Κριντ: Η Γέννηση Ενός Θρύλου

Ο Άδωνης Τζονσον (Michael B. Jordan) δεν γνώρισε ποτέ τον διάσημο πατέρα του και παγκόσμιο πρωταθλητή Βαρέων Βαρών, Απόλο Κριντ, ο οποίος έσβησε πάνω στο ρινγκ πριν από τη γέννηση του. Παρόλα αυτά, δεν υπάρχει αμφιβολία πως το μποξ τρέχει στις φλέβες του. Σε μια απόφαση ζωής να αλλάξει μια για πάντα το προκαθορισμένο μέλλον του, ο καβγατζής και απροσάρμοστος Άδωνης αποφασίζει να πάει στην Φιλαδέλφεια για να συναντήσει τον Ρόκι Μπαλμπόα (Sylvester Stallone), ζητώντας του να αναλάβει την προπόνηση του.

Το πρώτο «Ρόκι», το μακρινό 1976, είχε κερδίσει 3 Όσκαρ, ανάμεσα στα οποία εκείνο της καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας για τον John Avildsen, ενώ ο Sylvester Stallone ήταν υποψήφιος τόσο για την ερμηνεία όσο και για το πρωτότυπο σενάριο, μόλις ο τρίτος στην ιστορία του θεσμού που πετυχαίνει κάτι τέτοιο μετά από τον Charles Chaplin (“Μεγάλος δικτάτορας”) και τον Orson Welles («Πολίτης Κέιν»)! Η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη του εκρηκτικού εκείνου ξεκινήματος.

Στα 80ς ο ιταλοαμερικανός έγινε ένα είδος «γελωτοποιού» που πηγαινοερχόταν μεταξύ «Ρόκι» και «Ράμπο», με τα ειρωνικά σχόλια για την ηθοποιία του να μην έχουν τέλος όπως και τα Χρυσά Βατόμουρα (31 υποψηφιότητες μέσα σε 3 δεκαετίες με 10 συνολικά βραβεύσεις) που ξέφτισαν τελείως την λάμψη των πρώτων εκείνων Όσκαρ του 1976, μετατρέποντας τα κάπως σε… αστικό μύθο!

Κι όμως 40 χρόνια μετά, ο Ρόκι Μπαλμπόα επανεμφανίζεται στη μεγάλη οθόνη για να πάρει την εκδίκηση του, δίνοντας το τελικό χτύπημα που θα του χαρίσει ως φαίνεται με νοκ άουτ (αφού στα σημεία είναι μάλλον χαμένος) τη μεγάλη νίκη. Αν θα το καταφέρει αυτό θα το μάθουμε τη βραδιά των νικητών στα φετινά Όσκαρ.

Σύμφωνα με τα προγνωστικά το αγαλματάκι β’ ρόλου είναι μάλλον στο τσεπάκι του και για αυτό θα πρέπει να ευχαριστήσει στο νικητήριο λόγο του το σκηνοθέτη του «Creed». O αφροαμερικανός Ryan Coogler (έκανε ονειρικό ντεμπούτο το 2013 με το ρεαλιστικό βιογραφικό δράμα «Μια στάση πριν το τέλος» όπου συνεργαζόταν ξανά με τον Michael B. Jordan) έφτιαξε ένα φιλμ καλογυρισμένο, γεμάτο φρεσκάδα, ενέργεια και ιδέες, το οποίο διαβάζεται και σαν φόρος τιμής στη μυθολογία του «Ρόκι», ανοίγοντας λεωφόρους δόξας για το franchise του. Επιπλέον έδωσε στο Stallone την ευκαιρία να βγάλει όλο το συναισθηματισμό ενός πικραμένου και παραιτημένου ήρωα που δεν ελπίζει πλέον σε τίποτα «αφού όλοι οι δικοί του έχουν φύγει».

Σε 2-3 σκηνές πραγματικά ο βετεράνος ηθοποιός είναι σχεδόν συγκινητικός. Οι πιο καίριες επεμβάσεις του σκηνοθέτη σε σεναριακό επίπεδο έχουν να κάνουν με την ομαλή και δημιουργική μετάβαση από μια περασμένη εποχή, εκείνη της αμφισβήτησης των 70ς στο σήμερα της κοινωνικοοικονομικής κρίσης και της αποκαθήλωσης των ινδαλμάτων. Φτιάχνοντας γερές και ισόποδες δόσεις από τα συστατικά εκείνης της πρώτης ταινίας (ένας συνδυασμός από love story, αθλητική βιογραφία, υπαρξιακή περιπέτεια και οικογενειακό μελόδραμα) ο Coogler ακολουθεί βήμα- βήμα την πορεία του «Ρόκι» και με συνεχή κλεισίματα ματιού στο μυημένο θεατή, του παρουσιάζει τη νέα εποχή ηρώων που ανατέλλει.

Αν η αφροαμερικανική κινηματογραφική κοινότητα διαμαρτυρήθηκε δικαίως για την απουσία μαύρων καλλιτεχνών από τα φετινά βραβεία της Ακαδημίας, τουλάχιστον θα νιώθει ικανοποίηση που ένας κλασικός αμερικανικός κινηματογραφικός μύθος «αλλάζει» με το βλέμμα στο μέλλον, έχοντας ως χαρακτηριστικό τη «μαύρη δύναμη» στο αίμα του!

Κωνσταντίνος Καϊμάκης