Οίκτος

Ένας δικηγόρος «θρηνεί» τη γυναίκα του που βρίσκεται σε κώμα, γνωρίζοντας τον οίκτο και τη συμπάθεια του κοινωνικού περιβάλλοντος του που συμπάσχει μαζί του. Όλα όμως αλλάζουν όταν η γυναίκα του συνέρχεται κι επιστρέφει πίσω στο σπίτι τους.

Η δυστυχία φέρνει την ευτυχία; Το παράδοξο αυτό ερώτημα-τομή στη ραχοκοκαλιά της ταινίας, φαίνεται να έχει εύκολη απάντηση από το σενάριο των Μακρίδη-Φιλίππου.

Έξι χρόνια πέρασαν από το αποστασιοποιημένο και πολυσύνθετο «L» αλλά ο σκηνοθέτης Μπάμπης Μακρίδης μοιάζει να μην παρέκλινε ούτε εκατοστό από την προδιαγεγραμμένη πορεία που είχε χαράξει με εκείνο το ιδιαίτερο φιλμ. Βουβές σκέψεις που αγγίζουν έναν ανέκφραστο συναισθηματισμό (ευχάριστη έκπληξη η μεταμόρφωση του κωμικού Γιάννη Δρακόπουλου σε ένα κόντρα ρόλο), η κάμερα σε ρόλο κυνικού σχολιαστή να πηγαινοέρχεται ανάμεσα στην ειδυλλιακή καλοκαιρινή εικόνα και την ψυχρή, αποστειρωμένη επιφάνεια της ζωής του ήρωα, αδιόρατες εντάσεις που σιγοβράζουν σε ανύποπτες σκηνές, προμηνύοντας το ξέσπασμα βίας που θα ακολουθήσει (και είχαμε αρχίσει να ψυλλιαζόμαστε από τα μέσα του φιλμ), μακάβριο χιούμορ να συντηρεί το κυνήγι της ευτυχίας με κάθε μέσο.

Αυτός ο «Οίκτος» μοιάζει σαν ευκολάκι για τους Μακρίδη- Φιλίππου (το μεγαλοαστικό περιβάλλον με το πλούσιο σπίτι, την υπέροχη θέα στη θάλασσα, το σκύλο και την οικογενειακή «ευτυχία» που ορίζεται από παραδοσιακές αξίες, είναι στο επίκεντρο της κριτικής του δημιουργικού διδύμου) και θα προτιμούσαμε σαφώς να δούμε μια άλλη κοινή προσπάθεια τους σε πιο απαιτητικά μοντέλα.

Ακόμη κι έτσι πάντως, περνάς καλά (αν και όχι πάντα ευχάριστα) και είναι βέβαιο πως θα συμφωνήσεις στο τέλος μαζί τους. Ναι, καμιά φορά η δυστυχία φέρνει ευτυχία. Σκληρό αλλά αληθινό.