Μήπως το trailer του Dancing with the stars 5 ωραιοποιεί τη βία;

Ήταν όμως τόσο πετυχημένη αυτή η ιδέα; Το κυρίαρχο συναίσθημα που μου προκάλεσε το trailer όταν το είδα, ήταν μια αυθόρμητη δυσαρέσκεια, για τον ίδιο λόγο για τον οποίο οι Dolce & Gabbana είχαν “φάει κράξιμο” πριν από μερικά χρόνια, και για τον οποίο ένας Ινδός φωτογράφος έγινε αρνητική είδηση σε όλο τον κόσμο…

Το πρόβλημα λοιπόν με το trailer του Dancing, είναι ότι η σκηνή της επίθεσης στη Δούκισσα Νομικού παραπέμπει σε κακοποίηση. Αυτό ήθελαν να υποθέσουμε αρχικά οι δημιουργοί του, και για τον σκοπό αυτό έδωσαν αρκετή λεπτομέρεια και σασπένς στην εν λόγω σεκάνς, που προσωπικά με ενοχλεί όταν τη βλέπω. Η ανατροπή στο σενάριο θέλει το όλο σκηνικό να ήταν ένα χορευτικό νούμερο και η πρόθεση να μην ήταν μια κακώς εννοούμενη επίθεση στο “θύμα”, ωστόσο το γκλαμουράτο περιτύλιγμα της επίμαχης σκηνής και η “παρενόχληση” που παρουσιάζεται έτσι στυλιζαρισμένη και συνεπώς οπτικά “ελκυστική”, μπορεί τελικά να στέλνουν άθελά τους συγκεχυμένα μηνύματα.

Το επιχείρημα περί μυθοπλασίας που χρησιμοποιείται συνήθως όταν προβάλλονται από ΜΜΕ σκηνές βίας, είναι στην συγκεκριμένη περίπτωση αδύναμο. Κι αυτό γιατί η ιδέα χρησιμοποιήθηκε για διαφημιστικούς λόγους και όχι στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου έργου που έχει καταρχάς καλλιτεχνικό ή κοινωνικό σκοπό. Π.χ. μια ταινία λογικά θα είχε και ανάλογη σήμανση καταλληλότητας αναφορικά με τα μηνύματα που μπορεί να περνάει εσκεμμένα ή ακούσια στον θεατή και δη στους ανήλικους. Το trailer του DWTS 5, με τον τρόπο που είναι γυρισμένο, υπό μία ανάγνωση συνδέει την σέξι εμφάνιση με την πρό(σ)κληση σε σεξουαλική επίθεση (κοντινό στο πόδι της παρουσιάστριας, που ακολουθείται από την εμφάνιση των “κακοποιών”), ή το σεξουαλικό bullying με ένδειξη ανδρισμού και μαγκιάς (οι “κακοποιοί” έχουν ελκυστική εμφάνιση και κίνηση, και επιβάλλονται στο “θύμα”). Όπως και να ‘χει, ένα τέτοιο trailer σίγoυρα δεν θα έβαζε υποψηφιότητα για να συμπεριληφθεί σε καμπάνιες ισότητας σαν την “He for She“, της οποίας “ηγείται” η Emma Watson…

Παρόμοια ήταν η περίπτωση του οίκου Dolce & Gabbana, που σε δύο διαφημίσεις του παρουσίαζε ένα μοντέλο (στη μία γυναίκα, στην άλλη άνδρα), να βρίσκονται υπό τον έλεγχο μιας ομάδας ανδρών, αλλά και του Ινδού φωτογράφου Raj Shetye, που είχε τη “φαεινή” ιδέα να αναπαραστήσει σε editorial μόδας το γνωστό περιστατικό βιασμού μέσα σε λεωφορείο, που συνέβη στη χώρα του (φωτο παρακάτω). Και στις δύο περιπτώσεις, οι εμπνευστές αυτών των εικόνων δέχθηκαν σφοδρή κριτική, με το σκεπτικό ότι χρησιμοποίησαν μια τόσο αρνητική και “ευαίσθητη” αναφορά για καθαρά διαφημιστικούς σκοπούς (παρόλο που ο φωτογράφος ισχυρίστηκε πως προσπάθησε με αυτό τον τρόπο να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη).

Τα ερωτικά και σεξουαλικά υπονοούμενα είναι ένα πολύ διαδεδομένο και θεμιτό μέσο στον χώρο της διαφήμισης, αλλά από κει και πέρα περιμένει κανείς να μπαίνουν αυτορρυθμιστικά όρια στο περιεχόμενό τους και στον τρόπο χρήσης τους. Απαιτείται επικοινωνιακή οξυδέρκεια για να κρίνεις αν το διαφημιστικό προϊόν σου ενδέχεται να θίξει ευαίσθητες κοινωνικές “χορδές”. Εκτός βέβαια αν δεν σε ενδιαφέρει η εκάστοτε “κοινωνική επικοινωνιακή ηθική”.

Μπορεί το trailer του Dancing να μην σόκαρε και να “σώζει την παρτίδα” με τη χιουμοριστική έκβασή του, όμως λίγο περισσότερο τακτ δεν θα έβλαπτε. Όχι μόνο από τους υπεύθυνους του Dancing, αλλά γενικότερα στην ελληνική τηλεόραση, για να θυμηθούμε και το πολύ πρόσφατο παράδειγμα του Μάρκου Σεφερλή, που έκανε “φάρσα” σε ηλικιωμένους λέγοντάς τους ότι θα χάσουν τα σπίτια τους…