Badke(remix): Οι Παλαιστίνιοι Αμίρ Σάμπρα και Ατά Χατάμπ χορογραφούν την αντίσταση στην Πειραιώς 260

Βασισμένο στην παράσταση «Badke» (2013) των Koen Augustijnen, Rosalba Torres Guerrero και Hildegard De Vuyst, το Badke(remix) των Παλαιστίνιων χορογράφων Αμίρ Σάμπρα και Ατά Χατάμπ παρουσιάζεται, στην Πειραιώς 260, 20-21 Ιουνίου.

Με τη σκόπιμη αναστροφή της λέξης dabke, ο ομαδικός παραδοσιακός χορός που διένυσε αιώνες –από τα αρχαία λατρευτικά μυστήρια γονιμότητας και τα σύγχρονα γαμήλια γλέντια έως το εμψυχωτικό σμίξιμο των πολιτών στα συντρίμμια της Γάζας– παρουσιάζεται εδώ ως ρυθμός και πράξη αντίστασης. Επί σκηνής, οι δημιουργοί μαζί με δέκα καλλιτέχνες μετατρέπουν τον dabke σε πεδίο διεκδίκησης και αυτοπραγμάτωσης, μια έκρυθμη σωματικότητα που συγκεντρώνει στοιχεία από τον σύγχρονο χορό, το hip hop, την capoeira και το τσίρκο· και τον μετασχηματίζουν σε Badke(remix).

Αναδημιουργία μιας χορευτικής παράστασης που γεννήθηκε το 2013 από τους Κουν Ογκούστινεν, Ροζάλμπα Τόρες και Χίλντεχαρντ Ντε Βάιστ και περιόδευσε παγκοσμίως την περίοδο 2013–2016, το Badke(remix) των Παλαιστίνιων καλλιτεχνών Αμίρ Σάμπρα και Ατά Χατάμπ επισκέπτεται τη γλώσσα της παράδοσης και της δίνει μια άλλη στροφή, αφουγκραζόμενο τις αγωνίες του τώρα. Πέρα από τις σκληρές γραμμές των συνόρων στον γεωγραφικό και πολιτισμικό χάρτη, το Badke(remix) εκπέμπει σήματα προς κάθε δέκτη και προωθεί την ιδέα ενός διεθνούς «ανήκειν». Η εξαθλίωση των πληθυσμών κατά τις πρόσφατες εχθροπραξίες και η επικοινωνία της στην παγκόσμια κοινότητα δημιούργησαν την εντύπωση ότι το να είσαι Παλαιστίνιος αποτελεί μια συμπαγή και ομογενή εθνική ταυτότητα, δίχως ετερότητες και εσωτερικούς αναβρασμούς. Η παράσταση έρχεται να αμφισβητήσει αυτήν την παρανόηση, καθώς άνθρωποι με διακριτά κοινωνικά χαρακτηριστικά (τάξεις, κοινωνικές ομάδες, περιοχές, μορφωτικά και επαγγελματικά υπόβαθρα) ενώνουν τα χέρια και ακολουθούν τα γνωστά βήματα, για να τα παραλλάξουν αμέσως μετά – μια κίνηση ‘βλάσφημης’ αγάπης προς τον παραδοσιακό ρυθμό, για να τον ‘αναγκάσουν’ να χωρέσει τις νέες επιθυμίες και εντάσεις των σωμάτων.

Επικεφαλής μιας ‘ορχήστρας γάμων’ στη Δυτική Όχθη, ο Νάσερ Αλ Φάρες στήνει μια αμφίθυμη μουσική συνθήκη, όπου η ευχαρίστηση και η οδύνη συνυπάρχουν. Ανάμεσα στα μουσικά μέρη, απευθύνεται στους παρευρισκόμενους που γνωρίζει, χαιρετώντας τους ή κάνοντας καθημερινές ανακοινώσεις. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ‘γιορτής’, ακούγονται περιστασιακά σειρήνες, drones και παιδικά κλάματα. Πρόκειται για ηχητικά ντοκουμέντα ή για θορύβους από τη μνήμη των χορευτών; Ένα κράμα γιορτής και πολέμου, δύο πραγματικότητες με κοινή μουσική πηγή που μας λένε: Δεν θα αφήσουμε κανέναν να μας πει τι να κάνουμε. Θα χορεύουμε μέχρι τελικής πτώσεως.