Godzilla

Διάφοροι επιστήμονες έχουν υποψιαστεί στην αρκετά θριλερική αρχή της ταινίας, το κακό που απειλεί την ανθρωπότητα. Η φρίκη στη συνέχεια δεν μπορεί να κρυφτεί. Ο Godzilla και άλλα τέρατα που ξεπηδούν από τα έγκατα της Γης, απειλούν να εξαφανίσουν την ανθρωπότητα.

Υπάρχει ένα έξυπνο σκεπτικό πίσω από την υπόθεση του έργου. Το πιο δυνατό όπλο που έχει ο άνθρωπος είναι τα πυρηνικά. Και δημιουργείς ένα τέρας, που όχι μόνο δεν σκοτώνεται, αλλά αντίθετα τρέφεται από την πυρηνική ενέργεια. (Ο Godzilla είναι παραδοσιακά ταυτισμένος με τη ραδιενέργεια. Μην ξεχνάμε, μάλιστα, ότι το τέρας που προέκυψε από ραδιενεργή μετάλλαξη, είναι ιαπωνική επινόηση, που βγήκε το 1954, λίγα χρόνια μετά το σοκ της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι).

Πώς μπορείς, λοιπόν, να νικήσεις και να εξοντώσεις έναν τέτοιο εχθρό; Είναι πρακτικά αδύνατο. Το αποτέλεσμα είναι ανεξέλεγκτες δυνάμεις καταστροφής να βγαίνουν, τσουνάμι να καταπίνουν χιλιάδες ανθρώπους, πόλεις ολόκληρες να ισοπεδώνονται και όλη η τεχνολογία που έχει στη διάθεσή του ο άνθρωπος να χτυπάει, αλλά τα τέρατα να μην καταλαβαίνουν τίποτα!

Τελικά, η φυσική ισορροπία αποκαθίσταται με έναν ενδιαφέροντα τρόπο κι ενώ ο άνθρωπος αποδεικνύεται πολύ μικρός, για να καταφέρει να τιθασεύσει αυτές τις δυνάμεις που έχουν εξαπολυθεί εναντίον του. Υπάρχει κι ένα οικολογικό μήνυμα πίσω από αυτό. Υπάρχει και μια σάτιρα των Media με τους βροντερούς τίτλους που δίνουν στα γεγονότα που καλύπτουν- κι εδώ μιλάμε για το απόλυτο γεγονός, καθώς απειλείται η επιβίωση της ίδιας της ανθρωπότητας.

Η ταινία συνδυάζει στοιχεία από πάρα πολλά κινηματογραφικά είδη, από ταινίες καταστροφής, ακόμα και παρωδίες του είδους, όπως το Mars Attacks του Μπάρτον, από θρίλερ, από πολεμικές περιπέτειες. Ο σκοτεινός τόνος, αλλά και η αποκρουστική μορφή των τεράτων θυμίζει ακόμα και Allien, η μουσική του Λιγκέτι που ακούγεται όταν οι αλεξιπτωτιστές πέφτουν από το αεροπλάνο θυμίζει (μουσικά μόνο) Οδύσσεια του Διαστήματος. Υπάρχει και μια αναφορά στα «Πουλιά» του Χίτσκοκ, αλλά και ένα σημείο που παραπέμπει (ελαφρώς παραλλαγμένη) σε μια πολύ χαρακτηριστική σκηνή στη «Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν» στο Σπίλμπεργκ.

Πρόκειται για μια δαπανηρή παραγωγή, με στρατιές τεχνικών και δημιουργών ψηφιακών εφέ και ψηφιακών εικόνων. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία με εντυπωσιακά εφέ, η πιο εντυπωσιακή φέτος μετά το Gravity. Η αφήγηση και οι πολυπρόσωπες γεμάτες καταστροφική μανία σκηνές θυμίζουν την περιγραφή ενός πολέμου. Άλλωστε, στρατιές ολόκληρες κινητοποιούνται για να αντιμετωπίσουν τα τέρατα, ενώ οι συνέπειες από την καταστροφή, με τους χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους και τις πόλεις που γίνονται σμπαράλια, μόνο με πόλεμο μπορούν να παραλληλιστούν.

Στο μοντάζ έχω την αίσθηση ότι έπεσε αρκετό ψαλίδι, ώστε το έργο να περιοριστεί στις δύο περίπου ώρες. Έτσι κάποιες σκηνές καταστροφής εμφανίζονται αρκετά γρήγορα και η ιστορία προχωράει με ορμητική ταχύτητα. Η έμφαση δίνεται στην αγωνία της επιβίωσης των ανθρώπων και στη μαζική κλίμακα της καταστροφής. Υπάρχουν βέβαια σημεία με δραματικές σκηνές από τους πρωταγωνιστές της ταινίας, όχι πάντα απαραίτητες. Όμως, τα προσωπικά δράματα των χαρακτήρων παίζουν δευτερεύοντα ρόλο, απλά και μόνο για να ταυτισθεί ο θεατής με την τραγωδία που συμβαίνει εκεί. Υπάρχουν και κάποια κλισέ, σε όλο αυτό, που ενίοτε μπορεί απλά να είναι εκεί, για να παρωδούνται.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Ο Godzilla είναι μια επική περιπέτεια, μια ταινία πληθωρική σε πολλά επίπεδα- στα μέσα που χρησιμοποιεί, στα εφέ, στις καταστροφές, ακόμα και στις κινηματογραφικές της αναφορές. Και το αποτέλεσμα είναι ένα ιδιαίτερα θεαματικό έργο, με ένταση, δραματικότητα και κάποιες στιγμές σαρκασμού. Αν δεν είναι η καλύτερη, είναι σίγουρα μέσα στις κορυφαίες ταινίες καταστροφής στην ιστορία του κινηματογράφου.

Γιώργος Σμυρνής