Παραμονή Πρωτοχρονιάς: Η βραβευμένη μαύρη κωμωδία του Κώστα Καραφύλλη στο Θέατρο 104

Η «Παραμονή Πρωτοχρονιάς» του Κώστα Καραφύλλη έρχεται από τις 11 Νοεμβρίου στο Θέατρο 104 (Blackbox), σε σκηνοθεσία Δήμητρα Σύρου, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Μια φαινομενικά τυχαία συνάντηση δύο ανθρώπων
που δεν ξέρουμε καν… αν υπάρχουν.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Δύο άνθρωποι συναντιούνται κάτω από συνθήκες που μοιάζουν τυχαίες, αλλά ίσως και να μην είναι. Δεν ξέρουμε ακριβώς ποιοι είναι, τι έχει συμβεί μεταξύ τους ή ακόμη κι αν όσα βλέπουμε είναι πραγματικά.

Μέσα από την αμηχανία, το χιούμορ, τις παράξενες συμπτώσεις και τις ανατροπές, η πραγματικότητα αρχίζει να γίνεται όλο και πιο ρευστή και το παράλογο αποκτά… τη δική του λογική. Οι δύο ήρωες μοιάζουν να φτιάχνουν έναν δικό τους κόσμο, έναν χώρο όπου μπορούν, έστω για λίγο, να υπάρξουν όπως ακριβώς είναι.

Η «Παραμονή Πρωτοχρονιάς» μιλά για τη μοναξιά, την ανάγκη για συντροφικότητα και την προσπάθειά μας να βρούμε έναν άνθρωπο δίπλα στον οποίο να χωράμε. Έστω για λίγο, έστω κατά λάθος, ακόμη κι όταν τίποτα δεν μοιάζει να βγάζει νόημα.

Ή μήπως τελικά όλα έχουν το δικό τους νόημα;

Η Μαντάμ Σαρδάμ συνεχίζει να στηρίζει τη σύγχρονη ελληνική δραματουργία, παρουσιάζοντας έργα Ελλήνων συγγραφέων που συνομιλούν με το σήμερα. Στο πλαίσιο αυτής της καλλιτεχνικής κατεύθυνσης, η Δήμητρα Σύρου, ο Αυγουστίνος Ρεμούνδος και η Έλενα Τυρέα επιστρέφουν στο Θέατρο 104, μετά την επιτυχημένη συνεργασία τους στις παραστάσεις «Άνθρωπος του Θεού» (για την οποία η Έλενα Τυρέα είναι υποψήφια για το βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας από την Ελληνική Ένωση Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών) και «Φωτιά και Νερό». Αυτή τη φορά, μαζί με παλιούς και νέους συνεργάτες, συναντιούνται επί σκηνής για την «Παραμονή Πρωτοχρονιάς», τη βραβευμένη μαύρη κωμωδία του Κώστα Καραφύλλη.

Μια απρόβλεπτη συνάντηση, που δεν ξέρουμε αν έγινε, ανάμεσα σε δύο αταίριαστους ανθρώπους, που δεν ξέρουμε αν υπάρχουν. Λίγη σημασία έχει, όμως. Δύο περσόνες που είναι μόνες αλλά δεν νιώθουν μόνες προσπαθούν (μάταια 😉 να συνυπάρξουν.

«Αν αισθάνεσαι μοναξιά όταν είσαι μόνος, έχεις κακή παρέα» είχε πει κάποτε ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ και οι δύο φίλοι μας σε αυτήν την απρόσμενη συνάντηση για πρώτη φορά στην ζωή τους -και κατά πάσα πιθανότητα για τελευταία– ευημερούν.

Μια μικρή ρωγμή στον καθωσπρέπει κόσμο μας για να μπει λίγο φως, το ελάχιστο οξυγόνο για να ανασάνουν. Ένα τοπικό, περιορισμένο και μικρής κλίμακας «Big Bang» θα δημιουργήσει ένα ιδιωτικό σύμπαν που θα χωράει μόνο τους δυο τους. Ένας μικρόκοσμος, για να χωράνε κάπου. Και εμείς θεατές, μάρτυρες αυτού του παράδοξου κοσμολογικού γεγονότος στο σημείο 0, στην απαρχή του χρόνου.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του έργου είναι η επίμονη άρνησή του να μας πει τι ακριβώς συνέβη, ενώ ταυτόχρονα όλα μοιάζουν να συνδέονται και να εξηγούνται με μαθηματική ακρίβεια.

Αυτό ήταν και το βασικό μας σκηνοθετικό ζητούμενο. Να μελετήσουμε σε βάθος αυτό το φαινομενικό χάος και να αναζητήσουμε όλες τις πιθανές εξηγήσεις του, χωρίς να επιλέξουμε μία. Να υπηρετήσουμε κάθε εκδοχή με ρεαλισμό, αφήνοντάς τις να συνυπάρχουν σαν παράλληλες πραγματικότητες. Όλες πιθανές και απίθανες ταυτόχρονα.

Ούτως ή άλλως δεν έχει καμία σημασία ποια πραγματικότητα θα επιλέξεις. Αρκεί να επιλέξεις μία μέσα στην οποία χωράς.