Ο πιανίστας Νικολάι Λουγκάνσκι συμπράττει με την ΚΟΑ ερμηνεύοντας Μπραμς
Προσθήκη ως αγαπημένη πηγήΟ διάσημος σολίστ συναντάται για τρίτη φορά με την ΚΟΑ στο Μέγαρο Μουσικής, στις 20 Νοεμβρίου, για να ερμηνεύσει το μνημειώδες Δεύτερο Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα του Γιοχάνες Μπραμς, αλλά και το απαύγασμα της ωριμότητας του συνθέτη, την Τέταρτη Συμφωνία, υπό τη διεύθυνση του Στανισλάβ Κοτσανόφσκι.
Βρείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζητησης
Προσθήκη του monopoli.gr στην GoogleΜε έναν παλιό γνώριμο, τον διάσημο δεξιοτέχνη του πιάνου Νικολάι Λουγκάνσκι, ετοιμάζεται να συμπράξει, για μία ακόμη φορά, την τρίτη μέσα στα τελευταία τέσσερα χρόνια, με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, σε ένα πρόγραμμα αφιερωμένο αποκλειστικά στο έργο του Γιοχάνες Μπραμς.
Στις 20 Νοεμβρίου 2026, ο ρώσος πιανίστας επιστρέφει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, για να ερμηνεύσει το μνημειώδες Δεύτερο Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα του Γιοχάνες Μπραμς (1833-1897), ένα έργο θεαματικό, με θυελλώδεις στιγμές αλλά και μέρη συναισθηματικής εσωστρέφειας. Το πρόγραμμα της συναυλίας, στο δεύτερο μέρος του, περιλαμβάνει την τελευταία, Τέταρτη Συμφωνία του ρομαντικού συνθέτη, ένα έργο ώριμο και κατασταλαγμένο, μια επιτομή της τέχνης του, της γνώσης του για τη μεγάλη φόρμα, καθώς και του συναισθηματικού του πλούτου.
Στη συναυλία της Παρασκευής 20 Νοεμβρίου, την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών διευθύνει ο επίσης ρώσος αρχιμουσικός Στανισλάβ Κοτσανόφσκι.
Το Δεύτερο Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα
Τα πρώτα σχεδιάσματα για το δεύτερο κοντσέρτο για πιάνο έγιναν την άνοιξη του 1878, κατά την διάρκεια ταξιδιού του Μπραμς στην Ιταλία. Χρειάστηκαν περίπου τρία χρόνια για να ολοκληρωθεί το έργο, αφού η σύνθεσή του γινόταν με διαλείμματα τόσο λόγω συναυλιακών υποχρεώσεων του συνθέτη όσο και της παράλληλης σύνθεσης άλλων έργων. Ο αποδέκτης της αφιέρωσης ήταν ο πιανίστας και συνθέτης Έντουαρντ Μάρκσεν, παλιός δάσκαλος και φίλος του Μπραμς. Η πρεμιέρα του κοντσέρτου δόθηκε με μεγάλη επιτυχία στις 9 Νοεμβρίου 1881 στην Βουδαπέστη, με τον ίδιο τον συνθέτη στον ρόλο του σολίστα και υπό την διεύθυνση του Αλεξάντερ Έρκελ.
Ο συνθέτης προφητικά είχε γράψει μετά την πρεμιέρα του πρώτου κοντσέρτου πως «ένα δεύτερο κοντσέρτο θα είναι πολύ διαφορετικό». Πράγματι, ενώ το πρώτο είναι ένα θυελλώδες έργο ενός νέου εμφορούμενου με ασίγαστο πάθος, το δεύτερο είναι το έργο ενός ώριμου και κατασταλαγμένου δημιουργού με απόλυτη συναίσθηση των αισθητικών του στοχεύσεων. Χαρακτηρίζεται από μορφολογική διαύγεια, μία αίσθηση ήρεμης υφολογικής σιγουριάς και από έναν έντονα συμφωνικό χαρακτήρα. Ο σολίστ, παρά τις εγγενείς τεράστιες δεξιοτεχνικές απαιτήσεις της πιανιστικής γραφής, συνδιαλέγεται ως πρώτος μεταξύ ίσων με την ορχήστρα, που δεν περιορίζεται σε μία απλή συνοδεία, αλλά συνδιαμορφώνει το μουσικό τοπίο, στο πλαίσιο μιας συνθετικής λογικής που παραπέμπει συχνά στην μουσική δωματίου.
