Στην “Eclesia” της Naïka στην Τεχνόπολη θα ακούσεις πραγματικά πολυπολιτισμική pop

Όσα κακά κι αν έχει το TikTok (το brainrot, το doomscrolling και η παραπληροφόρηση συνθέτουν εύκολα την πρώτη τριάδα red flags της πλατφόρμας), κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ένα πολύ, πολύ καλό πράγμα που (προς το παρόν τουλάχιστον) προσφέρει: Να ανακαλύπτεις ανερχόμενους καλλιτέχνες από την άλλη άκρη του πλανήτη, που μπορεί να βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά, να έχουν εντελώς διαφορετικές προσλαμβάνουσες από εσένα, κι όμως να σου “μιλάνε”. Κάτι τέτοιο συνέβη και με την Naika, την Γαλλο-αϊτινή καλλιτέχνιδα με έδρα το Μαϊάμι, που τα τελευταία έξι χρόνια μάς έχει εισάγει στον πολύ ιδιαίτερο ήχο της – έναν ήχο που πλέον έχει τελειοποιήσει μέσω του πρώτου της ολοκληρωμένου άλμπουμ ECLESIA, που θα ακούσουμε για πρώτη φορά live την Κυριακή 12 Ιουλίου στην Τεχνόπολη.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Οι περισσότεροι γνωρίσαμε τη Naika μέσα από τη δική της διασκευή του επίσης viral “Don’t Rush” των Young T & Bugsey – προσοχή, αν το ακούσεις τώρα μπορεί να σου ξυπνήσουν μνήμες από την πρώτη καραντίνα και το σχετικό Challenge στο TikTok. Αν βγήκε κάτι καλό από αυτό το Challenge ήταν φυσικά η εκδοχή της Naika, που τελικά κυκλοφόρησε επίσημα ως remix και μας έδωσε την ευκαιρία να ακούσουμε για πρώτη φορά τη μαγευτική φωνή της.

Από τότε έχουν περάσει έξι χρόνια και η Naika έχει πλέον αποδείξει ότι είναι πολλά περισσότερα από μια viral στιγμή του TikTok. Το 2020 και το 2021 κυκλοφόρησε τα δύο μέρη του EP της, με τίτλο “Lost in Paradise”, τα οποία μας σύστησαν για πρώτη φορά – επισήμως – στον “παγκόσμιο” ήχο της. Εξάλλου, η Naika είναι αυτό που λέμε, πολίτης του κόσμου ή οπως η ίδια το αποκαλεί “third culture kid”.

Γεννημένη στο Μαϊάμι από μητέρα αϊτινής καταγωγής με παλαιστινιακές, συριακές και λιβανέζικες ρίζες και πατέρα Γάλλο που μεγάλωσε στη Μαδαγασκάρη, έζησε τα παιδικά της χρόνια σε… όλο τον κόσμο: στη Γουαδελούπη, το Βανουάτου, το Ναϊρόμπι, το Παρίσι, τη Νότια Αφρική, πριν επιστρέψει στο Μαϊάμι όταν ήταν 16 ετών. Όλες αυτές οι διαφορετικές κουλτούρες αναπόφευκτα επηρέασαν και τον ήχο της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το τραγούδι “African Sun”, το πρώτο της μεγάλο hit από το πρώτο EP και το πρώτο τραγούδι που έγραψε στην κρεολική αϊτινή γλώσσα, ως φόρο τιμής στην Αϊτή.

Προφανώς το μεγάλο “μπαμ” ήρθε με το τραγούδι “Sauce” που τελικά συμπεριλήφθηκε στο δεύτερο EP της. Το τραγούδι αυτό την σύστησε σε ένα ακόμα μεγαλύτερο κοινό, ήταν το breakthrough hit της – κι όμως σίγουρα δεν είναι αντιπροσωπευτικό της καλλιτεχνικής της ταυτότητας. Η ίδια, μάλιστα, παραδέχεται ότι δεν μπορεί “καν να το ακούσει πλέον”. Και η αλήθεια είναι ότι, από το EP αυτό τα τραγούδια “For Gerard” και “Ma Cherie” ειναι περισσότερο “Naika”. Και τα δύο αυτά τραγούδια συνδυάζουν όλα όσα αγαπάμε σε εκείνη: την ανεπιτήδευτη γοητεία της, την ικανότητά της να γράφει ανέμελα ερωτικά τραγούδια που σε ταξιδεύουν σε άλλους κόσμους. Δικαίως και τα δύο αυτά τραγούδια έχουν βρει τη θέση τους σε κάθε συναυλία της.

Και φυσικά δεν ξεχνάμε το “1+1”, άλλο ένα τραγούδι που είναι μονίμως viral από το 2023 που κυκλοφόρησε. Προφανώς, βοήθησε και το remix με τον Saint Levant, τον Γαλλοπαλιαστίνιο καλλιτέχνη, με τον οποίο βρισκόταν σε σχέση και για λίγα χρόνια ήταν ένα από τα πιο αγαπητά ζευγάρια της μουσικής.

Την τεράστια επιτυχία του 1+1, αποφάσισε να ξεπεράσει με το 6:45, ένα τραγούδι που έπαιζε κυριολεκτικά παντού στα social media – είναι σχεδόν απίθανο να μην έχεις ακούσει το ρεφρέν. Για ακόμη μια φορά τραγουδά στην πανέμορφη κρεολική γλώσσα των αϊτινών, στα αγγλικά και τα γαλλικά, κάτι που τελικά κάνει αυτό το κομμάτι να ακούγεται δέκα φορές πιο ενδιαφέρον.

