Η Μητέρα Μου

Η Margherita (Margherita Buy) σκηνοθετεί μία πολιτική ταινία στη Ρώμη με πρωταγωνιστή έναν διάσημο Αμερικανό ηθοποιό, τον Barry Huggins (John Turturro), που μόνο προβλήματα της δημιουργεί. Εκτός γυρισμάτων, η ηρωίδα προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με την απαιτητική της καθημερινότητα, καθώς η μητέρα της είναι άρρωστη και η κόρη της διανύει την εφηβεία.

Η ταινία που ήταν υποψήφια για το Χρυσό Φοίνικα στο τελευταίο φεστιβάλ Κανών, ξεκινάει με ένα πλάνο μάχης μεταξύ απολυμένων εργατών και αστυνομικών. Ένα stop σταματάει τη δράση και μας αποκαλύπτει την πλάνη (είναι μια σκηνή από τα γυρίσματα της ταινίας που φτιάχνει η Margherita), που μας επαναφέρει απότομα στην πραγματικότητα. Είναι η πραγματικότητα της Ιταλίας που μαστίζει η οικονομική κρίση. Αλλά είναι και η πραγματικότητα που βιώνει η εγωκεντρική σκηνοθέτιδα, που νομίζει πως έχει τον απόλυτο έλεγχο στη ζωή της. Στην πραγματικότητα όλη η ζωή της είναι ένας διαρκής αγώνας για να αποδείξει την αξία της και συνάμα, μια ατελείωτη σειρά αποφάσεων που καλείται να πάρει, για μικρά και μεγάλα ζητήματα. Από την εκδρομή της κόρης της έως την φροντιδα της ασθένειας της μητέρας της και τη διεύθυνση μιας ολόκληρης ταινίας.Φυσικά όλα αυτά δεν είναι ίσης αξίας. Ή μήπως όχι; Το πονηρό ερώτημα του Moretti παίρνει την απάντηση του μόνο στο φινάλε.

Όμως μέχρι τότε η ηρωίδα του πρέπει να διανύσει πολύ δρόμο, να «αναζητήσει» τον εαυτό της και να χάσει τις σταθερές στη ζωή της. Όταν δει κατάματα την εύθραυστη «κυριαρχία» της στα πράγματα και τη ρευστότητα της τακτοποιημένης ζωής της, θα δει την αλήθεια όπως είναι. Γυμνή και τραγελαφική. Σαν μια κινηματογραφική ταινία που θυμίζει γλυκόπικρη κομεντί. Όσο η δράση εξελίσσεται ταυτόχρονα στη ζωή και την ταινία της ηρωίδας και η «αυστηρή» δομή στην καθημερινότητα της γεμίζει από ρωγμές (σε μια σκηνή το σπίτι της πλημμυρίζει από νερό), τότε θα μάθει την αλήθεια για τον εαυτό της από εκεί που δεν φαντάζεται. Από τον πρώην εραστή της που της αποκαλύπτει το εγωιστικό πρόσωπο της. Από την κόρη της που αδυνατεί να καταλάβει σε τι της χρησιμεύουν τα λατινικά.

Από τον εκκεντρικό της πρωταγωνιστή που ξεχνάει διαρκώς τα λόγια του αλλά ουρλιάζει από το αυτοκίνητο «δείξτε μου τη Ρώμη του Φελίνι»! Ο John Turturro σε μια αξεπέραστη ερμηνεία είναι το αντίστοιχο της Jennifer Beals στο «Caro Diario». Κοινός θνητός και σταρ μαζί. Απρόβλεπτος αλλά και ανθρώπινος ταυτόχρονα. Ένας χαρακτήρας πολυσήμαντος σε μια θαυμάσια ανθρώπινη ταινία που μιλάει για τόσα πολλά (η απώλεια, η παρηγοριά στο πένθος, η συντριβή των ψυχολογικών μοτίβων, η στρατευμένη τέχνη, η καλλιτεχνική ψευδαίσθηση, οι δύσκολες διαπροσωπικές σχέσεις, το μητρικό σύμβολο) και με τέτοια αφοπλιστική αλλά ουσιαστική χάρη, ώστε καταφέρνει να συγκινεί αυθόρμητα χωρίς να γίνεται ούτε για μια στιγμή μελό. Και καθώς η ταινία είναι έντονα αυτοβιογραφική (ένας φόρος τιμής ουσιαστικά στη μητέρα του Moretti που έχασε σχετικά πρόσφατα), η αξία της είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης