Οι ζωές που δεν έζησα

Υπόθεση

Η ιστορία ενός πατέρα και της κόρης του σε μια μέρα στην ζωή τους στην Νέα Υόρκη, στην διάρκεια της οποίας η ψυχολογική κατάσταση εκείνου μοιάζει να ξεπερνάει τα όρια της λογικής. Η σκέψη του άρρωστου άντρα ταξιδεύει σε διαφορετικές πραγματικότητες που θα μπορούσε να έχει ζήσει, από τον γάμο του με την παλιά του αγαπημένη στο Μεξικό έως τη μοναχική ζωή του σε ένα απομακρυσμένο ελληνικό νησί.

Με οδηγό τον… Παπακαλιάτη

Η Σάλι Πότερ του εξαιρετικού «Ορλάντο» επιδιώκει να προσδώσει στα υπαρξιακά βάσανα του ήρωα της ψήγματα μιας καλλιτεχνικής ελευθερίας που όμως δεν βρίσκει ούτε εύκολα στόχο ούτε τη διέξοδο που θα έκανε πιο φιλικό το έργο προς το μέσο θεατή.

Η ειλικρίνεια των καλών προθέσεων (η βασανιστική σχέση πατέρα- κόρης) δεν αρκεί σε αυτό το κατάμαυρο και σκληρό οικογενειακό δράμα που οριακά διασώζεται χάρη στις φιλότιμες ερμηνείες του πρωταγωνιστικού ζευγαριού. Όμως ούτε η συγκινητική αυταπάρνηση της Ελ Φάνινγκ, ούτε το υποκριτικό εκτόπισμα του Χαβιέ Μπαρδέμ φτάνουν για να μεταμορφώσουν το «Οι ζωές που δεν έζησα» σε μια πραγματικά καλή ταινία.

Τα συνεχή φλας μπακ, ο εκβιασμός του μελό σε κάποια στιγμιότυπα και το άναρχο ανακάτεμα φαντασίας –πραγματικότητας καταντούν κουραστικά ενώ ο φολκλορισμός κάποιων σκηνών (όπως εκείνη στο ελληνικό νησί που στην πραγματικότητα είναι γυρισμένη στην ανδαλουσιανή Αλμερία) ενισχύει την απλοϊκή διάσταση ενός προχειρογραμμένου σεναρίου.