Η Καμεράτα σε έργα Μπετόβεν στο Μέγαρο

Στον πρώιμο 19ο αιώνα στρέφεται η Καμεράτα – Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής, στη δεύτερη γι’ αυτή τη σεζόν εμφάνισή της στο Μέγαρο Μουσικής της Αθήνας, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα αποκλειστικά αφιερωμένο στον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν.

Έχοντας στο ενεργητικό της την εξαιρετική ηχογράφηση των «Πλασμάτων του Προμηθέα», ένα περίπλοκο κομμάτι μουσικής μπαλέτου, που ο αρχιμουσικός Γιώργος Πέτρου ηχογράφησε με την Armonia Atenea, όνομα με το οποίο εμφανίζεται διεθνώς η Καμεράτα, για τη δισκογραφική εταιρεία Decca το 2014, αλλά και τα εγκωμιαστικά σχόλια διεθνώς για τις μπετοβενικές της ερμηνείες, η Ορχήστρα επιστρέφει για μια ακόμη φορά στον Γερμανό μουσουργό.

Γιώργος Πέτρου

Στην συναυλία της Πέμπτης 28 Μαρτίου, στην Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης του Μεγάρου, η Καμεράτα, υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου, θα ερμηνεύσει, σε όργανα εποχής, δύο από τις εννέα συμφωνίες του Μπετόβεν: τη Συμφωνία αρ. 1 σε ντο μείζονα έργο 21 (1800) και τη Συμφωνία αρ. 7 σε λα μείζονα έργο 92 (1813).

Με αυτή την επιλογή το πρόγραμμα επιτρέπει στον ακροατή να αντιληφθεί τον αριστουργηματικό τρόπο με τον οποίο ο Μπετόβεν εξέλισσε την αριστουργηματική αρχιτεκτονική των συνθέσεών του, καθώς παρουσιάζει ένα έργο στο οποίο διακρίνεται ακόμη η επιρροή του 17ου αιώνα, των Μότσαρτ και Χάυντν, αλλά και το δυναμικό της υπέρβασής του, όπως γίνεται εμφανές στο δεύτερο έργο, την αριστουργηματική 7η Συμφωνία, ένα από τα σημαντικότερα έργα του συνθέτη.

Η 1η Συμφωνία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 2 Απριλίου 1800, στο Burgtheater της Βιέννης, στο πλαίσιο μιας φιλανθρωπικής συναυλίας οργανωμένης από τον ίδιο τον Μπετόβεν, και περιλάμβανε επίσης έργα Χάυντν και Μότσαρτ, καθώς και άλλα δύο έργα του γερμανού μουσουργού. Σύμφωνα με έναν κριτικό της εποχής, η 1η Συμφωνία ήταν «ιδιαίτερα καινοτόμα και πλούσια σε ιδέες», εκτιμήσεις που τα επόμενα δυο-τρία χρόνια θα είναι πολύ περισσότερο ενθουσιώδεις αναφορικά με το συγκεκριμένο έργο.

Η 7η Συμφωνία, γραμμένη στην περίοδο 1811-1812, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 8 Δεκεμβρίου 1813 στη Βιέννη, πάλι στο πλαίσιο ενός φιλανθρωπικού κοντσέρτου, για την ενίσχυση των τραυματιών στρατιωτών της μάχης του Χάναου, ανάμεσα στα αυστρο-βαυαρικά στρατεύματα και τη γαλλική στρατιά του Ναπολέοντα, που υποχωρούσε από την εκστρατεία κατά της Ρωσίας.

Ο πατριωτικός χαρακτήρας της συναυλίας αποτυπωνόταν σε όλο το πρόγραμμά της, που περιλάμβανε κι ένα κομμάτι για τη «Νίκη του Ουέλινγκτον» (έργο 91), κάτι που δεν εμπόδισε το κοινό να εστιάσει την προσοχή του στην 7η Συμφωνία, που συνάντησε ιδιαίτερα θερμή ανταπόκριση. Μάλιστα, το δεύτερο (Allegretto) από τα τέσσερα μέρη της ενθουσίασε τόσο πολύ τους ακροατές που απαίτησαν την επανάληψή του, κάτι ασυνήθιστο για τα συναυλιακά ήθη της εποχής.

Στην πραγματικότητα, η 7η Συμφωνία αποτελεί ένα ποιοτικό άλμα στη μουσική δημιουργία του σαραντατριάχρονου, τότε, Μπετόβεν, όπως είχε υπάρξει η σύνθεση της 3ης Συμφωνίας, αυξάνοντας τη φήμη του σε ευρωπαϊκό επίπεδο και την αυτοπεποίθησή του, παρά τα προβλήματα που του δημιουργεί η αυξανόμενη κώφωση, που δεν θα του επιτρέψει πλέον να διευθύνει ο ίδιος τις συνθέσεις του.