Misslightenment: Μια performance της Ελένης Πλουμή στον Μικρό Κεραμεικό

Μετά από μια πορεία παραστάσεων σε ευρωπαϊκές σκηνές, η χορογράφος και ερμηνεύτρια Ελένη Πλουμή φέρνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το «Misslightenment», μια σωματική και εικαστική performance που, μέσα από το φως, τη σκιά και τη μυθολογία, διερευνά πώς το ανδρικό βλέμμα επισκιάζει τις ιστορίες των γυναικών και πώς το σώμα μπορεί να διεκδικήσει την επανεγγραφή τους. Το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026 στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός.

Πόσες ιστορίες θηλυκοτήτων χάνονται στις σκιές πριν προλάβουν να ειπωθούν; Μπορεί το φως της σκηνής να αποκαλύψει τις λεπτές, αόρατες μορφές που παίρνει η έμφυλη βία μέσα στο χρόνο; Τι συμβαίνει όταν το σώμα διεκδικεί να ξαναγράψει τον μύθο του;

Η performance «Misslightenment» είναι μια δουλειά σωματική και εικαστική: ένα γυναικείο σώμα, μια σκάλα και προβαλλόμενες εικόνες, συνθέτουν ένα τοπίο όπου η ερμηνεύτρια μεταμορφώνεται σε πολλαπλούς χαρακτήρες και προβάλλει διαφορετικές καταστάσεις.

Όπως ένα βιβλίο που δεν έχει ακόμη γραφτεί, η παράσταση ξεδιπλώνει πολλαπλές αφηγήσεις μέσω της σχέσης διαφορετικών γυναικείων προσωπικοτήτων, καθώς οι σκιές, το φως και η κίνηση αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Η ερμηνεύτρια και οι σκιές της πλέκουν κινούμενες εικόνες που αιωρούνται ανάμεσα στην πραγματικότητα, τη φαντασία και τη μυθολογία.

Η θεματολογία του «Misslightenment» εστιάζει στο πώς το ανδρικό βλέμμα «παράγει» και ερμηνεύει τις γυναίκες και τις ιστορίες τους, και θέτει ερωτήματα για το πώς οι ερμηνείες των ιστοριών αυτών τροφοδοτούν τη συνεχιζόμενη κακοποίηση των γυναικών σήμερα.

Η παράσταση αναπτύχθηκε με τη συμβολή του Κέντρου Γυναικείας Χειραφέτησης Fenix, και του Blauwe Maan, οργάνωση που περιθάλπτει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, στο Tilburg της Ολλανδίας.

«Με αφορρμή τη γυναικοκτονία μιας γνωστής μου στην Ολλανδία, προέκυψε η ανάγκη να ερευνήσω τη μορφή της έμφυλης βίας στη χώρα αυτή. Η έκπληξή μου ήταν η έκταση του φαινομένου, αλλά και η ικανότητά του να μένει «καμουφλαρισμένο» πίσω από τη βιτρίνα της «προοδευτικής Ολλανδικής κοινωνίας». Συνειδητοποιώντας πως το ζήτημα αυτό δεν καταλαμβάνει τον χώρο που του αξίζει στον δημόσιο διάλογο (σε αντίθεση με άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας), στράφηκα στη χορογραφική μου φωνή και στη σκηνή ως τόπο προβληματισμού αλλά και για να λάμψει περισσότερο φως στο θέμα αυτό.

Στο έργο μου Misslightenment διερευνώ πώς το ανδρικό βλέμμα επισκιάζει τις ιστορίες των γυναικών — και συνεπώς τα σώματά τους. Μέσα από αναφορές που εκτείνονται από τη μυθολογία έως τη σύγχρονη εποχή, επανερμηνεύω αυτές τις ιστορίες με νέα και προσωπική ματιά: τι μου προκαλούν, ποιες αναμνήσεις και εμπειρίες αναδύονται, ποιες αντιδράσεις εγείρει το σώμα-μνήμη». 

Η Ελένη Πλουμή είναι χορεύτρια και χορογράφος, με έδρα το Τίλμπουργκ. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη (1988) και το 2012 μετακόμισε στην Ολλανδία για να σπουδάσει στη Σχολή Καλών Τεχνών FONTYS, από την οποία αποφοίτησε το 2016 με πτυχίο στη Χορογραφία. Τον Σεπτέμβριο του 2025 ξεκίνησε μεταπτυχιακή εκπαίδευση στις εικαστικές τέχνες με κατεύθυνση το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο στο Karel De Groot University of Applied Sciences and Arts. Ως ερμηνεύτρια έχει συνεργαστεί με διάφορες ομάδες από το 2014 (Katja Heitmann, United-C, T.R.A.S.H. Dance Performance Group). Η χορογραφική της δουλειά υποστηρίζεται από το live art collective United Cowboys, και παλαιότερα από το PLAN Talentontwikkeling (πρόγραμμα ανάπτυξης νέων δημιουργών που στηρίζει ανερχόμενους χορογράφους στην Ολλανδία) και DansBrabant (production house). Έργα της έχουν παρουσιαστεί σε φεστιβάλ και χώρους στην Ολλανδία και στο εξωτερικό, μεταξύ άλλων: Grotowski Institute (Πολωνία), Φεστιβάλ Artdanthé (Γαλλία), Moving Futures Festival, Pennings Foundation, V-Fest κ.ά. (Ολλανδία).

Η καλλιτεχνική της πρακτική εστιάζει σε θέματα κοινωνικού και πολιτικού χαρακτήρα, τα οποία προσεγγίζει μέσα από το προσωπικό της πρίσμα. Η δημιουργική της διαδικασία λειτουργεί σαν μια διαδρομή μέσα από διαφορετικά επίπεδα αντίληψης, ταλαντευόμενη ανάμεσα στο μακρο- και το μικρο- επίπεδο του κόσμου και του εαυτού της. Ξεκινώντας από ένα ευρύτερο κοινωνικό ή πολιτικό ζήτημα (μακρο), το εσωτερικεύει ως βίωμα στο σώμα και την ύπαρξή της (μικρο). Στη συνέχεια, εξερευνά πώς αυτή η προσωπική εμπειρία μπορεί να μοιραστεί με το κοινό, επιστρέφοντας ξανά στο μακροεπίπεδο (συλλογικό). Εκείνο που τη χαρακτηρίζει ιδιαίτερα είναι η αφοσίωσή της στο να ερμηνεύει η ίδια τα έργα της. Τη συναρπάζει η ζωντανή, δυναμική σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στην ίδια και το κοινό στη διάρκεια μιας παράστασης. Η τέχνη της στοχεύει στο να βυθίσει τους θεατές σε μια σωματική, βιωματική εμπειρία, που υπερβαίνει τα όρια της ατομικότητας δημιουργώντας συνδέσεις σε πολλαπλά επίπεδα. Με τον ιδιαίτερο συνδυασμό κίνησης και οπτικών στοιχείων, ενώνει την έντονη σωματικότητα με μια αυθεντική θεατρικότητα, διαμορφώνοντας ένα ιδίωμα που πλησιάζει τον χώρο της performance art.