Σε Ξένα Παπούτσια

Ο Sandler ενσαρκώνει έναν υποδηματοποιό τέταρτης γενιάς που ανακαλύπτει μια μαγική ραπτομηχανή στο υπόγειο του πατέρα του, η οποία του επιτρέπει να παίρνει τη μορφή όποιου θέλει φορώντας τα παπούτσια του. Σαν άλλος δρ Τζέκυλ, προσπαθεί να αξιοποιήσει αυτό το αναπάντεχο πλεονέκτημα του να αλλάζεις συνέχεια μορφές προς όφελός του. Όμως ο καλόκαρδος χαρακτήρας του δεν τον αφήνει να ξεφύγει από τα όρια του ηθικού νόμου, ακόμα κι όταν οι καταστάσεις βγαίνουν εκτός ελέγχου. 

Κάτι ανάμεσα σε μαύρη κωμωδία και ηθικοπλαστικό μελό παραμυθάκι, το “Σε Ξένα Παπούτσια” βασίζεται σε ένα ευφάνταστο εύρημα, αλλά στην πορεία βαλτώνει. Άνευρο έως ξενέρωτο στο μεγαλύτερο μέρος του, ούτε γέλιο βγάζει, ούτε με την πλοκή του σε παρασύρει. Κάποια σποραδικά αναπάντεχα ευρήματα έρχονται να βελτιώσουν λίγο τα πράγματα, ώσπου έρχεται το γλυκανάλατο φινάλε, που το αποτελειώνει.

Δεν θυμίζει τις πετυχημένες ταινίες του Sandler, αλλά αυτό μάλλον κακό είναι για τον ίδιο τουλάχιστον, καθώς ούτε καλές κριτικές πήρε από την πλειονότητα των κριτικών, ούτε εμπορική επιτυχία ήταν. Για την ακρίβεια θεωρείται η μεγαλύτερη αποτυχία του στο Box Office. Είναι απορίας άξιο τι γυρεύουν ηθοποιοί της κλάσης του Steve Buscemi (Boardwalk Empire) και του Dustin Hoffman σε αυτό το έργο. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που ο Sandler έχει συνεργαστεί με ηθοποιούς πολύ ανώτερούς του, χωρίς αυτό να βελτιώνει πολύ την ποιότητα των έργων του. 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ:  Ένα άνευρο, γλυκανάλατο παραμυθάκι, με αδύναμα κωμικά ευρήματα, που υστερεί και ποιοτικά και εμπορικά. 

Γιώργος Σμυρνής