Τρελλή Αγάπη

Ο νεαρός Heinrich είναι ένας Βερολινέζος μελαγχολικός ποιητής του ρομαντισμού, που θεωρεί ότι η καλύτερη απόδραση από την απόγνωση είναι η αυτοχειρία. Αποφασίζει να βρει μία γυναίκα που θα τον ακολουθήσει στο απονενοημένο διάβημα. Εν τω μεταξύ, οι γιατροί διαγιγνώσκουν ότι η -γοητευμένη από το αμφιλεγόμενο έργο του Heinrich- Henrietta πάσχει από μία καταληκτική ασθένεια. Οι δυο τους αποφασίζουν να εκτελέσουν μαζί το σχέδιο του Heinrich και η εμπειρία τους θα είναι αλλόκοτη και διαφωτιστική.

Μια ταινία εποχής, που παρουσιάζει μια κρίσιμη καμπή της γερμανικής κοινωνίας, όπου τα ήθη και οι ψυχολογίες των ανθρώπων δοκιμάζονται. Μέσα σε ενδιαφέροντα πλάνα, που θυμίζουν κάδρα πινάκων ζωγραφικής, η σκηνοθέτις τοποθετεί τους ήρωες της και ιδίως τους δύο πρωταγωνιστές, που ζουν έναν “τρελό έρωτα”.  Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτα το σεξουαλικό στη σχέση τους. Ο έρωτας τους είναι το μονοπάτι τους προς το θάνατο. Η ηρωίδα, που πάσχει από μία ανίατη ασθένεια, φοβάται το θάνατο κι ο ήρωας με την εύθραυστη ψυχοσύνθεση, φοβάται τη ζωή. Και οι δύο αποφασίζουν να πεθάνουν μαζί. Μία υποβοηθούμενη ευθανασία και μια αυτοκτονία, σε μία σχεδόν κωμική εκδοχή του “πεθαίνω για σένα”. 

Το γερμανικό αυτό έργο έχει γαλλικό τίτλο. Ίσως το “Amour Fou” να υποδηλώνει τις επιρροές της γαλλικής επαναστατικής κοινωνίας στην συντηρητική γερμανία, επιδράσεις που φέρνουν τεράστιες κοινωνικές και ψυχολογικές αναταράξεις. Είναι όμως και η σαρκαστική ματιά της Jessica Hausner πάνω στον γερμανικό ρομαντισμό, με την σκοτεινή κι απαισιόδοξη αισθητική του και την ταύτιση του έρωτα με την τρέλα και τον θάνατο. Περισσότερο, όμως, η ταινία έχει να κάνει με ένα ειρωνικό κλείσιμο του ματιού της Hausner πάνω στα θέματα των ερωτικών σχέσεων.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Το έργο κατά βάση είναι η αφήγηση μιας ιστορίας ερωτικής τρέλας. Είναι μια σοβαρή και σκεπτόμενη τραγωδία εποχής με πειστικές ερμηνείες, προσοχή στη λεπτομέρεια και αισθητική λιτότητα απολύτως σύγχρονη. Το αρνητικό του έργου είναι οι πολύ νωχελικοί ρυθμοί της και η αργή εξέλιξη της περιορισμένης πλοκής.

Γιώργος Σμυρνής