Οδηγός Επιτυχίας

Η οικογένεια Γουέις είναι η αρχετυπική δυναστεία του Χόλυγουντ: Ο πατέρας Σανφορντ είναι αναλυτής και ο προπονητής, ο οποίος έχει κάνει μια περιουσία με τα εγχειρίδια αυτοβοήθειας του. Η μητέρα Κρισίνα φροντίζει κυρίως για την καριέρα του γιου τους Μπέντζι, 13, ένα αστέρι παιδί. Ένας από τους πελάτες του Σανφορντ, η Αβάνα, είναι μια ηθοποιός που ονειρεύεται γυρίσματα του ριμεϊκ μιας ταινίας που έκανε η μητέρα της, Κλαρίς, ένα αστέρι στη δεκαετία του ’60.Η Κλαρίς είναι νεκρή πια και τα οράματα της στοιχειώνουν την Αβάνα το βράδυ. Προσθέτοντας στο τοξικό μείγμα, ο Μπέντζι έχει μόλις βγει από ένα πρόγραμμα αποτοξίνωσης στο οποίο εντάχθηκε όταν ήταν 9 και η αδελφή του, Αγκάθα, βγήκε πρόσφατα από ένα σανατόριο, όπου ήταν σε θεραπεία για εγκληματική πυρομανία.

Μία ταινία που προκαλεί εντελώς διαφορετικά συναισθήματα κι εντυπώσεις, ακόμα και σε διαφορετικές χώρες- στην Αγγλία για παράδειγμα πολλοί κριτικοί την εκθειάζουν, στην Ελλάδα όχι. Εγώ δυσκολεύομαι να καταλάβω, ας πούμε, το πεντάστερο στον Guardian. Η νέα ταινία του κατηγόρου του Stanley Kubrick, David Cronenberg, μου φάνηκε μέτρια, αρκετά κοινότοπη και σε μερικά σημεία οι ερμηνείες έδειχναν πρόχειρες (ιδίως εκείνου του πιτσιρίκου, του Evan Bird, που παριστάνει τον Justin Bieber του σινεμά). Κάποιες εικόνες νομίζεις ότι έρχονται φυτεμένες στο σήμερα από τη δεκαετία του 80 (κι όχι από τις καλές εικόνες!).

Ο “Οδηγός Επιτυχίας” προσπαθεί από τη μία να δημιουργήσει μία κοινωνική σάτιρα για τα στραβά και τα γελοία του Hollywood, αλλά το μόνο που μένει είναι η αναφορά πραγματικών ονομάτων του χώρου. Κι από την άλλη έχει μια ιστορία, με αιμομιξίες, κατεστραμμένες οικογένειες και προσωπικά δράματα, που καπελώνει το θέμα της κριτικής στον λαμπερό κόσμο της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Κι αυτό, γιατί, στην προσπάθεια του να δώσει ένα βάθος ψυχολογικό, ο σκηνοθέτης το γυρίζει στις τραυματικές μνήμες της παιδικής ηλικίας και στις κατεστραμμένες οικογένειες, που όμως δεν έχουν και μεγάλη σχέση με τα κακώς κείμενα του Hollywood. O Cronenberg δείχνει να μην μπορεί να αποφασίσει την κατεύθυνση της ταινίας του. 

Ο χαρακτήρας που εμφανίζει τη μεγαλύτερη συνάφεια με την κριτική στο Hollywood είναι αυτός της Julianne Moore, μιας μεσόκοπης teenager, κακομαθημένης, ναρκομανούς και γεμάτης ανωριμότητα. Κι αυτή έχει μεν θέματα ψυχολογικά με το “φάντασμα” της μητέρας της και τον πρόωρο θάνατό της, αλλά κι αυτά σχετίζονται με το σινεμά και κυρίως την κινηματογραφική κληρονομιά που της άφησε η “μαμά”. Ίσως, γι’ αυτό η Moore, παρά το ότι το στυλάκι καρικατούρας ηθοποιού- Madonna δείχνει λίγο παράξενο, κέρδισε αρκετές υποψηφιότητες για βραβεία.  Η Mia Wasikowska δίνει μια πειστική και έξω από υπερβολές ερμηνεία ενός προβληματικού ψυχολογικά κι επικίνδυνου χαρακτήρα, καταφέρνοντας να της δώσει υπόσταση και να την κάνει κι αρκετά συμπαθή.  O γοητευτικός Robert Pattinson -από την πλευρά του- μου φάνηκε βελτιωμένος αρκετά.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Δεν ενθουσιάζει, δυσκολεύεται να βρει πιξίδα κι είναι κάπως προβλέψιμη η δουλειά του David Kronenberg, αλλά έχει και κάποιες αξιοπρεπείς στιγμές, κυρίως χάρη στο καλό καστ. Ο Δρόμος για την Επιτυχία, μάλλον μένει στο δρόμο…

Γιώργος Σμυρνής