Η χορογράφος Βάσω Γιαννακοπούλου μιλά για την παράσταση χορού «Πύθωνος 36»

Από το 2003 που παρουσίασε την πρώτη της χορογραφική δουλειά με τίτλο “Night Mirror” στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, η χορογράφος Βάσω Γιαννακοπούλου –ιδρυτικό μελος της ομάδας Νταλίκα- δεν έχει σταματήσει να χορογραφεί παρουσιάζοντας δουλειές της στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 2004 συμμετείχε στην χορογραφική ομάδα των τελετών έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, ενώ το 2015 ήταν επίσης στην ομάδα του Δημήτρη Παπαϊωάννου που ανέλαβε την τελετή έναρξης των Πρώτων Ευρωπαϊκών Αγώνων στο Μπακού. Κατά τη διάρκεια αυτού του project, στο οποίο συμμετείχε και η Παυλίνα Ανδριοπούλου, κορυφαία χορεύτρια και βοηθός του Δημήτρη Παπαϊωάννου, γεννήθηκε η ιδέα για την παράσταση «Πύθωνος 36» που θα δούμε για λίγες μέρες στο θέατρο Ροές. Η δραστήρια χορογράφος, που τα τελευταία χρόνια επέλεξε ως βάση της τη Σύρο, μάς μιλά για την νέα παράστασή της, αλλά και για το χώρο του χορού σημερα.

Η ιδέα γι’ αυτη την παράσταση ξεκίνησε στο Baku, πριν 4 περίπου χρόνια, όπου η Παυλίνα (Ανδριοπούλου) και εγώ είχαμε την τύχη να γνωριστούμε κατά τη διάρκεια προβών για την τελετή έναρξης των πρώτων Ευρωπαϊκών Αγώνων. Παρ’ όλο το φόρτο εργασίας και την κούραση που έχει μια τέτοια διοργάνωση, υπήρχαν στιγμές διασκέδασης με γερή δόση χιούμορ. Σε μια τέτοια στιγμή λοιπόν, η Παυλίνα άρχισε να παριστάνει ηχητικά ένα ζώο, αντιδρώντας σε κάτι που την ενοχλούσε. Αυτό με ενέπνευσε, με κινητοποίησε και ήταν η αφετηρία αυτής της συνεργασίας.

Εστιάζουμε και οι δύο σε παραστάσεις αμιγώς αφηγηματικές, όπου ο χορός ξεπηδάει ως κομμάτι αυτής της αφήγησης χωρίς να είναι το μοναδικό συστατικό ή ζητούμενο

Η παράσταση “Πύθωνος 36″ πραγματεύεται τη “Γυναίκα” και την ποικιλομορφία της. Εδώ βέβαια θα ήθελα να τονίσω πως είναι τυχαία η διερεύνηση της γυναικείας φύσης, απλά και μόνο επειδή η ερμηνεύτρια τυγχάνει να είναι γυναίκα. Το αντίστοιχο θα πραγματευόμασταν αν ο ερμηνευτής ήταν άντρας. Η ανθρώπινη φύση στο σύνολό της είναι που μας απασχολεί.

Στο συγκεκριμένο έργο βλέπουμε τη γυναίκα αυτή στον προσωπικό της χώρο, πότε να φροντίζει το σπίτι της, πότε τον εαυτό της, να γυμνάζεται, να καλλωπίζεται, διαλέγοντας πτυχές/προσωπεία που την οδηγούν σε ένα παιχνίδι μεταμορφώσεων προκειμένου διασκεδάζοντας να αποδράσει από το προσωπικό της αδιέξοδο.

