Η Ιστορία της Ναχίντ
Βραβευμένο στις Κάνες ντεμπούτο για την ιρανή Ida Panahandeh που ακολουθεί πιστά τα πετυχημένα βήματα του συμπατριώτη της Asghar Farhadi και της κανόνων της «Ιρανικής Άνοιξης».
Η Ναχίντ χωρίζει και παρότι το Ιρανικό Δίκαιο προβλέπει ότι σε περίπτωση διαζυγίου την επιμέλεια των παιδιών έχει ο πατέρας, εκείνος παραχωρεί την κηδεμονία του γιου τους στη Ναχίντ, με τον όρο ότι εκείνη δεν θα ξαναπαντρευτεί. Όταν όμως η Ναχίντ ερωτεύεται έναν άλλο άντρα ο οποίος την πιέζει να παντρευτούν, τότε όλα αλλάζουν. Προσπαθώντας να διατηρήσει την κηδεμονία του παιδιού της, αλλά και τη σχέση της με τον άντρα που αγαπά, η Ναχίντ αναγκάζεται να σκεφτεί τον προσωρινό γάμο (Sighe) ως διέξοδο. Παρά το γεγονός ότι η πράξη αυτή είναι νόμιμη, δεν έχει την αποδοχή της συντηρητικής κοινωνίας.
Θα ήταν ίσως μια σημαντική ταινία αν δεν είχαν προηγηθεί τα κομψοτεχνήματα κοινωνικού ρεαλισμού που συνέθεσε ο Asghar Farhadi.
Τα «Ένας χωρισμός», «Τι απέγινε η Έλι» και «Το παρελθόν» έχουν χτίσει μια πρωτοφανή διεθνή αποδοχή για το δημιουργό τους, ανεβάζοντας πολύ ψηλά τον πήχυ σε κάθε μιμητή τους. Είναι συντριπτική η παρουσία του Farhadi σε ότι φτιάχνεται στο σύγχρονο ιρανικό σινεμά, που αυτομάτως αν η υπόθεση μιας ταινίας θυμίζει λίγο το δικό του σύμπαν, η σύγκριση να λειτουργεί αυτόματα. Η «Nahid» καθώς δεν πρωτοτυπεί, δεν μπορεί να αποφύγει τη μοιραία σύγκριση.
Αν και η γραφή της επιχειρεί να γίνει πιο ανάλαφρη ή διακριτική, εντέλει καταλήγει σε αργούς και χωρίς αληθινή ένταση ρυθμούς. Επιπλέον τα βασικά συστατικά στον προβληματισμό της την προδίδουν. Ο συνδυασμός κοινωνικής τοιχογραφίας και αποστασιοποιημένου ατομικού δράματος, η ακρίβεια με την οποία διεισδύει η κάμερα στο λαβύρινθο του γραπτού και άγραφου λόγου ενός θεοκρατικού, συντηρητικού σύμπαντος και ο ανθρωποκεντρικός , καταγγελτικός χαρακτήρας του φιλμ, είναι στοιχεία που έχουν οπωσδήποτε σημασία και ενδιαφέρον αλλά όχι αυτόφωτη καλλιτεχνική αξία. Εκτός από την αίσθηση déjà vu, η ταινία «χάνει» και σε διεισδυτική ακρίβεια όσον αφορά τη ψυχολογία αρκετών χαρακτήρων που δείχνουν μονοδιάστατοι. Πάντως η ταινία διακρίθηκε στο «Ενα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ Καννών 2015, αποσπώντας το Ειδικό Βραβείο Ελπιδοφόρου Μέλλοντος.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
