Interstellar

Σύμφωνα με το σενάριο, το οποίο δούλευε ο αδερφός του Christopher, Jonathan Nolan ήδη από το 2007, η ανθρωπότητα στη Γη βρίσκεται στα τελευταία της. Η τροφή μειώνεται, καταιγίδες γεμάτες σκόνη έχουν κατακλύσει την ατμόσφαιρα. Μόνη διέξοδος είναι να βρεθεί ένας άλλος πλανήτης κατοικήσιμος. Όμως αυτό πρέπει να γίνει γρήγορα. Για να καλύψουν τις τεράστιες αποστάσεις του αχανούς διαστήματος, οι γενναίοι αστροναύτες θα πρέπει να κόψουν δρόμο. Μέσα από μια σκουληκότρυπα. Κι εκεί το χάος, αλλά και οι εντυπωσιακές κινηματογραφικές εικόνες, γεννιούνται.

Όπως ήταν αναμενόμενο, με βάση τις προηγούμενες ταινίες του Nolan, η ταινία επιστημονικής φαντασίας πηγαίνει τόσο την επιστήμη, όσο και την φαντασία στα όρια τους. Το επιστημονικό κομμάτι βασίζεται πολύ στις θεωρίες και τις εξισώσεις του Kip Thorne σε θεωρίες των βαρυτικών πεδίων, των σκουληκότρυπων, ενώ τα δεδομένα μεταφέρθηκαν σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές για τη μεγαλύτερη δυνατή αληθοφάνεια. Από την άλλη, το κομμάτι της φαντασίας απογειώνεται στην υπόθεση που μιλάει για τη φυγή του ανθρώπινου γένους από μια αφιλόξενη Γη, καθώς και στις ανατροπές και τις απίθανες συγκυρίες που φέρνουν τη λύση μιας υπερβολικά περίπλοκης και δραματικής εξίσωσης.

Πρόκειται για μια εξαιρετικά πλούσια ταινία, που πλησιάζει τις 3 ώρες: Πλούσια σε πλοκή, σε ανατροπές, σε δράμα και αγωνία, σε κινηματογραφικές αναφορές, σε εντυπωσιακές εικόνες του διαστήματος, σε φαντασία, σε επιστημονικές θεωρίες. Ο Nolan χρησιμοποιεί έναν ντοκιμαντερίστικο τρόπο στο ξεκίνημα της ταινίας, για να δείξει ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται σε ένα οριακό σημείο της ιστορίας της. Τα φυσικά φαινόμενα, που μειώνουν την τροφή στον πλανήτη, ευθύνονται για μια δραματική αλλαγή του τρόπου ζωής και σκέψης των ανθρώπων, που επηρεάζει και το πώς αντιλαμβάνονται την ιστορία τους.

Ο πρωταγωνιστής M. McConnaughey είναι ένας πρώην αστροναύτης που νιώθει ξένος στον τωρινό κόσμο. Ώσπου, σχεδόν τυχαία, θα πάρει μέρος στη φοβερή διαστημική αποστολή, που θα αλλάξει τελείως τα δεδομένα της ζωής του και θα μεταφέρει πια την αφήγηση από την Γη στο διάστημα. Η χωροχρονική απόσταση ανάμεσα στους αστροναύτες και τους ανθρώπους που αφήνουν πίσω (τις οικογένειες τους) προξενεί μεγάλα συγκινησιακά φορτία, τα οποία με αποτελεσματικότητα χειρίζεται ο σκηνοθέτης (αν και καμιά φορά το παρακάνει).

Η ταινία έχει αρκετές αναφορές στο «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» του Stanley Kubrick και κάποιες από τον Πόλεμο των Άστρων, κυρίως στα ρομπότ με τις έξυπνες ατάκες, που χρησιμοποιούνται. Υπάρχει ακόμα και δάνειο από προηγούμενη ταινία του Nolan, το Inception. Όμως, δημιουργεί το δικό της σύμπαν από εικόνες και το δικό της δράμα, το οποίο είναι κομβικό για την πορεία μιας ταινίας με πολλά συγκινητικά σημεία. Το ότι μία από τις πρωταγωνίστριες, η Jessica Chastain (κόρη του διαστημανθρώπου McConnaughey), χαρακτήρισε την ταινία ένα γράμμα αγάπης (love letter) μόνο τυχαίο δεν είναι. Μπορεί να μην χρησιμοποιούνται επιστολές, αλλά μαγνητοσκοπημένα μηνύματα που μεταδίδονται στο διάστημα, αλλά η συγκινησιακή φόρτιση είναι ίδια.

Το τέλος της ταινίας έρχεται να δώσει μια περίπλοκη λύση, όπως συνήθως γίνεται στις ταινίες του Nolan. Πάντως, σε ένα έργο όπου τόσα πράγματα έχουν πάει στραβά για τον άνθρωπο, με πολλά ψέματα, έναν πλανήτη που παραπαίει, συγκρούσεις, ατυχίες και τραγωδίες, το φινάλε ήταν αρκετά καθησυχαστικό για τα γούστα μου.

Ως προς τις ερμηνείες, μου άρεσε ο Matthew McConnaughey, στην αρκετά στιβαρή πρωταγωνιστική του ερμηνεία. Ικανοποιητική ήταν η Anne Hathaway, καθώς και η Jessica Chastain, με τις πιο συγκινητικές στιγμές της ταινίας. Καλές στιγμές είχε κι ο Matt Damon, ενώ οι σκηνές στα χιόνια ενός μακρινού πλανήτη που είχε μαζί με τον McConnaughey είναι εικαστική πανδαισία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Παρά την επιστημονική του περιπλοκότητα, το Interstellar είναι ένα έργο με ποιητικές στιγμές και αρκετό δράμα. Οι εικόνες στο διάστημα έχουν εικαστικό μεγαλείο, αποτελώντας το μεγάλου ατού του έργου, ενώ η πλοκή συντηρεί το ενδιαφέρον. Μια δυνατή ταινία επιστημονικής φαντασίας και μάλλον η καλύτερη του Nolan.

Γιώργος Σμυρνής