Μια πραγματική ιστορία αρχαιολογικής και ανθρωπολογικής αποστολής στις Άνδεις γίνεται αφετηρία για μια θεατρική διαδρομή ανάμεσα στη μνήμη, τον χρόνο και τον θάνατο. Με αφορμή την παράσταση «Γιου γιαϊ γιάκο», που ανεβαίνει για λίγες μόνο παραστάσεις στο Rabbithole, μιλήσαμε με τη δημιουργό του, Μαρίσσα Φαρμάκη.
Το Κοινωφελές Ίδρυμα «ΕΣΤΙΑ Άγιος Νικόλαος», η πολυβραβευμένη κοινότητα συμβίωσης ενηλίκων με νοητικές και αναπτυξιακές αναπηρίες με έδρα το Γαλαξείδι, επιστρέφει με το 2ο Φεστιβάλ «Μαζί στη Γιορτή», μετατρέποντας τη Φωκίδα - αλλά και την Αθήνα αυτή τη φορά - σε πεδίο ισότιμης συμπερίληψης.
Μόλις 26 ετών, η Ασημένια Βουλιώτη έχει ήδη ζήσει δρόμους γεμάτους αλλαγές, προκλήσεις και αποκαλύψεις. Η τέχνη για εκείνη είναι ταξίδι, πίστη και συλλογικότητα. Σε μια εποχή που όλα τρέχουν γρήγορα, η ίδια ξέρει καλά πως η ουσία βρίσκεται στο «τώρα» και στις στιγμές που μοιράζεσαι με τους άλλους.
Μέσα από ένα story στο Instagram ζήτησα από τους διαδικτυακούς μου φίλους να μου στείλουν ένα τραγούδι με το οποίο ερωτεύονται. Και τα DMs μου γέμισαν δεκάδες απαντήσεις, όχι μόνο με υπέροχη μουσική, αλλά και με πολύ διαφορετικούς ορισμούς του «έρωτα» για τον καθένα.
Στο Θέατρο Rabbithole, η «Κατάρρευση» του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ ζωντανεύει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, πραγματοποιώντας μια σκοτεινή, βιωματική βουτιά στον αμερικανικό μύθο και στη διαρκή αγωνία της τέχνης να επιβιώσει.
Με το δεύτερο προσωπικό της άλμπουμ, με τίτλο «Έρεβος», η Billie Kark επιστρέφει με επτά τραγούδια που μοιάζουν να μιλούν για το σκοτάδι, αλλά στην πραγματικότητα αναζητούν επίμονα το φως.
Ένας ηθοποιός, ένα δυστοπικό κείμενο, ένα ολόκληρο ηχητικό σύμπαν. Ο Γιώργος Παπαγεωργίου βουτά στο σκοτεινό, αιώνια προφητικό σύμπαν του «1984» και δημιουργεί μια παράσταση-υβρίδιο θεάτρου και συναυλίας. Όσα τον οδήγησαν σε αυτή την αναμέτρηση με το «1984», τα αφηγείται ο ίδιος στην κάμερά μας.
Η «Λόλα» αφήνει για πρώτη φορά τη μεγάλη οθόνη και ανεβαίνει στη σκηνή του θεάτρου Παλλάς. Το εμβληματικό φιλμ νουάρ του 1964 μεταμορφώνεται σε μια σύγχρονη θεατρική εμπειρία σε σκηνοθεσία Χρήστου Σουγάρη, φέρνοντας τη θρυλική ηρωίδα αντιμέτωπη με το σήμερα.
Υπάρχουν άνθρωποι που φεύγουν χωρίς αποχαιρετισμό. Που “πάνε για τσιγάρα” και δεν επιστρέφουν ποτέ, αφήνοντας πίσω τους σώματα άδεια και ερωτήματα που δεν κλείνουν. Ένας βαθιά ανθρώπινος μονόλογος, το «Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες» μιλά για την απουσία και τη μνήμη.
Το Σάββατο το βράδυ, ο Γιάννης Κότσιρας ανέβηκε στη σκηνή του Σταυρού του Νότου και άφησε τα τραγούδια να μιλήσουν πρώτα. Ανάμεσα σε αγαπημένα δικά του κομμάτια και ιδιαίτερες διαδρομές στο αυθεντικό λαϊκό τραγούδι, η βραδιά κύλησε γεμάτη μνήμη και συναίσθημα.
Μπήκαμε στο Bios, εκεί όπου η Hippo Theatre Group ζωντανεύει τον κόσμο του Δημοσθένη Βουτυρά μέσα από πέντε διηγήματά του. Performance, ζωντανή μουσική, video art και animation συνθέτουν μια πολυαισθητηριακή εμπειρία που θυμίζει graphic novel σε κίνηση.
Γιατί επαναλαμβάνουμε τις ίδιες επιλογές, ακόμη κι όταν ξέρουμε ότι μας πληγώνουν; Ο Μίμης Καπέρδος ανεβάζει το The Loop για να μιλήσει για τις αόρατες λούπες των σχέσεων, των φόβων και των ονείρων που αναβάλλονται, μέσα από μια σύγχρονη νεανική ντραμεντί γεμάτη χιούμορ, τρυφερότητα και σκληρές αλήθειες.
Στη σκηνή του Θεάτρου Φούρνος, ο Φαίδων Καστρής μετατρέπει την τραγωδία του Αισχύλου σε μια τελετουργία μνήμης, ήττας και ευθύνης, καλώντας τον θεατή όχι απλώς να παρακολουθήσει, αλλά να συμμετάσχει σε μια σύγχρονη «Ακολουθία των Παθών». Ο ίδιος μάς λέει περισσότερα.
Το ημερολόγιο του 2026 γεμίζει με εκθέσεις σε όλη την Ευρώπη (και την Ελλάδα) διαμορφώνοντας από νωρίς τον καλλιτεχνικό χάρτη της χρονιάς.
Ένα χειμωνιάτικο ηλιόλουστο πρωινό, συνατήσαμε τον Γιώργο Χρυσοστόμου για το τελευταίο Art meets Fashion της χρονιάς.
Η Ελίνα Παπαθεοδώρου βρήκε νωρίς στο θέατρο τον «τόπο» όπου ένιωσε πραγματικά οικεία, έναν χώρο που της επιτρέπει να ανακαλύπτει συνεχώς τον εαυτό της. Αυτή την περίοδο τη συναντάμε στο Θέατρο Σημείο, στο ιστορικό ανέβασμα του «Ερρίκου Ε’», όπου μέσα από την ένταση και την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων, το έργο ανοίγει έναν διάλογο με τη σύγχρονη εποχή.
Η πρώτη συναυλία της Μαρίνας Σπανού μετά το καλοκαιρινό της tour και η τελευταία στην Αθήνα για το 2025, είχε ταξίδια από την Ικαρία μέχρι το Παρίσι, είχε βόλτες στην Αθήνα και επιστροφή στην Αρεοπαγίτου, είχε χορό, μπόλικο γκλίτερ, ιστορίες για έρωτες, κλάματα, υποσχέσεις, μα κυρίως είχε καλοκαίρι.
Ο Γιώργος Ονησιφόρου στήνει ένα σκηνικό παραμύθι για την αναζήτηση και την ανάγκη να μιλάμε για όλα όσα μάς φοβίζουν ή μάς κάνουν να αισθανόμαστε ντροπή. Αυτοί είναι «Οι Ζωντανοί» όπου λόγος, σώμα και μουσική δημιουργούν μια κοινή αναπνοή απέναντι σε όσα «δύσκολα» κουβαλάμε μέσα μας.
Πιο ώριμη αλλά και πιο ανήσυχη δημιουργικά από ποτέ, η Μαίρη Μηνά επιστρέφει στο Ωδείο Αθηνών – εκεί από όπου ξεκίνησε – για ένα Art Meets Fashion που μοιάζει περισσότερο με μια επιστροφή στην ουσία.
Η Χριστίνα Κυριαζίδη είναι μια πολυπράγμων καλλιτέχνις που κινείται με αμεσότητα και ευαισθησία ανάμεσα στη σκηνή, την ποίηση και τον ήχο. Μέσα από το σώμα, τη φωνή και τη μνήμη, αναζητά διαρκώς τρόπους να εκφράσει τη γυναικεία εμπειρία και τα βαθύτερα τοπία της ψυχής.
Στο θέατρο Ήβη, η ζωή του Νίκου Ξυλούρη παίρνει για πρώτη φορά θεατρική μορφή. Με ζωντανή μουσική, σπάνιο αρχειακό υλικό και μια αφήγηση που φωτίζει τον «Αρχάγγελο της Κρήτης», η παράσταση - με τη σκηνοθετική υπογραφή του Νικορέστη Χανιωτάκη - μάς προσκαλεί σε μια ξεχωριστή βιωματική εμπειρία που συγκινεί.
Για να μπει όσο πιο ομαλά γίνεται αυτός ο γιορτινός, λίγο χαοτικός, αλλά για πολλούς αγαπημένος μήνας, να μερικές ιδέες (όχι οδηγίες, απλά… σκέψεις) για το πώς θα περάσουμε αυτόν τον μήνα λιγάκι πιο ξεχωριστά.
Ο Ντένης Μακρής είναι ένας ηθοποιός σε διαρκή αναζήτηση. Από την πρώτη στιγμή που ανακάλυψε ότι ο μοναδικός χώρος όπου μπορούσε να υπάρξει αληθινά ήταν πάνω στη σκηνή, μέχρι τη φιλοσοφία, τον διαλογισμό και τη yoga, η πορεία αυτή τον κρατάει σε εγρήγορση και τον φέρνει σε επαφή με ό,τι πιο βαθύ και αληθινό μέσα του.
Η Ομάδα Νοσταλγία επιστρέφει στο σκοτεινό, ατμοσφαιρικό και παράδοξα κωμικό σύμπαν του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, παρουσιάζοντας στο Rabbithole ένα ασυνήθιστο μουσικό αναλόγιο βασισμένο στο «Κοράκι».
Στο Θέατρο Βεάκη, ο Γιώργος Νανούρης σκηνοθετεί τη Μαρία Κίτσου και μαζί ζωντανεύουν τη ζωή της Σοφίας ντε Μαρμπουά - της γνωστής στην ιστορία ως Δούκισσα της Πλακεντίας - σε έναν μονόλογο που ισορροπεί ανάμεσα στον μύθο και την αλήθεια.
Το Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας, που πρόσφατα ανακηρύχθηκε Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, μάς φέρνει αντιμέτωπους με σημαντικές αλήθειες για τον πλανήτη μας και μάς καλεί να γίνουμε σύμμαχοι στη μάχη για τη συντήρηση της ζωής στη Γη – πριν να είναι αργά.
Η Μαρία Παπαφωτίου συχνά υποδύεται ηρωίδες εποχής και αυτό που τη γοητεύει είναι πως ακόμα και τα πιο «βαρυσήμαντα» ιστορικά πρόσωπα φέρουν μέσα τους τις ίδιες, αθέατες ανθρώπινες αγωνίες. Τώρα, στο Μέγαρο Μουσικής, ετοιμάζεται να ζωντανέψει τη Σβετλάνα, μοναχοκόρη του ηγέτη της ΕΣΣΔ, Ιωσήφ Στάλιν, φωτίζοντας τη συγκρουσιακή της ψυχή και την εύθραυστη ευαισθησία της.
Στο Bios, η Εύα Σταυρογιάννη μάς οδηγεί σε ένα χοροθεατρικό ταξίδι στα όρια της Μνήμης και της Λήθης, εκεί όπου ο λόγος, η μουσική και η κίνηση συναντιούνται για να διεκδικήσουν τη λύτρωση.
Μπήκαμε στο Θέατρο Arroyo, εκεί όπου «Το καταραμένο παιδί» του Honoré de Balzac ζωντανεύει για πρώτη φορά επί σκηνής στην Ελλάδα, σε διασκευή και σκηνοθεσία των Λάζαρου Βαρτάνη και Στέφανου Παπατρέχα. Και πήραμε μια γεύση από ένα έργο-ύμνο και κατάρα μαζί, γεμάτο σκοτάδι, ενοχή αλλά και ποίηση.
Συναντήσαμε τη Βαλέρια Δημητριάδου στην πρόβα της νέας της παράστασης «Ένα κάποιο κενό», λίγο πριν από την πρεμιέρα στο Θέατρο Εμπορικόν και μιλήσαμε για την ιδέα πίσω από το έργο, για εκείνο το «κενό» που όλοι κουβαλάμε μέσα μας - και τι μπορεί να συμβεί όταν βρεις το θάρρος να το κοιτάξεις κατάματα.
Η Μαριλού Κατσαφάδου έγινε ηθοποιός γιατί ήθελε να μπορεί να γίνεται "υπεράνθρωπος" και όχι λόγω των ηθοποιών γονιών της. Αυτή την περίοδο την απολαμβάνουμε επί σκηνής, στο "Blue Train" που επέστρεψε στο Θέατρο Άλμα, αλλά και τηλεοπτικά, στη β' σεζόν των "Σερρών". Και στα δύο υποδύεται γυναίκες που ξέρουν καλά πώς να στέκονται δίπλα στον άνθρωπο, ανεξάρτητα από τις επιλογές του.
Μπήκαμε στο Bios, εκεί όπου οι «Ερωτευμένοι» του Σαμ Σέπαρντ ξετυλίγουν μια ιστορία πάθους, ορίων και επιθυμίας στην πιο ωμή της μορφή.
Ο Βασίλης Ρίσβας ανεβάζει την παράσταση «Καιρός να την πουλεύουμε» θέλοντας να βγει από την comfort zone του. Θεωρεί τους καλλιτέχνες ευλογημένους γιατί μπορούν να δραπετεύουν μέσα από την τέχνη τους. Κατανοεί, όμως, απόλυτα την ανάγκη όλων μας να αποδράσουμε από την συχνά ασφυκτική, καθημερινότητα.
Ένα απόγευμα Δευτέρας βρεθήκαμε μερικοί άγνωστοι μεταξύ μας σε ένα καράβι που μπορεί να είχε προορισμό την Αίγινα, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ένα διαφορετικό ταξίδι αυτογνωσίας, μια βουτιά στις βαθύτερες επιθυμίες μας που όμως δεν έπιασαν ποτέ λιμάνι.
Είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας αλλά και τελειόφοιτος χημικός μηχανικός. Θεωρεί το θέατρο κατεξοχήν πολιτική πράξη. Τη νέα σεζόν θα τον δούμε θεατρικά στην επιστροφή του «Λεωφορείου ο Πόθος» και στο Cleansed του Δημήτρη Καραντζά, και τηλεοπτικά στη β΄ σεζόν των «Σερρών» στον ΑΝΤ1.
Ο Δημήτρης Μακαλιάς είναι αυστηρός κριτής του εαυτού του αλλά δεν αυτομαστιγώνεται · πιστεύει ότι πάντα κάτι θα κερδίσεις από το λάθος σου. Θέλει να υποστηρίζει τη συμπερίληψη έμπρακτα και όχι στα λόγια.
