Για την Πατρίδα: Μια παράσταση θεάτρου ντοκουμέντο από την ομάδα ΑΦΟΡΜΗ στον Τεχνοχώρο Φάμπρικα
Προσθήκη ως αγαπημένη πηγήΗ ομάδα ΑΦΟΡΜΗ παρουσιάζει μια παράσταση θεάτρου ντοκουμέντο μετά από εκτενή έρευνα βασισμένη σε αληθινές μαρτυρίες και επιχειρεί να αποτυπώσει τη φωνή όσων βίωσαν, άμεσα ή έμμεσα, την εμπειρία του στρατού.
Η παράσταση «Για την Πατρίδα», που θα παίζεται στον Τεχνοχώρο Φάμπρικα μέχρι τις 31 Μαΐου, αναδεικνύει το ανεξίτηλο αποτύπωμα, που αφήνει η στρατιωτική θητεία στην ψυχή και την κοινωνία.
Τέσσερις ηθοποιοί ζωντανεύουν στη σκηνή τις αληθινές ιστορίες φαντάρων και συγγενικών τους προσώπων. Μια θεατρική αφήγηση για τη στρατιωτική θητεία με μαρτυρίες από το 1964 μέχρι και σήμερα. Τι αφήνει πίσω της η θητεία;
Η παράσταση
Το «Για την Πατρίδα» δεν είναι απλώς μια αναπαράσταση της στρατιωτικής ζωής. Είναι μια συλλογική φωνή που γεννήθηκε μέσα από προσωπικές συνεντεύξεις ανθρώπων που υπηρέτησαν, μαρτυρίες συγγενών και φίλων (γονέων, αδελφών, συντρόφων) που έζησαν τη θητεία ως παρατηρητές και αρχειακό υλικό, όπως ημερολόγια, φωτογραφίες και αλληλογραφία, που παραχωρήθηκαν στην ομάδα.
Μέσω της διαδικασίας συλλογής του υλικού γίναμε μια παρέα με τους ανθρώπους που μοιράστηκαν μαζί μας προσωπικά τους βιώματα. Απογοητεύσεις, λύπες, χαρές, αστεία, επικίνδυνα ή συναισθηματικά φορτισμένα περιστατικά έγιναν αφορμή να αναδειχθεί πώς ένα προσωπικό βίωμα αφορά πολλούς ανθρώπους και είναι τελικά συλλογικό, με βαθύ αποτύπωμα σε μια κοινωνία που έχει ανάγκη να εστιάσει σ’ αυτά που την ενώνουν.
Η ομάδα ΑΦΟΡΜΗ θέτει καίρια ερωτήματα που απασχολούν την ελληνική πραγματικότητα εδώ και δεκαετίες: Είναι η υποχρεωτική θητεία ένας αναχρονισμός ή μια αναγκαιότητα; Πώς το κλίμα της απόλυτης εξουσίας και της επιβεβλημένης αρρενωπότητας διαμορφώνει τον χαρακτήρα των νέων ανθρώπων; Μπορεί η τέχνη να λειτουργήσει ως μέσο λύτρωσης από ένα συλλογικό τραύμα;
Αν μου έλεγε κάποιος πριν από 12 χρόνια, τη στιγμή που έμπαινα για πρώτη φορά στο στρατόπεδο, πως όλα αυτά που θα ζήσω θα είναι η αφορμή για να φτιάξω μια παράσταση, θα τον κοίταζα απορημένος. Ακόμα κι έναν χρόνο πριν, που ξεκινήσαμε να δουλεύουμε πάνω σε αυτό το θέμα, δεν είχα φανταστεί πως θα ήταν τόσο επίκαιρο. Η παράσταση γίνεται για όλα αυτά τα παιδιά που μέχρι και σήμερα σηκώνονται στις 02:00 το βράδυ και πάνε να βαρέσουν σκοπιά σε μια ξεχασμένη κορυφή αυτής της χώρας.
