Μόνο Ο Θεός Συγχωρεί

Ο Τζούλιαν, ένας αμερικανός φυγάς, χρησιμοποιεί μια λέσχη πυγμαχίας στην Μπανγκόκ, ως βιτρίνα, για τα ναρκωτικά που διακινεί. Η μητέρα του, επικεφαλής μιας τεράστιας εγκληματικής οργάνωσης, φτάνει από τις ΗΠΑ, για να παραλάβει τη σωρό του νεκρού γιου της, Μπίλυ. Ο αδερφός του Τζούλιαν, δολοφονήθηκε αφού σκότωσε με αποτρόπαιο τρόπο μια πόρνη. Διψασμένη για αίμα κι εκδίκηση, απαιτεί τα κεφάλια των δολοφόνων από το Τζούλιαν. Εκείνος, θα πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσει τον Τσανγκ, ένα μυστηριώδη άντρα, σύμβολο θείας δικαιοσύνης, κι αποφασισμένο να πατάξει μια για πάντα τη διαφθορά στους οίκους ανοχής και στις λέσχες πυγμαχίας.

Μετά το -πετυχημένο- φλερτ του προς ένα πιο mainstream κινηματογράφο με το «Drive», ο Δανός Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν εδώ διατηρεί μεν το δημοφιλή πρωταγωνιστή Ράιαν Γκόσλινγκ αλλά για να περάσει στην «τώρα μπορώ να κάνω ότι θέλω» ταινία του. Τοποθετεί την ιστορία στην Ταϋλάνδη και διατηρώντας και το έντονο στυλιζάρισμα επιχειρεί να εικονογραφήσει με εντυπωσιακό τρόπο μια αιματοβαμένη ιστορία εκδίκησης. Μπορεί να προβάλει με περηφάνεια τις αναφορές του με αφιερώσεις στον Αλεχάντρο Χοντορόφσκι και ευχαριστίες στον Γκασπάρ Νοέ, αλλά πέφτει θύμα της αυταρέσκειάς του: Τα ξεσπάσματα της βίας που στις καλύτερες ταινίες του αντανακλούσαν σκληρό ρεαλισμό ή ανορθόδοξη ποίηση εδώ μοιάζουν με προβλέψιμη προσπάθεια εντυπωσιασμού, και το οπτικό στυλιζάρισμα που λειτούργησε στο «Drive» εδώ εκθέτει την κενότητα του σεναρίου. Ο νέος αμίλητος ήρωας του Ράιαν Γκόσλινγκ φαντάζει περισσότερο κενός παρά cool, ενώ η, εντυπωσιακά μεταμορφωμένη, Κριστίν Σκοτ Τόμας έχει το δύσκολο έργο να εκφέρει το μεγαλύτερο μέρος κάποιων κωμικά χοντροκομένων διαλόγων.

Θοδωρής Τσιάτσικας