«Δυτικά της Εδέμ»: Νέα έκθεση από τον Βαγγέλη Καρανάσιο στην Art Prisma Gallery

«Δεν ήταν πολύ όμορφη, εν ολίγοις, σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς κανόνες αισθητικής. Αλλά ήταν ωραία. Όλα τα χαρακτηριστικά της προσέφεραν μια αρμονία ραφαηλική στη συνάντηση των καμπυλών τους και το στόμα της είχε πλαστεί από έναν γλύπτη που μιλά όλες τις γλώσσες της σκέψης και του φιλιού, της χαράς και του πόνου. Και διάβασα σε αυτήν τον φόβο του αγνώστου, τη μελαγχολία της πικρίας αναμεμειγμένης με την ηδονή και το δώρο αυτό της παθητικότητας που φαινομενικά υποχωρεί, μα που εντέλει παραμένει κυρίαρχο.
Το άσχημο μπορεί να είναι ωραίο, το όμορφο, ποτέ».
-Paul Gauguin

Σε μια νέα ενότητα έργων, ο Βαγγέλης Καρανάσιος επαναπροσδιορίζει τα όρια του ωραίου και του εφήμερου. Η έκθεση «Δυτικά της Εδέμ» έρχεται στο Art Prisma Gallery από την Παρασκευή 21 Νοεμβρίου. Αντλώντας έμπνευση από τον Γκωγκέν και τους μεγάλους του ευρωπαϊκού μοντερνισμού, ο ζωγράφος πλάθει έναν παράδοξο παράδεισο όπου το άσχημο γίνεται όμορφο, τα σώματα ανθίζουν και τα βλέμματα αγγίζουν τη σιωπή.

«Στη νέα ενότητα έργων του Βαγγέλη Καρανάσιου, τα σαρκώδη φυτά ενός παράδοξου μακρινού παραδείσου και οι ντυμένες με άνθη γυναίκες που γαλήνια, χωρίς αιδώ, ακουμπούν τη γυμνότητά τους καταμεσής του βλέμματος, συμπλέκονται ως ιδεατοί τόποι επιθυμίας. Ως τόποι εφήμεροι και ψιθυριστικοί, κατάμεστοι από θροΐσματα θνήσκουσας ωραιότητας και ένσαρκης ανθοφορίας.

Το εκφραστικό ιδίωμα του ζωγράφου, με αφετηρία τις διαδοχικές αναφορές σε αγαπημένους του εκπροσώπους του ευρωπαϊκού μοντερνισμού και του πριμιτιβισμού, αποκαλύπτεται στη συνέχεια αυτόφωτο και δυναμικό, διεκδικώντας και βρίσκοντας το προσωπικό του στίγμα, προχωρώντας με απόλυτη ελευθερία σε τολμηρά εξπρεσιονιστικά πεδία, συγκροτώντας στιγμιαία αινιγματικά αφηγήματα με παλίμψηστες ερμηνείες, ενεργοποιώντας το σύνολο των αισθήσεων του θεατή.

Στα σύνθετα αυτά εξομολογητικά χρονολόγια ενός ιδιωτικού ερωτικού θέρους με πυκνή βλάστηση παρουσίας και περιρρέοντα αισθησιασμό, η μέθεξη εικόνας και αισθήματος, η εναλλαγή απεικόνισης βιωμένων εμπειριών και ενδογενών ονειρώξεων, η γλυπτική διαχείριση της φόρμας και των όγκων μέσω μιας διαρκούς αναζήτησης οργανικών ζωγραφικών συγκλίσεων, ορίζουν το άγνωστο εκείνο νησί όπου κατοικούν οι κεχριμπαρένιες ηδυπαθείς ηρωίδες και οι ανεξερεύνητοι οργιαστικοί κήποι του ζωγράφου.

Στους συμβολιστικούς εξωτικούς και πληθωρικά φυτεμένους μικρόκοσμους του Καρανάσιου, οι αναρριχόμενοι πλοχμοί των φυτών συμπλέκονται με τα γυμνά γυναικεία μέλη και η απτή και απαστράπτουσα αίσθηση του χρώματος ενισχύεται έξεργα μέσω των εντατικών περιγραμμάτων που με τη σκαπτική ένταση μιας ξυλογραφίας, σμιλεύουν με ορμή τα πρωτόγονα χαρακτηριστικά μιας επαναλαμβανόμενης σχεδόν μανιεριστικά γυναικείας εξωτικής φιγούρας που κατοικεί θριαμβικά το έργο του ζωγράφου. Υγρά τροπικά δάση και ευκίνητοι χλωροί θύσανοι, σαρκώδη ηλιοτρόπια που διστάζουν ανάμεσα στο οικείο κίτρινο και το ανοίκειο μωβ, μεγαλειώδη πυροτεχνήματα κόκκινων ιβίσκων, λευκοί αστερισμοί από άνθη αμυγδαλιάς, φαιές καμπύλες από ανθισμένα αγκάθια και υπερμεγέθεις φραγκοσυκιές που στον ίσκιο τους κοιμίζουν γυμνά κορίτσια από μακρινές θάλασσες, ζωγραφίζονται διαδοχικά από τον δημιουργό, αποκαλύπτοντας μια δονούμενη ρυθμολογία με εσωτερική ένταση και αισθαντική ευαισθησία.

Στο έργο του Βαγγέλη Καρανάσιου, η πειραματική χρήση του χρώματος, η τολμηρή σύνθεση με τα αιμάσσοντα χρώματα, τις λαμπερές επιφάνειες και τη ρηξικέλευθη επαναδιατύπωση της κλίμακας, η εξπρεσιονιστική ελευθερία της έκφρασης που αντλεί και επαναδιατυπώνει τους χυμούς της ζωής, προτείνονται ως ευφραντικές φαντασιακές ενδοχώρες, χωρίς να διεκδικούν κώδικες ερμηνείας. Ενθαρρύνοντας την εικαστική απόλαυση, προτρέποντάς μας να κλείσουμε για λίγο τα μάτια, για να αφουγκραστούμε τον κρυμμένο τόπο, για να στροβιλιστούμε στον υπόκωφο μυστικό μουσικό ρυθμό, για να εισχωρήσουμε στην ωμή αλήθεια, την ανάσα και την πρωτόλεια κραυγή της φύσης καλύτερα».