Small Talk: Δημήτρης Μπασλάμ

Ποια είναι με λίγα λόγια η ιστορία των «Παπουτσιών του βαρύτονου»;
Ο κύριος Χαρίτονος Φουξ είναι ένας λυρικός Βαρύτονος. Όταν αναλαμβάνει το έργο που πάντα ονειρευόταν αναλαμβάνει μαζι και το βαρύ φορτίο της τελειομανίας του. Το άγχος του για πιθανά λάθη κάνει τα πόδια του φουσκώνουν με αποτέλεσμα να επισκέπτεται τον υποδηματοποιό του πολύ συχνά για την παραγγελία ολοένα και μεγαλύτερων παπουτσιών. Η πρεμιέρα τον βρίσκει με νούμερο παπουτσιών 69 και ένα ωραιότατο Αγγλικό μπαστούνι.

Ποιο είναι στην ουσία το πρόβλημα που ταλαιπωρεί τον ήρωά σας;
Το βαθύ πρόβλημα του κυρίου Χαρίτονα, με την επίφαση της απόδοσης αυτής της δαιμονισμένης κόντρα Λα είναι η αρρωστημένη τελειομανία και η αδυναμία της διαχείρισης ενός πιθανού λάθους. Αυτή η συνεχής άρνηση μιας ενδεχόμενης ήττας και το άγχος της σωστής επιλογής και της τέλειας απόδοσης είναι πράγματα που τον φθείρουν από μέσα σιγά σιγά και δεν του επιτρέπουν να απολαύσει τη ζωή και την ευτυχία της στιγμής.

Σε όλη την καθημερινή μας μάχη μέσα στον κόσμο, χρειάζεται κάποιες στιγμές να στεκόμαστε πίσω, να παίρνουμε μια μεγάλη ανάσα και να χαιρόμαστε τη στιγμή του παιχνιδιού.

Πόσο «γνώριμος» και καθημερινός χαρακτήρας είναι ο κος Χαρίτονος;
Ο κύριος Χαρίτονος Φουξ νομίζω, μπορεί να εντοπιστεί μέσα στον καθένα μας. Αυτός ο συνεχής αγώνας δρόμου και ο ανταγωνισμός με τον άλλον, συχνά δε μας επιτρέπουν την πιθανότητα ενός λάθους ή μιας αποτυχίας. Και μπορεί τα πόδια μας να μη μεγαλώνουν τρομακτικά, αλλά το άγχος και η πίεση της επιβεβαίωσης αρρωσταίνουν το σώμα μας και το μυαλό μας και τη σχέση μας με τον κόσμο.

Η παράσταση απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες, αλλά εσείς ποιον «θεατή» είχατε στο μυαλό σας όταν γράφατε την ιστορία σας;
Ολες οι ιστορίες μου ακόμα και τα παιδικά παραμύθια με μία διαφορετική ανάγνωση κρύβουν μεσα τους μια διάθεση προσωπικής εξομολόγησης. Δεν αφορά σε καμία περίπτωση μια επιλογή θεατών.

Ποιο είναι το μήνυμα που επιθυμείτε να εισπράξουν οι θεατές φεύγοντας από την παράσταση σας;
Σε όλη αυτή την καθημερινή μας μάχη μέσα στον κόσμο, χρειάζεται κάποιες στιγμές να στεκόμαστε πίσω, να παίρνουμε λίγο χρόνο απέναντι στον εαυτό μας, μια μεγάλη ανάσα και να χαιρόμαστε τη στιγμή του παιχνιδιού.