Είδαμε τον Μαραβέγια και τους «παράνομούς του» στον Κήπο του Μεγάρου

Σκηνικό που θυμίζει τροπικό καμπαρέ. Χαλαρές μουσικές καταστάσεις σε μη χαλαρούς καιρούς. Ο Μαραβέγιας και η μπάντα του δεν είναι μουσικοί αρένας. Παίζουν μπρος και κοντά στο κοινό. Δεν έχουν πομπώδες ύφος. Θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε εύπεπτο; Ένα καλό γεύμα μπορεί να είναι και εύπεπτο και φυσικά εύγευστο. Και η μουσική, μη αδίκως, μπορεί να χαρακτηρισθεί και τροφή. Τροφή ψυχικής γλυκύτητας. Αυτό το στοιχείο πιάνει ο Μαραβέγιας και στην δισκογραφία του και στις εμφανίσεις του. Με μουσική από όλα τα φάσματα της διεγερτικής μουσικής του κόσμου – αυτής της επονομαζόμενης «world», «reggae» και τα συναφή – , με αυτά τα καθημερινά στιχάκια που λέμε και ανταλλάσουμε σε στιγμές καλοκαιρινές και απλές. Αυτές τις μελωδίες που απλά θέλουμε να ακούμε για να χαμογελούμε. Όχι κάτι βαθύτερο. Ο ίδιος δεν προσπαθεί να φτάσει σε κάποια άλλα όρια. Νιώθει όμορφα σε αυτά που ο ίδιος ορίζει. Γι’ αυτό και το σκηνικό είναι κατάλληλο για να παραμένουμε μονάχα σε μια γενικευμένη ατμόσφαιρα διασκεδαστικής διάθεσης.

Δεν είναι ο Manu Chao της Ελλάδας. Μπορεί μουσικά να εκπέμπει λίγο από το φως του Γάλλου που νιώθει «clandestino» αλλά ο «illegal» Μαραβέγιας, βρίσκεται σε κάποια όρια πιο κλειστά στιχουργικά. Και όμως εκεί βρίσκει άμεσους ανταποκριτές. Γιατί σίγουρα έχουμε ανάγκη και από αυτά. Ίσως παροδικά. Αλλά κανείς δεν λέει ότι μόνο η «μεγάλη» τέχνη είναι αναγκαία.

Κάθεται στη σκηνή σαν σε φυσικό χώρο. Η μπάντα του είναι δεμένη και ορεξάτη. Χορεύει στους ρυθμούς και το κοινό μαζί της. Αυτός με το μικρό του ακορντεόν δίνει μια νότα ερασιτεχνισμού, μια νότα λιτότητας όχι μόνο στις μελωδίες αλλά και στην ίδια την εμφάνιση. Όπως έχει πει παλιότερα, «εφόσον ξεκίνησε να παίζει μπρος σε 15 φίλους», τώρα και στους δυο χιλιάδες μπρος οπαδούς του – σε sold out τριήμερο – θα πρέπει να κρατάει την ουσία του χειροποίητου. Τα φώτα και η ηχητική κάλυψη δεν παίζουν ρόλο. Μόνος του πρέπει να πολυχρωματίζει το κοινό και τα καταφέρνει. Όλες οι ηλικίες, βρίσκουν την νεότητα τους και την αθωότητα τους στα πλαίσια των ήχων του. Αυτό και τίποτα άλλο.

Illegal λοιπόν. Και αυτές τις μέρες, το κάθε illegal, μπορεί να γεννήσει συνειρμούς, πέρα από τα όρια του άμεσου και μουσικού ρυθμού μας.