Μικρή Άρκτος

Αθήνα, κέντρο. Σε ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής, ένας άντρας συλλαμβάνεται, ενώ το αναίσθητο σώμα μιας γυναίκας μεταφέρεται στο ασθενοφόρο. Μέσα στο περιπολικό που διασχίζει την πολύβουη πόλη, ο άντρας ανακαλεί το διάστημα των τελευταίων μηνών, προσπαθώντας να καταλάβει τί πήγε λάθος και πως οδηγήθηκε στο ξέσπασμα βίας, εκείνος που πάντα την απεχθανόταν;

Μια ανθρωποκεντρική ματιά (στην κυριολεξία καθώς η κάμερα ταυτίζεται με το υποκειμενικό βλέμμα του πρωταγωνιστή) από την Ελισάβετ Χρονοπούλου, η οποία βασίζεται στη δική της συλλογή διηγημάτων «Φοράει Κοστούμι», για να διηγηθεί την ιστορία δύο ανθρώπων που έχουν χάσει το δρόμο τους και πασχίζουν να βρουν τον προσανατολισμό τους μέσα από τη Μικρή Άρκτο.

Το κυρίαρχο θέμα του ασπρόμαυρου φιλμ είναι η μεγάλη απόσταση που υπάρχει μεταξύ της επιθυμίας και της πράξης. Σπάνια αυτά τα δύο ταυτίζονται. Το δράμα που βιώνει ο ήρωας είναι ότι παρότι θέλει όσο τίποτε άλλο να βοηθήσει την αγαπημένη του να ξεφύγει από το τραυματικό παρελθόν της, εκείνος γίνεται άλλος ένας κρίκος στο ιστορικό βίας που την ακολουθεί.

Πρωτότυπη αφήγηση μέσω καλογυρισμένων υποκειμενικών μονοπλάνων (που κάνουν άχαρη – αλλά και τόσο δύσκολη- την ερμηνεία του Κοκιασμένου η οποία είναι κυρίως «προφορική»), η ερωτική ιστορία δοσμένη σαν ένας παροξυσμικός χορός ανάμεσα σε δαίμονες και χαμένες ψυχές, απόλυτος έλεγχος των τεχνικών μέσων αλλά και αποστασιοποίηση που ενώ βοηθάει στην αντικειμενική ανάγνωση της ιστορίας προκαλεί και αδυναμία στο να μας αγγίξει απόλυτα το θέμα.

Η «Μικρή Άρκτος» έκανε πρεμιέρα στο 21ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας, ενώ έχει προβληθεί και στο 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράγου της Θεσσαλονίκης. Στο Hellas Film Box στο Βερολίνο απέσπασε το 1ο βραβείο στο Τμήμα “Νέες Ματιές”, ενώ συμμετείχε και στο 39ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Γκέτεμποργκ.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης