Επιδημία ξεσπάει σε αμερικανικό προάστιο και μεταμορφώνει τους γονείς σε σαδιστικά τέρατα που επιδιώκουν να σκοτώσουν τα παιδιά τους.
Ο Μπράιαν Τέιλορ του «Crank» κατασκευάζει ένα χαοτικό, αυτοσαρκαστικό και ωμό b-movie που πίσω από τη φρενήρη γραφή του (όλο το δεύτερο μέρος όπου το σπίτι των Νίκολας Κέιτζ και Σέλμα Μπλερ διαλύεται στην προσπάθεια τους να ξεπαστρέψουν τα παιδιά τους με κουζινομάχαιρα, πριόνια ή όποια άλλα οικιακά σκεύη πέφτουν στα χέρια τους είναι απλώς απερίγραπτο) κρύβει μερικά εύστοχα σχόλια όχι μόνο για το στερεότυπο του αμερικανικού ονείρου αλλά και για τη διάλυση των ψευδαισθήσεων της σύγχρονης Αμερικής.
Μιας Αμερικής σε βαθιά κοινωνική, πολιτική και ηθική κρίση που, σύμφωνα με την αλληγορική διάσταση του σεναρίου, κάποια στιγμή θα οδηγηθεί στην αυτοκαταστροφή εκτός κι αν την ύστατη ώρα συμβεί η μεγάλη ανατροπή (ο ερχομός των παππούδων στο σπίτι) και το χάσμα των γενεών γεφυρωθεί με απολαυστικά σπλατερικό τρόπο. Ενδιαφέρον το σχόλιο του Τέιλορ και έχει νόημα από τη στιγμή που δεν παίρνει τίποτα από την ταινία του στα σοβαρά.
Ούτε τον εαυτό του ούτε την επιτηδευμένη ερμηνεία του Κέιτζ που κάνει ότι μπορεί για να δείχνει πιο άθλιος ηθοποιός από ποτέ. Είναι κι αυτή, μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