Η Τέταρτη Συμφωνία
Η εργασία του Μπραμς πάνω στην Τέταρτη Συμφωνία ξεκίνησε το καλοκαίρι του 1884 σε ένα γραφικό χωριό της νοτιοανατολικής Αυστρίας. Έχοντας την προαίσθηση ότι η συμφωνία θα ξένιζε τους ακροατές της, ο συνθέτης σε επιστολές του έκανε ένα λογοπαίγνιο, έμμεσα παρομοιάζοντάς την με τις φράουλες της περιοχής: «Σε αυτά τα μέρη οι φράουλες δεν ωριμάζουν και δε γίνονται γλυκές, ώστε να τις τρώει κανείς απλά σαν φρούτα». Το επόμενο καλοκαίρι, η συμφωνία ολοκληρωνόταν, ενώ στις 25 Οκτωβρίου εκείνης της χρονιάς ο συνθέτης διηύθυνε την πρεμιέρα της με την ορχήστρα του Μάινινγκεν.
Η Τέταρτη Συμφωνία αποτελεί το απαύγασμα της ωριμότητας του Μπραμς ως συμφωνικού συνθέτη. Εγκεφαλικότητα και συναισθηματικότητα συμπορεύονται αρμονικά και η αριστοτεχνική μορφολογική ακρίβεια αποτελεί προαπαιτούμενο όρο έκφρασης και βίωσης ενός βαθύτατου μουσικού περιεχομένου. Η έναρξη του μεγαλειώδους -αλλά και εν πολλοίς αγωνιώδους- πρώτου μέρους πραγματοποιείται με αφοπλιστική αμεσότητα· χωρίς κάποιας μορφής εισαγωγή ο συνθέτης παρουσιάζει άμεσα τις προθέσεις του. Οι μελωδικές ιδέες που παρατίθενται και γίνονται αντικείμενο επεξεργασίας στην πορεία, αν και φαινομενικά διαφορετικές μεταξύ τους, πηγάζουν από μία ενιαία εσωτερική λογική.
Η μέγιστη καινοτομία της Τέταρτης Συμφωνίας βρίσκεται αναμφίβολα στο φινάλε. Ο συνθέτης αξιοποιεί την παλιά φόρμα της πασακάλιας, κατά την οποία ένα σύντομο μελωδικό σχήμα επαναλαμβάνεται διαρκώς, ενώ πάνω σε αυτό θεμελιώνεται μία σειρά παραλλαγών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το θέμα προέρχεται από το τελευταίο χορωδιακό της Καντάτας αρ. 150 του Μπαχ: Nach dir, Herr, verlanget mich (Εσένα ποθώ, Κύριε). Ο Μπραμς δεν διστάζει να δώσει ζωή σε μια θεωρούμενη «νεκρή» φόρμα, αξιοποιώντας τις γνώσεις του στον χώρο της αντίστιξης και των παραλλαγών. Από ενορχηστρωτικής άποψης το φινάλε της Τέταρτης θεωρείται ως το κορυφαίο επίτευγμα του Μπραμς· ίσως γι’ αυτό δεν επεδίωξε να γράψει κάποια άλλη συμφωνία ως τον θάνατό του.
Βρείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζητησης
Προσθήκη του monopoli.gr στην GoogleΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
- Ο πιανίστας Νικολάι Λουγκάνσκι συμπράττει με την ΚΟΑ ερμηνεύοντας Μπραμς
- Από την οικογένεια στην εξουσία: Τι έχει να μας πει σήμερα ο «Οιδίποδας»; (video)
- Συν & Πλην: «Ένας υπηρέτης, δύο αφεντικά» στο Θέατρο Ιλίσια
- Γιάννης Γαΐτης: «Η ταυτότητα του πλήθους», έκθεση στη Λευκωσία
- Οι «Ηχητικές Αποκλίσεις» στο Ίδρυμα Θεοχαράκη ξεκινούν με το σόλο του Γιώργη Ξυλούρη
- Αθήνα