Master Chef Junior: Η χαρά της μάνας!

Μετά το Master Chef Junior, πιστεύω ότι τα πρότυπα και οι απαιτήσεις των γονέων θα αλλάξουν ριζικά. Οι ταλαίπωρες μανάδες, που γυρίζουν κουρασμένες σπίτια τους και βλέπουν όλα αυτά τα μικρά παιδιά, 9,10, 11 χρονών, να μαγειρεύουν δύσκολες σπεσιαλιτέ καλύτερα από τις ίδιες, θα έχουν απαιτήσεις από τα τέκνα τους. “Είδες Αννούλα ο Θανασάκης στο Master Chef Junior πόσο καλά το έφτιαξε το παστίτσιο; Τράβα φτιάξε κι εσύ στη μανούλα μια σπανακόπιτα”.

Είναι προφανές ότι το Master Chef Junior χαλάει την πιάτσα. Και κεκτημένα των παιδιών, που εδώ και αιώνες (λέμε τώρα) είχαν κατακτηθεί, απειλούνται. Τώρα θα μαγειρεύει το παιδί, για να τρώει η μητέρα. Οι ρόλοι παιδιών- γονέων κινδυνεύουν. Κι όλα αυτά, επειδή το δείχνει η τηλεόραση.

Οφείλω πάντως να προειδοποιήσω το τηλεοπτικό κοινό! Η αληθοφάνεια σπάνια είναι και αλήθεια! Τα φαινόμενα απατούν, όχι μόνο στην τηλεόραση, αλλά και στην ζωή. Εγώ, ας πούμε, όταν πέρασα τελικά στις πανελλήνιες, έμαθα από τους ίδιους τους γονείς μου, ότι είχαν κάνει συμπαιγνία με τους γονείς άλλων παιδιών. Οι δικοί μου γονείς φούσκωναν τους βαθμούς του Βαγγέλη και της Μαρίας. Παράλληλα, και  οι γονείς των παιδιών αυτών, φούσκωναν τους δικούς μου βαθμούς σε εκείνα. Ο σκοπός της συνωμοσίας των γονέων ήταν να δημιουργούν μια “ευγενή άμιλλα” μεταξύ των παιδιών. Στην πραγματικότητα, πάντως, το μόνο που κατάφερναν στην δική μου περίπτωση, ήταν να μου μεγαλώνουν το άγχος και την ανασφάλεια.

Έτσι και στην τηλεόραση. Όταν κάτι γνωρίζεις ότι είναι εκ των πραγμάτων κατασκευασμένο, όπως είναι όλα τα reality, πρέπει να κρατάς μικρό καλάθι ως προς την αλήθεια του. Πόσο μάλλον σε μια εκπομπή μαγειρικής. Αν δεν δοκιμάζεις εσύ ο ίδιος, πώς μπορείς να ξέρεις αν αυτό που μαγείρεψαν τα 10χρονα τρώγεται ή είναι για πέταμα; Επειδή λέει ο Σκαρμούτσος, ότι είναι νόστιμο; Και γιατί να τον πιστέψω;

Το άλλο θέμα είναι ότι όλα αυτά τα παιδιά είναι μια εκπαιδευμένη γενιά μικρών παιχτών για reality. Έχοντας μεγαλώσει προφανώς με τέτοια τηλεοπτικά προϊόντα “παίζουν” ακριβώς όπως οι μεγάλοι συμμετέχοντες. Μιλάνε όπως εκείνοι. Στήνονται στην κάμερα με παρόμοιους τρόπους. Επαναλαμβάνουν τα ίδια κλισέ με τους ενήλικους. Αποδεικνύουν τελικά ότι αυτό που κάνει ένας ενήλικος παίχτης reality, μπορεί να το κάνει εξίσου καλά και ένα 10χρονο. Δείγμα του επιπέδου των διασημοτήτων που παράγουν αυτά τα προϊόντα.

Βλέποντας όλα αυτά τα κατασκευασμένα μικρομέγαλα, αισθάνθηκα άβολα. Ένιωσα ότι δεν βλέπουμε κάτι με παιδιά, αλλά με παιδιά που παριστάνουν τους μεγάλους. Χώρια που θεωρώ ότι η μαγειρική είναι και μια επικίνδυνη υπόθεση, για να την αναθέτεις σε τόσο μικρά παιδιά (μαχαίρια, τηγάνια, φωτιές και πάει λέγοντας).

Κυρίως όμως αυτό που με ενοχλούσε ήταν ότι τα παιδιά όλη την ώρα κοιτούσαν τις μαμάδες τους. Ήταν φανερό ότι είχε πέσει “φροντιστήριο” μαγειρικής από τις μαμάδες, για να “αριστεύσουν” τα παιδιά τους στον διαγωνισμό μαγειρικής. Έτσι κι αλλιώς, έχει καλλιεργηθεί η αντίληψη, ότι για να κάνεις κάτι στη ζωή σου, πρέπει να περάσεις μέσα από τα τηλεοπτικά πλατό. Όσο πιο μικρός ξεκινήσεις, τόσο το καλύτερο.

Γιώργος Σμυρνής