Οικογενειακός φίλος

Ο Ματιέ είναι 33 ετών αλλά ποτέ δεν γνώρισε τον πατέρα του. Η μητέρα του – που δεν ζει πια – πάντοτε του έλεγε ότι ήταν αποτέλεσμα μιας τυχαίας συνάντησης. Όμως, μια μέρα ο Ματιέ δέχεται ένα τηλεφώνημα, που τον ενημερώνει ότι ο πατέρας του ήταν Καναδός και ότι μόλις είχε πεθάνει. Επίσης, μαθαίνει ότι έχει δύο εξ αγχιστείας αδερφούς και αποφασίζει να πάει στην κηδεία για να τους γνωρίσει. Φτάνοντας όμως στον Καναδά συνειδητοποιεί ότι κανείς δεν γνωρίζει την ύπαρξή του…

Από την αρχή ο σκηνοθέτης μας βάζει στην άβολη θέση που βρίσκεται ο ήρωας του. Το κρίσιμο σημείο για να καταλάβει ο Ματιέ τη θέση του στον κόσμο αυτό είναι να επιστρέψει στην αφετηρία του. Το ταξίδι από το Παρίσι στο Κεμπέκ (το μεγαλύτερο μέρος του φιλμ είναι γυρισμένο στο Μόντρεαλ) γίνεται σχεδόν υποχρεωτικό ακόμη κι αν προκύψουν άβολες καταστάσεις.

Ο Λιορέ («Welcome») υπογράφει μια ανθρωποκεντρική ταινία στην οποία το βάρος της δεν προκύπτει μόνο από τις ψυχολογικές δυσκολίες που κουβαλά ο κεντρικός χαρακτήρας αλλά κι από την αποκάλυψη ενός μυστικού που θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου κάνοντας άνω κάτω τις ζωές όλων των πρωταγωνιστών. Το ζητούμενο για τον Λιορέ είναι όχι τόσο να δοθούν οι σωστές απαντήσεις στα κρίσιμα ηθικά διλήμματα, όσο στο να αποκατασταθεί η «αδικία» στη διαλυμένη ζωή του Ματιέ. Αυτό γίνεται με ειλικρίνεια αλλά και με κινηματογραφική σύγχυση. Πολλά σημεία του σεναρίου φτάνουν στα όρια του διδακτισμού ενώ και η επιθυμητή αποστασιοποίηση δεν επιτυγχάνεται πάντα. Υπάρχουν στιγμές που το δριμύ «κατηγορώ» του Λοριέ αγγίζει τα όρια της υπερβολής και της προβλέψιμης συγκίνησης αλλά χάρη στην ποιοτική αξία των ηθοποιών το σχετικά θετικό αποτέλεσμα επιτυγχάνεται.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης