Κοίτα ποιος γύρισε

Ρώμη, σήμερα. 80 χρόνια μετά από το θάνατό του, ο Μπενίτο Μουσολίνι επανεμφανίζεται κάτω από παράξενες συνθήκες στη Ρώμη κι ένας αποτυχημένος σκηνοθέτης που βρίσκεται τυχαία εκεί αναλαμβάνει να κινηματογραφήσει την επιστροφή του δικτάτορα.

Πρόκειται για πιστό ριμέικ μιας γερμανικής ταινίας («Είναι πάλι εδώ» με πρωταγωνιστή τον Χίτλερ) που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την έξαρση του νεοφασισμού. Το κρίσιμο ερώτημα της ταινίας – που σχετίζεται με τη γνωστή ρήση περί επανάληψης της Ιστορίας σαν φάρσα- είναι «τι θα συνέβαινε στην Ιταλία αν ο Μουσολίνι επέστρεφε σήμερα (και για τα καλά) στα πολιτικά ζητήματα της χώρας».

Φυσικά οι πολιτικοί συμβολισμοί και κυρίως οι συσχετισμοί παρελθόντος-παρόντος με τα ρατσιστικά φαινόμενα, τα κρούσματα ξενοφοβίας και την άνοδο της άκρα δεξιάς, προσφέρονται στον ιταλό σκηνοθέτη για να φτιάξει μια σάτιρα με σουρεαλιστικές αποχρώσεις (ο ουρανοκατέβατος Ντούτσε με τη χαρακτηριστική στολή του που εμφανίζεται από το πουθενά στην πιάτζα Βιτόριο πλατεία και όλοι σπεύδουν να τον φωτογραφίσουν με τα κινητά του ενώ κάποιοι τραβούν και σέλφις), όπου τα αιχμηρά σχόλια δεν λείπουν.

Η αίσθηση παρακμής, διαφθοράς και ασυδοσίας όχι μόνο στον πολιτικό στίβο αλλά στις περισσότερες εκφάνσεις της ζωής στη σημερινή Ιταλία που διαπιστώνει ο Μουσολίνι, τον κάνει να πιστεύει πως πιστεύει πως μπορεί να κυβερνήσει εκ νέου την Ιταλία. Κι αυτό που στους περισσότερους φαντάζει ως κακόγουστο αστείο ή μια απλή τρέλα, στην πραγματική ζωή παίρνει διαστάσεις τρόμου: η δημοφιλία του νέου Ντούτσε εκτοξεύεται, τα ΜΜΕ καίγονται να παρουσιάσουν το νέο σταρ και το φασιστικό κόμμα τρίβει τα χέρια του.

Καλή ιδέα, κάποια γελάκια (ειδικά στις σκηνές που ο λαϊκιστής ηγέτης δείχνει τη γελοιότητα του) αλλά και αδύναμο φαρσικό στοιχείο όταν το πράγμα σοβαρεύει επικίνδυνα.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης