Pride

Μιά ομάδα Λονδρέζων ακτιβιστών που απαρτίζεται από ομοφυλόφιλους άντρες και γυναίκες φτάνει σε μια μικρή πόλη της Oυαλίας για να συμπαρασταθεί σε μια χούφτα απεργών ανθρακωρύχων και στις οικογένειες τους, που πεισματικά αντιστέκονται στην νεοφιλελεύθερη Θατσερική πολιτική της εποχής εκείνης. Οι διαφορές ανάμεσα στα λαϊκά εργατικά στρώματα και στους ομοφυλόφιλους ακτιβιστές είναι αρχικά πολύ μεγάλες. Όμως ο αγώνας τελικά τους ενώνει με συγκινητικό τρόπο. 

To PRIDE βραβεύτηκε στα BAFTA Awards 2015 και στις Κάννες το 2014 με το Queer Palm, ενώ είχε υποψηφιότητα και στις Χρυσές Σφαίρες.  Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους η υποψήφια για Όσκαρ Imelda Staunton (Το Μυστικό της Vera Drake, Χάρυ Πότερ) και ο βραβευμένος με Χρυσή Σφαίρα Bill Nighy (Πειρατές της Καραϊβικής, Αγάπη είναι…). Μαζί τους παίζει και ο Andrew Scott (απο το τηλεοπτικό Sherlock) που θα εμφανιστεί στην επόμενη ταινία του James Bond.  

Πολλοί θαυμάζουν τη Thatcher και θεωρούν ότι με την σιδηρά πολιτική της έσωσε την Αγγλία. Πάντως, στον κινηματογράφο η παρακαταθήκη της παρουσιάζεται μάλλον με ζοφερά χρώματα. Πολλά έργα παίρνουν ξεκάθαρα το μέρος των απεργών και όσων συγκρούστηκαν μαζί της. Σε αυτή την παράδοση εντάσσεται και το Pride, το οποίο εξιστορεί μια πραγματική ιστορία.

Η ταινία αυτή δεν στέκεται μόνο στα ζητήματα του γκέι κινήματος, αλλά το φέρνει σε διάλογο με μια άλλη μαχώμενη ομάδα της εργατικής τάξης, με τελείως διαφορετικά αιτήματα. Αυτή η ενότητα που διαμορφώνεται σε δύο διαφορετικούς κόσμους, όμως, δίνει ένα μάθημα αλληλεγγύης, που γίνεται κι ένα ωραίο κινηματογραφικό παραμύθι. Και καθώς πρόκειται πραγματική ιστορία, μεταφερμένη στο σινεμά, η δύναμη του μηνύματός της ταινίας πολλαπλασιάζεται. 

Ως προς το καλλιτεχνικό περιεχόμενο, η ταινία δεν είναι κάποιο συγκλονιστικό καλλιτεχνικό επίτευγμα. Υπάρχουν κοινοτοπίες κι αδιάφορες σκηνές, που απλά νέμονται χώρου σε ένα έργο που θα μπορούσε να διαρκεί λιγότερο. Το έργο ισορροπεί ανάμεσα στο συγκινητικό και το ανάλαφρα κωμικό, με το πνευματώδες βρετανικό χιούμορ, που όμως δεν είναι το ίδιο δυνατό σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Όμως, παρ’ όλες τις αδυναμίες της, η ταινία μεταδίδει ένα σημαντικό μήνυμα, βλέπεται ευχάριστα, έχει ένα πολύ δυνατό φινάλε- το οποίο συνέβη στην πραγματικότητα. 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Ό,τι πρέπει για τις δύσκολες εποχές που περνάμε, με τις σκληρές συμφωνίες και τα μνημόνια. Μια όμορφη ιστορία, που ενώνει και δεν διχάζει και προσφέρει χιουμοριστικές στιγμές και συγκίνηση.  

Γιώργος Σμυρνής