Μποέμικη ψυχή

Η νεαρή Τζαμ φτάνει στην Κωνσταντινούπολη από τον θείο της Κακούργο, πρώην ναυτικό και παθιασμένο θαυμαστή του Ρεμπέτικου, με την αποστολή να βρει ένα σπάνιο μέρος του κινητήρα για το σκάφος τους. Εκεί συναντά την 18χρονη γαλλίδα Αβρίλ που βρίσκεται σε εθελοντική αποστολή για τους μετανάστες αλλά της έκλεψαν όλα τα χρήματά της ενώ δεν γνωρίζει κανέναν στην Τουρκία.

Το σινεμά του Γκάτλιφ χαρακτηρίζεται από την απόλυτη ελευθερία. Μέσα από την απογραφή της τσιγγάνικης ζωής και το αίσθημα της ανεξαρτησίας τους, ο Γκάτλιφ χαράζει για περισσότερο από 40 χρόνια το δικό του καλλιτεχνικό τατουάζ, που περιλαμβάνει απαραίτητα την παθιασμένη μουσική και το διανυσιακό τρόπο ζωής.

Η τελευταία στάση του ταξιδιού του τον φέρνει στα μέρη μας όπου το ρεμπέτικο, συναντά την πρόσφατη προσφυγική κρίση με ψήγματα από πρόσφατα εθνικά τραύματα (το σκάφος του Κακούργου χρησιμοποιούνταν από τη Χούντα για τη μεταφορά κομμουνιστών εξόριστων).

Οι καλές ιδέες και προθέσεις δεν λείπουν από την δουλειά του Γκάτλιφ, με το πιο εύστοχο κομμάτι της να είναι η επιλογή της λαμπερής και γεμάτης φρεσκάδας Πατακιά. Η νεαρή ηθοποιός κυριολεκτικά μαγεύει την κάμερα και την κάνει δική της σε κάθε πλάνο. Η Τζαμ της είναι ένας θηλυκός Ζορμπάς: γενναιόδωρη, με απρόβλεπτες εκρήξεις, ελεύθερη και γεμάτη εντάσεις, που παίρνει υπό την προστασία της την Αβρίλ και κατευθύνονται προς την Μυτιλήνη σε αυτό το ιδιότυπο road movie που είναι διανθισμένο από υπέροχη μουσική, απρόβλεπτες συναντήσεις και κωμικοτραγικές καταστάσεις. Δεν είναι όμως όλα ρόδινα στη διαδρομή αυτή. Κάποια εμπόδια μοιάζουν ανυπέρβλητα, κάποιες σκηνές αφελείς. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στο ταξίδι των Τζαμ-Αβρίλ αλλά και στην φύση της ίδιας της ταινίας.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης