Η «Λόλα» αφήνει για πρώτη φορά τη μεγάλη οθόνη και ανεβαίνει στη σκηνή του θεάτρου Παλλάς. Το εμβληματικό φιλμ νουάρ του 1964 μεταμορφώνεται σε μια σύγχρονη θεατρική εμπειρία σε σκηνοθεσία Χρήστου Σουγάρη, φέρνοντας τη θρυλική ηρωίδα αντιμέτωπη με το σήμερα.

Υπάρχουν άνθρωποι που φεύγουν χωρίς αποχαιρετισμό. Που “πάνε για τσιγάρα” και δεν επιστρέφουν ποτέ, αφήνοντας πίσω τους σώματα άδεια και ερωτήματα που δεν κλείνουν. Ένας βαθιά ανθρώπινος μονόλογος, το «Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες» μιλά για την απουσία και τη μνήμη.

Το Σάββατο το βράδυ, ο Γιάννης Κότσιρας ανέβηκε στη σκηνή του Σταυρού του Νότου και άφησε τα τραγούδια να μιλήσουν πρώτα. Ανάμεσα σε αγαπημένα δικά του κομμάτια και ιδιαίτερες διαδρομές στο αυθεντικό λαϊκό τραγούδι, η βραδιά κύλησε γεμάτη μνήμη και συναίσθημα.

Γιατί επαναλαμβάνουμε τις ίδιες επιλογές, ακόμη κι όταν ξέρουμε ότι μας πληγώνουν; Ο Μίμης Καπέρδος ανεβάζει το The Loop για να μιλήσει για τις αόρατες λούπες των σχέσεων, των φόβων και των ονείρων που αναβάλλονται, μέσα από μια σύγχρονη νεανική ντραμεντί γεμάτη χιούμορ, τρυφερότητα και σκληρές αλήθειες.

Στη σκηνή του Θεάτρου Φούρνος, ο Φαίδων Καστρής μετατρέπει την τραγωδία του Αισχύλου σε μια τελετουργία μνήμης, ήττας και ευθύνης, καλώντας τον θεατή όχι απλώς να παρακολουθήσει, αλλά να συμμετάσχει σε μια σύγχρονη «Ακολουθία των Παθών». Ο ίδιος μάς λέει περισσότερα.

Το ημερολόγιο του 2026 γεμίζει με εκθέσεις σε όλη την Ευρώπη (και την Ελλάδα) διαμορφώνοντας από νωρίς τον καλλιτεχνικό χάρτη της χρονιάς.

Η Ελίνα Παπαθεοδώρου βρήκε νωρίς στο θέατρο τον «τόπο» όπου ένιωσε πραγματικά οικεία, έναν χώρο που της επιτρέπει να ανακαλύπτει συνεχώς τον εαυτό της. Αυτή την περίοδο τη συναντάμε στο Θέατρο Σημείο, στο ιστορικό ανέβασμα του «Ερρίκου Ε’», όπου μέσα από την ένταση και την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων, το έργο ανοίγει έναν διάλογο με τη σύγχρονη εποχή.

Η πρώτη συναυλία της Μαρίνας Σπανού μετά το καλοκαιρινό της tour και η τελευταία στην Αθήνα για το 2025, είχε ταξίδια από την Ικαρία μέχρι το Παρίσι, είχε βόλτες στην Αθήνα και επιστροφή στην Αρεοπαγίτου, είχε χορό, μπόλικο γκλίτερ, ιστορίες για έρωτες, κλάματα, υποσχέσεις, μα κυρίως είχε καλοκαίρι.

Ο Γιώργος Ονησιφόρου στήνει ένα σκηνικό παραμύθι για την αναζήτηση και την ανάγκη να μιλάμε για όλα όσα μάς φοβίζουν ή μάς κάνουν να αισθανόμαστε ντροπή. Αυτοί είναι «Οι Ζωντανοί» όπου λόγος, σώμα και μουσική δημιουργούν μια κοινή αναπνοή απέναντι σε όσα «δύσκολα» κουβαλάμε μέσα μας.

Η Χριστίνα Κυριαζίδη είναι μια πολυπράγμων καλλιτέχνις που κινείται με αμεσότητα και ευαισθησία ανάμεσα στη σκηνή, την ποίηση και τον ήχο. Μέσα από το σώμα, τη φωνή και τη μνήμη, αναζητά διαρκώς τρόπους να εκφράσει τη γυναικεία εμπειρία και τα βαθύτερα τοπία της ψυχής.

Στο θέατρο Ήβη, η ζωή του Νίκου Ξυλούρη παίρνει για πρώτη φορά θεατρική μορφή. Με ζωντανή μουσική, σπάνιο αρχειακό υλικό και μια αφήγηση που φωτίζει τον «Αρχάγγελο της Κρήτης», η παράσταση - με τη σκηνοθετική υπογραφή του Νικορέστη Χανιωτάκη - μάς προσκαλεί σε μια ξεχωριστή βιωματική εμπειρία που συγκινεί.

Για να μπει όσο πιο ομαλά γίνεται αυτός ο γιορτινός, λίγο χαοτικός, αλλά για πολλούς αγαπημένος μήνας, να μερικές ιδέες (όχι οδηγίες, απλά… σκέψεις) για το πώς θα περάσουμε αυτόν τον μήνα λιγάκι πιο ξεχωριστά.

Η Ομάδα Νοσταλγία επιστρέφει στο σκοτεινό, ατμοσφαιρικό και παράδοξα κωμικό σύμπαν του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, παρουσιάζοντας στο Rabbithole ένα ασυνήθιστο μουσικό αναλόγιο βασισμένο στο «Κοράκι».

Στο Θέατρο Βεάκη, ο Γιώργος Νανούρης σκηνοθετεί τη Μαρία Κίτσου και μαζί ζωντανεύουν τη ζωή της Σοφίας ντε Μαρμπουά - της γνωστής στην ιστορία ως Δούκισσα της Πλακεντίας - σε έναν μονόλογο που ισορροπεί ανάμεσα στον μύθο και την αλήθεια.

Το Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας, που πρόσφατα ανακηρύχθηκε Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, μάς φέρνει αντιμέτωπους με σημαντικές αλήθειες για τον πλανήτη μας και μάς καλεί να γίνουμε σύμμαχοι στη μάχη για τη συντήρηση της ζωής στη Γη – πριν να είναι αργά.

Στο Bios, η Εύα Σταυρογιάννη μάς οδηγεί σε ένα χοροθεατρικό ταξίδι στα όρια της Μνήμης και της Λήθης, εκεί όπου ο λόγος, η μουσική και η κίνηση συναντιούνται για να διεκδικήσουν τη λύτρωση.

Μπήκαμε στο Θέατρο Arroyo, εκεί όπου «Το καταραμένο παιδί» του Honoré de Balzac ζωντανεύει για πρώτη φορά επί σκηνής στην Ελλάδα, σε διασκευή και σκηνοθεσία των Λάζαρου Βαρτάνη και Στέφανου Παπατρέχα. Και πήραμε μια γεύση από ένα έργο-ύμνο και κατάρα μαζί, γεμάτο σκοτάδι, ενοχή αλλά και ποίηση.

Συναντήσαμε τη Βαλέρια Δημητριάδου στην πρόβα της νέας της παράστασης «Ένα κάποιο κενό», λίγο πριν από την πρεμιέρα στο Θέατρο Εμπορικόν και μιλήσαμε για την ιδέα πίσω από το έργο, για εκείνο το «κενό» που όλοι κουβαλάμε μέσα μας - και τι μπορεί να συμβεί όταν βρεις το θάρρος να το κοιτάξεις κατάματα.

Μπήκαμε στο Bios, εκεί όπου οι «Ερωτευμένοι» του Σαμ Σέπαρντ ξετυλίγουν μια ιστορία πάθους, ορίων και επιθυμίας στην πιο ωμή της μορφή.

Ο Βασίλης Ρίσβας ανεβάζει την παράσταση «Καιρός να την πουλεύουμε» θέλοντας να βγει από την comfort zone του. Θεωρεί τους καλλιτέχνες ευλογημένους γιατί μπορούν να δραπετεύουν μέσα από την τέχνη τους. Κατανοεί, όμως, απόλυτα την ανάγκη όλων μας να αποδράσουμε από την συχνά ασφυκτική, καθημερινότητα.

Ένα απόγευμα Δευτέρας βρεθήκαμε μερικοί άγνωστοι μεταξύ μας σε ένα καράβι που μπορεί να είχε προορισμό την Αίγινα, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ένα διαφορετικό ταξίδι αυτογνωσίας, μια βουτιά στις βαθύτερες επιθυμίες μας που όμως δεν έπιασαν ποτέ λιμάνι.

Ο Δημήτρης Μακαλιάς είναι αυστηρός κριτής του εαυτού του αλλά δεν αυτομαστιγώνεται · πιστεύει ότι πάντα κάτι θα κερδίσεις από το λάθος σου. Θέλει να υποστηρίζει τη συμπερίληψη έμπρακτα και όχι στα λόγια.

Η επιστροφή στην Αθήνα μετά τις διακοπές δεν χρειάζεται να σε «ρίχνει». Με λίγη καλή διάθεση (και μερικές σωστές επιλογές), μπορούμε να παρατείνουμε το καλοκαίρι και να κάνουμε τον Σεπτέμβρη να μοιάζει λιγότερο μελαγχολικός.

Κλείνοντας φέτος 10 χρόνια ζωής, το 10o Beyond Borders στο Καστελλόριζο έχει καταφέρει να εδραιωθεί ως μια αυθεντική «boutique» διοργάνωση με διεθνή απήχηση. Λίγο πριν την έναρξη της φετινής επετειακής έκδοσης, συζητάμε με την ιστορικό και καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ, Ειρήνη Σαρίογλου, για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον ενός οράματος που γράφει - και γράφεται - στην Ιστορία.

Λίγο πριν βρεθεί αντιμέτωπος με το κοινό της Επιδαύρου ως Πολυνείκης/Αγγελιοφόρος στον «Οιδίποδα» του Γιάννη Χουβαρδά, ο Κωνσταντίνος Μπιμπής μιλά για τις δυσκολίες και τις συγκινήσεις του διπλού αυτού ρόλου, αλλά και για τη συνειδητοποίηση πως η γενναιότητα του Πολυνείκη - ο οποίος διεκδικεί τη ζωή του ακόμη κι αν την πληρώσει με αίμα - έχει χαθεί στις μέρες μας.

Μία ημέρα πριν την πρεμιέρα των Ιαχών, μιλήσαμε με τον μουσικό Αλέξανδρο Δράκο Κτιστάκη γι΄ αυτό το ιδιαίτερο μωσαϊκό που θα παρουσιάσει στη Μικρή Επίδαυρο. Πώς η αρχαία τραγωδία και η ποίηση συναντούν το gospel, τη jazz και τη μουσική της Ανατολής; Πώς η μουσική μπορεί να αφηγηθεί τη σκλαβιά, τον πόνο και την ελπίδα; Στις Ιαχές, οι κραυγές του πόνου ενώνονται με τις νότες της λαχτάρας για ζωή, σε μια σύνθεση που μετατρέπει τη μνήμη και το βίωμα σε ήχο ελπίδας.

Τα μπλουζάκια με σλόγκαν είναι ο πιο εύκολος τρόπος να πεις αυτό που σκέφτεσαι, χωρίς να χρειαστεί να το… πεις. Από χιουμοριστικές ατάκες και empowering δηλώσεις μέχρι ρομαντικές εξομολογήσεις και μικρές «διακηρύξεις», απλά διάλεξε το δικό σου μήνυμα και φόρεσέ το. Γιατί αυτό το καλοκαίρι, φοράμε όσα νιώθουμε.