Αν είχα πόδια θα σε κλωτσούσα
Η Ρόουζ Μπερν προβαίνει σε ένα υποκριτικό άθλο που βραβεύτηκε στο φεστιβάλ της Βενετίας και ετοιμάζεται για το πρώτο όσκαρ της καριέρας της.
Η Λίντα, μια ψυχαναλύτρια και μητέρα που δεν μπορεί να βάλει σε τάξη τη ζωή της, ανησυχεί για την περίεργη ασθένεια της μικρής της κόρης.Η κατάσταση δυσκολεύει όταν το ταβάνι του σπιτιού τους καταρρέει και αναγκάζονται να φύγουν από εκείγια να βρουν προσωρινή στέγη σε παρακμιακό μοτέλ.
«Δεν είναι κατάλληλες όλες οι γυναίκες για να γίνουν μητέρες»
Το θέμα της μητρότητας είναι αδιαπραγμάτευτο για την αμερικανίδα ηθοποιό, συγγραφέας και σκηνοθέτρια Μέρι Μπρόνστιν που φτιάχνει ένα αγχωτικό φιλμ, κράμα μαύρης κωμωδίας και ψυχολογικού θρίλερ, το οποίο δεν σε αφήνει να ανασάνεις. Τα περισσότερα εύσημα όμως πηγαίνουν στην τολμηρή αυστραλή Ρόουζ Μπερν, που παίρνει πάνω της – κυριολεκτικά και μεταφορικά- την ταινία και παραδίδει μια σαρωτική ερμηνεία, σπάνιας σωματικής και συναισθηματικής έντασης.
Το στόρι, δοσμένο κυρίως από την σκοπιά της ψυχανάλυσης, αφορά στα καταπιεστικά κοινωνικά πρότυπα και το σύγχρονο ρόλο της γυναίκας. Η ταινία θίγει κυρίως το ζήτημα της μητρότητας από όλες τις πλευρές (η επιλόχεια κατάθλιψη, το βάρος της γονικής ευθύνης, το μοίρασμα των ευθυνών και αρμοδιοτήτων στη ανατροφή και φροντίδα του παιδιού, τα στοιχεία της γυναικείας ταυτότητα κ.α.) ενώ δεν διστάζει να επιστρατεύσει το γκροτέσκο και το φλερτ με την τρέλα, ως βασικά αφηγηματικά εργαλεία.