Όλα τα παραπάνω, όλη αυτή η πορεία οδήγησε στο σήμερα και το πρώτο ολοκληρωμένο της άλμπουμ, με τίτλο ECLESIA. Αν η λέξη σου ακούγεται γνώριμη, είναι γιατί είναι εμπνευσμένη από την ελληνική λέξη “εκκλησία”, όχι με τη σημερινή, θρησκευτική της σημασία, αλλά με την αρχαιοελληνική έννοια της “Εκκλησίας του Δήμου”, του μέρους όπου οι άνθρωποι συναθροίζονταν και συζητούσαν.

Η λέξη αυτή άγγιξε τη Naïka, η οποία είχε μεγαλώσει ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο και πλέον νιώθει ότι σκοπός της είναι να γεφυρώνει διαφορετικές κουλτούρες. Επιμένει στην πνευματικότητα και όχι στην θρησκευτικότητα, αφού όπως λέει στο περιοδικό Clash: «Είμαι πνευματικό άτομο. Νιώθω πολύ συνδεδεμένη με μια ανώτερη δύναμη στην οποία προσεύχομαι. Δεν μου αρέσει η εκκλησία και δεν μου αρέσει η δομημένη θρησκεία. Πιστεύω ότι έχουν διαπραχθεί πάρα πολλές φρικαλεότητες ανά τους αιώνες στο όνομα της εκκλησίας, και δεν μου αρέσει να μου λέει κάποιος ότι αυτό ή εκείνο θα μου συμβεί». Έτσι, στο “BLESSINGS”, ένα από τα πρώτα singles του άλμπουμ, θα την ακούσεις να τραγουδά με λυρικό τρόπο για την πνευματικότητα και τους νόμους της έλξης.

Με το ECLESIA, η Naïka ήθελε να συστηθεί στον κόσμο, για πρώτη φορά ολοκληρωμένα, όπως εκείνη ήθελε. «Συγκέντρωσα όλες τις επιρροές, όλους τους ήχους με τους οποίους μεγάλωσα και που έχουν διαμορφώσει το ηχητικό μου DNA» έλεγε στο NME. «Επέλεξα προσωπικά την ομάδα με την οποία ήθελε να δημιουργήσω το άλμπουμ. Τους εξήγησα: “Αυτό είναι από την Αϊτή. Αυτά είναι τα τύμπανα από τον Νότιο Ειρηνικό με τα οποία χόρευα tāmūrē. Αυτή είναι η Miriam Makeba, μια καλλιτέχνιδα από τη Νότια Αφρική που έχει πραγματικά διαμορφώσει τη ζωή μου και την ανατροφή μου. Αυτός είναι ο Charles Aznavour, τα τραγούδια του οποίου μου τραγουδούσε ο μπαμπάς μου για να με κοιμίσει. Αυτό είναι το τραγούδι της Britney Spears που άλλαξε εντελώς τη ζωή μου. Τους έδειξα τον κόσμο που ήθελα να χτίσω πριν ξεκινήσει η δημιουργική διαδικασία».

Το αποτέλεσμα; Ένας πανέμορφος δίσκος, που σε ταξιδεύει σε όλα αυτά τα απίστευτα μέρη που την καθόρισαν. Το αδιαμφισβήτητο hit του δίσκου είναι φυσικά το “One Track Mind”, ένα τραγούδι πιστό στις pop και R&B ρίζες της, που έχει ήδη αγαπηθεί πολύ για το πολύ catchy ρεφρέν, στο οποίο τραγουδά “that boy is a one track mind”. Όπως πολύ αγαπάμε και τα “All My Life”, “Bloom”, “Welcome to Eclesia”, το μελωδικό και πολύ τρυφερό “Soleil” που αναδεικνύει υπέροχα τη φωνή της, αλλά και το φινάλε του δίσκου “What a Day!”. Στον γνώριμο world ήχο της, το τραγούδι αυτό αποτελεί ένα απαραίτητο reality check, με την Naika να περιγράφει με ανατριχιαστικό τρόπο το πώς ο κόσμος “συνεχίζει να γυρίζει” σαν να μην συμβαίνει τίποτα, τη στιγμή που παιδιά στην Παλαιστίνη πεθαίνουν, οικογένειες σε όλο τον κόσμο δεν μπορούν να ταΐσουν τα παιδιά τους, όλος ο πλανήτης βιώνει φοβερές τραγωδίες, από πολέμους μέχρι φυσικές καταστροφές, λόγω της απληστίας των “λίγων”.

Αυτός ο δίσκος είναι πράγματι ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσεις την Naika. Κι αυτό, γιατί ακούγεται με μια ανάσα, είναι καλοκαιρινός, ανάλαφρος, απόλυτα γλυκός – ιδανικός για να “νιώσουμε καλοκαίρι” – αλλά και αντιπροσωπευτικός των ανησυχιών μιας καλλιτέχνιδας που έχει γυρίσει όλο τον κόσμο, έχει αγαπήσει πολλές και διαφορετικές κουλτούρες και γι’ αυτό δεν κλείνει τα μάτια σε όλα όσα συμβαίνουν.

Για όλους αυτούς και πολλούς ακόμα λόγους δεν θα λείπουμε από τη συναυλία της, την Κυριακή 12 Ιουλίου, στην Τεχνόπολη.