Από Σταθμό σε Σταθμό της Δώρας Τσόγια στο Γκαράζ του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης

Οι χαρακτήρες του έργου κινούνται σε χώρους της δημόσιας και ιδιωτικής καθημερινότητας της μεγαλούπολής μας: στο μετρό (αποβάθρα, βαγόνια, εκδοτήρια εισιτηρίων) αλλά και έξω από αυτό (σε πάρκα, πλατείες). Το έργο δίνει μια αισιόδοξη οπτική σε μια δύσβατη καθημερινότητα: οι διάλογοι και οι σχέσεις των χαρακτήρων μοιάζουν με συνταγές επικοινωνίας από υλικά μοναξιάς. Μικροί διάλογοι σε μια μεγάλη πόλη, που συνθέτουν μια κινηματογραφική κατασκευή, με θέμα τις συναντήσεις ανθρώπων σε αναζήτηση ανθρώπου.

Το Μετρό (και ο Ηλεκτρικός) διατρέχει υπόγειες διαδρομές στην πόλη. Τα πρόσωπα που διασταυρώνονται στις πλατφόρμες και τα βαγόνια ανοίγονται αιφνιδίως και αφήνουν να διαφανεί ο δικός τους «υπόγειος» κόσμος των δισταγμών, των φόβων, των επιθυμιών. Το πέρασμα απ΄ τον «υπόγειο» κόσμο τα μεταμορφώνει. Η φαντασία μιας γυναίκας που παρατηρεί αέναα το πήγαινε-έλα των ανθρώπων μετατρέπει την πραγματικότητα τους σε «ονειροφαντασία» όπου η ανθρωπιά ξαναγίνεται κάτι συγκεκριμένο.

Ένας εκκεντρικός κύριος, ένα ζευγάρι εγκλωβισμένο στη μοναξιά του, μια μεγάλη γυναίκα που αναζητά το σκύλος της αλλά και κάποιο φίλο μέσα στην πόλη, ένας νεαρός που βγαίνοντας από το πένθος συναντά ένα κορίτσι με κόκκινα μποτάκια στο Μετρό το οποίο με απρόσμενους τρόπους αντιμετωπίζει τη σύγχρονη καθημερινότητά μας… όλοι αυτοί είναι οι άνθρωποι της Κρίσης αλλά και της υπέρβασής της.