Η προσβολή

Στη σημερινή Βηρυτό, μια λεκτική διαμάχη παίρνει τεράστιες διαστάσεις που οδηγεί τον Τόνι, έναν Λιβανέζο Xριστιανό, και τον Γιάσερ, έναν Παλαιστίνιο πρόσφυγα, στο δικαστήριο με την κοινή γνώμη να διχάζεται και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να οργιάζουν.

Η ταινία μιλάει για την τιμή και την αξιοπρέπεια. Δύο άντρες με αμέτρητα προβλήματα αλλά τις παραπάνω αρχές να τις τοποθετούν σε ιερό βάθρο, βρίσκονται από τυχαίο γεγονός δέσμιοι μιας κατάστασης που όσο ασήμαντης δείχνει αρχικά τόσο πιο γρήγορα γιγαντώνεται και ξεφεύγει πέρα από κάθε έλεγχο. Το αποτέλεσμα είναι τραγικό. Αυτή η μικρή παρεξήγηση οδηγεί σε κοινωνική έκρηξη στο Λίβανο, μετατρέπεται σε εθνικό ζήτημα μείζονος σημασίας.

Ο θρησκευτικός, πολιτικός και φυλετικός παροξυσμός έχει πλέον τον πρώτο λόγο κι αναγκάζει τον Τόνι και τον Γιάσερ να επαναπροσδιορίσουν τις ζωές και τις προκαταλήψεις τους. Να αναλογιστούν για τις αποφάσεις και τα ιερά πιστεύω τους. Όμως παρά τις διακρίσεις και τους διεθνείς επαίνους το φιλμ δεν ξεφεύγει από την πεπατημένη μιας σχηματικής ιστορίας που οδηγείται στα προφανή και αδικαιολόγητα επεξηγηματικά συμπεράσματα.

Πολλά από τα σημάδια της παρεξήγησης φαντάζουν υπερβολικά, διογκωμένα σε μια διάσταση που σαφώς και στοχεύει στη συγκίνηση του θεατή. Όσον αφορά τα ηθικά διλήμματα που πραγματεύεται το σενάριο (μέσω μιας πραγματικής ιστορίας που συνέβη στον ίδιο το σκηνοθέτη) αυτά στην πραγματικότητα είναι ανύπαρκτα. Με μια απλή αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου όλα ξεπερνιούνται.

Ο Ντουεϊρί θέλει φυσικά να χρησιμοποιήσει την ταινία του ως παραβολή για τη λιβανέζικη κοινωνία και τα απόνερα του εμφυλίου πολέμου. Όμως τα τρικ που χρησιμοποιεί (από το στημένο δικαστικό θρίλερ ως τη μελό πραγματικότητα μιας τηλεοπτικής σαπουνόπερας) βρίσκουν σπάνια το στόχο τους.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης