Το Ruby Moon του Ματ Κάμερον στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα

Το Θέατρο Αγγέλων Βήμα παρουσιάζει, από το Σάββατο 1η Νοεμβρίου, το έργο του Αυστραλού Ματ Κάμερον “Ruby Moon”, σε σκηνοθεσία της Ειρήνης Δερμιτζάκη.

Σε μια ήσυχη γειτονιά Αυστραλιανής επαρχιακής πόλης, ένα εξάχρονο κορίτσι, η Ρούμπι, ξεκινάει από το σπίτι της για να επισκεφτεί τη γιαγιά της, όπως στο κλασικό παραμύθι, μόνο που ποτέ δε φτάνει στον προορισμό του, μερικά τετράγωνα πιο πέρα. Οι απαρηγόρητοι γονείς της βάζουν έξω από το σπίτι μια κούκλα με κόκκινο φόρεμα σαν αυτό που φορούσε όταν χάθηκε, για να θυμίζουν στους περαστικούς την απώλεια και να τούς προτρέπει να πουν στους ίδιους και στην αστυνομία ό,τι ξέρουν. Ώσπου βρίσκουν στην πόρτα ένα δέμα με κομμένο το χέρι της αγαπημένης κούκλας της Ρούμπι. Ποιος το έστειλε; Είναι απλώς μια φάρσα ή μια απειλητική προειδοποίηση; Το ζευγάρι, ανασυνθέτοντας τα γεγονότα που οδήγησαν στην εξαφάνιση του παιδιού, ξεκινά τη δική του έρευνα, ρωτώντας ξεχωριστά κάθε γείτονα και γειτόνισσα.

Στην ειδυλιακή γειτονιά, τη βγαλμένη λες από τον μαγικό κόσμο του Ντέιβιντ Λιντς, κάτω από την καρτ-ποστάλ επιφάνεια, ελλοχεύει μια σκοτεινή πλευρά που συντίθεται από ένα αλλόκοτο μωσαϊκό κατοίκων: Ένας πρώην στρατιώτης, η μπέιμπι σίτερ της Ρούμπι, ένας παρανοϊκός επιστήμονας, μια θρησκόληπτη γυναίκα, μια βαμπ επίδοξη τραγουδίστρια της νύχτας και ένας μάγος είναι οι γείτονες που, όλοι ήξεραν για την Ρούμπι πράγματα που οι γονείς της αγνοούσαν και όλοι, με υπαινιγμούς, φωτίζουν ο ένας τον άλλο ως τον «Άνθρωπο που ξέρει τι έγινε». Έτσι, όλοι μαζί βυθίζουν τους γονείς που αναζητούν την αλήθεια ολοένα και περισσότερο σε έναν εφιαλτικό κόσμο, όπου τα όρια ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό γίνονται όλο και πιο θολά.

Τι συνέβη στη Ρούμπι; Ζει; Πού βρίσκεται; Θα βρεθεί ποτέ; Τελικά, υπήρξε άραγε στ’ αλήθεια;

Το “Ruby Moon” είναι ένα αυστραλιανό θεατρικό έργο του πολυβραβευμένου θεατρικού συγγραφέα Ματ Κάμερον, γραμμένο το 2003. Πρόσφατα εγκρίθηκε ως κείμενο εξετάσεων σε πολλά αυστραλιανά λύκεια. Συνδυάζει στοιχεία γοτθικού τρόμου αλλά και παραμυθιού, ενώ αντλεί έμπνευση και από πραγματικά πρωτοσέλιδα για εξαφανίσεις παιδιών.

Βάση του οι αρπαγές παιδιών από φαινομενικά φιλήσυχες κοινωνίες και το παγκόσμιο αγωνιώδες ερώτημα «πού πάνε τα παιδιά όταν χάνονται», στο οποίο δεν φαίνεται να υπάρχει καθαρή απάντηση. Είναι ένα ολοένα και πιο συχνό φαινόμενο, μια τραγωδία, που απειλεί τις κοινωνίες με έναν βαθιά πρωτόγονο τρόπο: διαφθείρει και διαβρώνει την έννοια της αθωότητας και παραμορφώνει βίαια τον κόσμο μας προσδίδοντας στην αγνότητα την υποψία μιας ρυπαρής ή δυσοίωνης διάστασης.

Ο συγγραφέας του έργου ορίζει τη θεατρική σύμβαση αυτού του έργου, επιλέγοντας δυο ηθοποιούς να υποδύονται όλους τους χαρακτήρες του έργου. Σε έναν άχρονο κόσμο, όπου οι χαρακτήρες– μπαλαντέρ, ξετυλίγουν το μύθο της ιστορίας, με όχημα τη θεατρική αναπαράσταση και το «θέατρο μέσα στο θέατρο».

Η σκηνοθέτις της παράστασης Ειρήνη Δερμιτζάκη, προσεγγίζει τον παράδοξο κόσμο του έργου, μέσα από ποιητικές εικόνες, που ακροβατούν ανάμεσα στην τρυφερότητα και την σκληρότητα, το αθώο και το εγκληματικό. Με τεχνικές εμπνευσμένες από το σωματικό θέατρο, το φτωχό θέατρο και την χρήση πολυμέσων, μέσα από την παράσταση, επιχειρείται η δημιουργία ενός θεατρικού κώδικα που συνδιαλέγεται αρμονικά με τον παράλογο αλλά και βαθιά ανθρώπινο κόσμο του συγγραφέα.

Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά στη Μελβούρνη τον Ιούλιο του 2003.

Το Αγγέλων Βήμα επέλεξε έξι βραβευμένα έργα Αυστραλιανών συγγραφέων διεθνούς εμβέλειας που ιχνηλατούν έντιμα και χωρίς παρωπίδες την ψυχή αυτής της χώρας και τα ενέταξε στην 21η θεατρική του περίοδο Νοεμβρίου 2025-Απριλίου 2026.

Επιπλέον, το Αγγέλων Βήμα προχώρησε ένα βήμα παραπάνω συνδέοντας τα έξι έργα ουσιαστικότερα και βαθύτερα: Από τον Νοέμβριο 2025 μέχρι τον Απρίλιο 2026, θα παρουσιάσει στην θεατρική του σκηνή 6 Αυστραλιανά θεατρικά έργα σε 1. Σκηνικό: την χώρα.

Αυτό το ένα σκηνικό σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από την αρχιτέκτονα Νόνα Σούντη σε εικαστική αντίληψη χώρου Μαργαρίτας Δαλαμάγκα-Καλογήρου που παραπέμπει στο διεθνές σύμβολο της Αυστραλίας, την Όπερα του Σύδνεϋ. Είναι πολυμορφικό και πολυλειτουργικό. Αναπτύσσεται και χρησιμοποιείται από κάθε μία από τις έξι παραστάσεις ανάλογα με την δική της σύλληψη, πάντα με την συνεργασία της Νόνας Σούντη για την υλοποίηση της κάθε μιας σύλληψης.