Με την Παυλίνα έχουμε κοινή αισθητική και αντίληψη για την τέχνη του χορού. Αυτό ήταν και το στοιχείο που έκανε τη διαδικασία πιο λειτουργική και εύφορη. Εστιάζουμε και οι δύο σε παραστάσεις αμιγώς αφηγηματικές, όπου ο χορός ξεπηδάει ως κομμάτι αυτής της αφήγησης χωρίς να είναι το μοναδικό συστατικό ή ζητούμενο, ιδανικά εμπεριέχοντας γερή δόση χιούμορ. Στην όλη δημιουργική διαδικασία προσπαθούμε να μην παίρνουμε τους εαυτούς μας και πολύ στα σοβαρά και να βουτάμε στις προσωπικές μας ανησυχίες και αστάθειες.

Στην όλη δημιουργική διαδικασία προσπαθούμε να μην παίρνουμε τους εαυτούς μας και πολύ στα σοβαρά και να βουτάμε στις προσωπικές μας ανησυχίες και αστάθειες.

Πρακτικά όμως, το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς έγινε μέσα στο στούντιο με δομημένους αυτοσχεδιασμούς και τον μουσικό Χρύσανθο Χριστοδούλου να συνθέτει live πάνω σε αυτό που συμβαίνει κάθε φορά. Έτσι κάπως οι τρεις μας, εγώ έχοντας τη συνολική εικόνα από έξω, η Παυλίνα όντας μέσα και ο Χρύσανθος «ντύνοντας» ηχητικά την εκάστοτε σκηνή συγκροτήσαμε το τελικό αποτέλεσμα.

Φωτογραφία από την παράσταση «Πύθωνος 36», στο Θέατρο Ροές.

Το ότι επέλεξα να ζω μόνιμα στη Σύρο έχει θετικά και αρνητικά. Από τη μία πλευρά η απόσταση με βοήθησε να δω λίγο πιο καθαρά με ποιόν τρόπο θέλω να συνεχίσω να εμπλέκομαι με το χορευτικό γίγνεσθαι σήμερα, κι από την άλλη βρίσκομαι κατά καιρούς αντιμέτωπη με το συναίσθημα ότι, μη έχοντας τη δυνατότητα να παρακολουθώ στενά ό,τι συμβαίνει (κυρίως) στην Αθήνα, χάνω πράγματα και απομακρύνομαι από αυτά. Όμως στην τελική νομίζω ότι η καθαρότητα πνεύματος λόγω απόστασης με έφερε πιο κοντά σε μένα, χώρια που η ποιότητα ζωής στη Σύρο δεν συγκρίνεται σε τίποτα με αυτή της Αθήνας.

Τα τελευταία χρόνια μοιάζει  να έχει αυξηθεί η ανταπόκριση του κοινού στο χορό. Σ’ αυτό έχει βοηθήσει αρκετά η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση (μαζί με το Φεστιβάλ Αθηνών και ίσως και το Μέγαρο Μουσικής), που έχει φέρει στο αθηναϊκό κοινό παραστάσεις του εξωτερικού, ενώ παράλληλα έχει χρηματοδοτήσει και προωθήσει ελληνικές παραγωγές.

Στις αρχές της κρίσης ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα για τους καλλιτέχνες και δεν υπήρχε φυσικά υποστήριξη από το κράτος. Ωστόσο και πάλι ξεπήδησαν σπουδαία δείγματα, όπως ο Ευριπίδης Λασκαρίδης και ο Χρήστος Παπαδόπουλος, οι οποίοι δεν ήταν μεν καινούργιοι στον χώρο, διέπρεψαν όμως με τις δημιουργίες τους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με διεθνείς περιοδείες που συνεχίζουν ακόμα.

Είναι ευτυχές το γεγονός ότι το Υπουργείο Πολιτισμού έχει αρχίσει να χρηματοδοτεί και πάλι τον χορό, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε παλιούς και νέους δημιουργούς να παράγουν έργο και να πειραματίζονται.

Δεν μπορώ να μιλήσω για τα επομενα μου βήματα πριν ολοκληρωθεί ο κύκλος αυτής της παράστασης. Μέχρι τότε επιλέγω να απολαύσω τη διαδρομή.