Ο Παρείσακτος, του Kωνσταντινου Aβράμη στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Προσθήκη ως αγαπημένη πηγήΟ «Παρείσακτος», μια παράσταση για τη μεταμόσχευση καρδιάς, εμπνευσμένη από το ομώνυμο βιβλίο του Jean-Luc Nancy, παρουσιάζεται στο Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, σε σκηνοθεσία-δραματουργία Kωνσταντινου Aβράμη.
Τον Μάιο, η εταιρεία θεάτρου dispositif. φέρνει στο Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά μία παράσταση για τη μεταμόσχευση καρδιάς που ισορροπεί ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, το όνειρο και τη σάρκινη πραγματικότητα του εθνικού συστήματος υγείας. Η παράσταση «Ο Παρείσακτος» κάνει πρεμιέρα στις 7 Μαΐου, σε σκηνοθεσία-δραματουργία Kωνσταντινου Aβράμη.
Λίγα λόγια για το έργο
«για να ζήσω έπρεπε να λάβω την καρδιά ενός άλλου»
Αντλώντας έμπνευση από το ομώνυμο βιβλίο του Jean-Luc Nancy, ο Κωνσταντινος Αβράμης συνθέτει μία πρωτότυπη σκηνική αφήγηση για την πιο προσωπική, την πιο ανθρώπινη ανταλλαγή: την αντικατάσταση μιας νοσούσας καρδιάς. Μένοντας πιστοί στην εξομολόγηση του Γάλλου φιλοσόφου, παρακολουθούμε τη ροή από την αρχή. Πως μαθαίνει κανείς ότι η καρδιά του τίθεται σταδιακά σε αχρηστία; Πόσο διαρκεί η αναμονή για την εύρεση συμβατού δότη και πως γίνεται η ιερή, τελετουργική διαδικασία της μεταμόσχευσης; Τι όνειρα βλέπει ο ασθενής όσο κοιμάται στο νοσοκομειακό του δωμάτιο;
Σε συνεργασία με το Πάντειο πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Κρήτης, και κατόπιν συνεντεύξεων με εξειδικευμένο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, διενεργείται, μία εκτενής έρευνα σχετικά με τον κοινωνικό και ψυχολογικό αντίκτυπο των μεταμοσχεύσεων καρδιάς.
«Πως γίνομαι μια εικόνα για τον εαυτό μου; Και που πήγε εκείνη η βουβή ενάργεια που με συγκροτούσε σε ένα ενιαίο όλον;». Η μεταμόσχευση καρδιάς είναι το πιο ζωογόνο επίτευγμα του ανθρώπινου πολιτισμού. Αλλά ο θαυμασμός μας δεν αφορά στην τεχνολογική πρόοδο και τις ιατρική δεξιοτεχνία. Αντί να ρωτάμε για τη μηχανική υποστήριξη, την εξωτερική κυκλοφορία του αίματος και την ταχύτατη απόκριση των συντονιστών, αναλωνόμαστε σε αφηγήσεις και μυθοπλασίεςμ συζητάμε για ένα «δώρο ζωής», φανταζόμαστε την καρδιά ως δάκρυα και συναισθήματα, δεχόμαστε ερωτήσεις όπως «μεταφέρεται όμως κάτι και από τον χαρακτήρα του άλλου;». Αυτή η παράσταση είναι μία έρευνα για την ανάγκη μας να λέμε και να ακούμε ιστορίες. Και ένας ύμνος σε όλα εκείνα τα ντοκουμέντα που θα μας μάγευαν αν μπορούσαμε, για λίγο, να αντισταθούμε στη μυθοπλασία.
