1 χρόνος χωρίς τον Γιάννη Πουλόπουλο: Οι μεγάλες επιτυχίες που άφησαν εποχή

Ο σπουδαίος ερμηνευτής, στιχουργός και συνθέτης Γιάννης Πουλόπουλος έφυγε από τη ζωή πέρσι, το βράδυ της Κυριακής 23 Αυγούστου, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό στο ελληνικό τραγούδι.

Ένας τραγουδιστής που ταυτίστηκε με το “Νέο Κύμα” του ελληνικού τραγουδιού και άφησε εποχή με τραγούδια του, αλλάζοντας για πάντα το λαϊκό τραγούδι. Απόδειξη του αντίκτυπου του τραγουδιστή ήταν ο δίσκος “Δρόμος”, ένα άλμπουμ των Μίμη Πλέσσα και Λευτέρη Παπαδόπουλου, όπου ο Γιάννης Πουλόπουλος ερμηνεύει τα περισσότερα τραγούδια.

Ο δίσκος αυτός θα γίνει ο πρώτος ελληνικός χρυσός δίσκος, παρ’ όλο που δεν μεταδιδόταν από το κρατικό ραδιόφωνο επί χούντας. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας θα γίνει το άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας, φτάνοντας τα 3.000.000 αντίτυπα, ρεκόρ που μέχρι σήμερα κανείς άλλος ελληνικός δίσκος δεν έχει ξεπεράσει.

Χάρη στην πλούσια δισκογραφία του Γιάννη Πουλόπουλου, λοιπόν, η φωνή του “χρυσού ερμηνευτή” δεν θα χαθεί ποτέ και εμείς θα τον θυμόμαστε κάθε φορά μέσα από τις μεγάλες επιτυχίες του.

Γράφτηκε το 1970, από τον Αλέξανδρο Καγιάντα, έναν μετανάστη εργάτη στο Μόναχο της Γερμανίας, που έστειλε τους στίχους του στον Γιώργο Ζαμπέτα. Το τραγούδι μιλά για τους μετανάστες που “έφευγαν και έμεναν”.

Από τον χρυσό δίσκο ο “Δρόμος”, σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου και μουσική Μίμη Πλέσσα. Σύμφωνα με τους δημιουργούς του, αυτό το τραγούδι γράφτηκε για να θυμίζει την προσμονή για την δημοκρατία την περίοδο της Χούντας.

Ακόμη ένα τραγούδι από τον Μίμη Πλέσσα με την μοναδική φωνή του Γιάννη Πουλόπουλου. Πρόκειται για το πιο δημοφιλές τραγούδι από τον “Δρόμο”.

Στο οπισθόφυλλο του δίσκου διαβάζουμε “Ο Γιάννης Πουλόπουλος, πολύ νέος, δεν γνώρισε ο ίδιος αυτά τα χρόνια [της Κατοχής], αλλά με την ευαισθησία του και την ωριμότητα του αισθάνεται και ερμηνεύει το τραγούδι αυτό του Λευτέρη Παπαδόπουλου και του Μίμη Πλέσσα, το τραγούδι του έρωτα και του θανάτου, το τραγούδι της ζωής.”

Άλλο ένα τραγούδι του Μίμη Πλέσσα και του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Ίσως το πιο πολυτραγουδισμένο του Γιάννη Πουλόπουλου.

Ένα χασάπικο που ακούσαμε για πρώτη φορά στην ταινία της Φίνος Φιλμ “Οι Θαλασσιές οι Χάντρες” από τον Γιάννη Πουλόπουλο και την Μαίρη Χρονοπούλου, σε μουσική του Μίμη Πλέσσα και στίχους του Άκου Δασκαλόπουλου.

Άλλο ένα τραγούδι με την υπογραφή του Μίμη Πλέσσα και του Λευτέρη Παπαδόπουλου, αυτή την φορά από το άλμπουμ “Μέρες του Καλοκαιρού”. Το ακούσαμε στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη “Ο κατεργάρης” που κυκλοφόρησε το 1971.

Ένα τραγούδι που έχει συνδεθεί με ακόμα μία επιτυχία της Φίνος Φιλμ, την ταινία “Γοργόνες και Μάγκες” που κυκλοφόρησε το 1968. Στο ρεφρέν ακούμε και την Μαίρη Χρονοπούλου.

Το τραγούδι ανήκει στον ομώνυμο δίσκο “Αγάπα με” του 1977, που πούλησε 500.000 αντίτυπα και έγινε χρυσός. Σηματοδότησε μία καινούρια σελίδα στην καριέρα του Γιάννη Πουλόπουλου, που είχε αποχωρήσει από την δισκογραφική εταιρία LYRA. Αυτός ο δίσκος περιέχει κυρίως ερωτικά τραγούδια και διασκευές, όπως αυτή του Abrazame του Julio Iglesias.

Έπεφτε βαθιά σιωπή

Άλλο ένα τραγούδι από τον “Δρόμο”, ένα από τα πιο διάσημα ερωτικά του Μίμη Πλέσσα.