Πικαδέρο

Οι αποτυχημένες προσπάθειες ενός ζευγαριού στη χώρα των Βάσκων να βρει ένα χώρο για να ζήσουν τον έρωτα του (Πικαδέρο είναι μια Ισπανική λέξη που αναφέρεται σε δημόσιους χώρους που πηγαίνουν οι εραστές που δεν έχουν δικό τους σπίτι), καθώς όπου κι αν βρεθούν κάποιος ή κάτι θα τους διακόψει.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Μπεν Σάροκ είναι μια ταινία χάρμα οφθαλμών (η εικαστική της σαγήνη συμπλέει απόλυτα με το έξυπνο, υπόγειο σαρκασμό της) στο ύφος του Καουρισμάκι, καθώς χρησιμοποιεί την γλυκόπικρη ιστορία με τέτοιο αφοπλιστικό τρόπο που η ρομαντική κομεντί «παντρεύεται» μοναδικά με τον πολιτικό σχολιασμό. Η Ευρώπη της σύγχρονης οικονομικής κρίσης είναι ένας τόπος που οδηγεί στο αδιέξοδο και την απογοήτευση τη νέα γενιά αλλά μην φανταστείτε ότι η μελαγχολική αυτή πραγματικότητα οδηγεί σε κατάθλιψη την ταινία (και κατά συνέπεια το θεατή).

Το «Πικαδέρο» είναι μια γλυκιά, τρυφερή και εμπνευσμένη αποδόμηση της γκρίζας πραγματικότητας. Με έξυπνη χρήση όλων των εκφραστικών μέσων του (από τα στυλιζαρισμένα κάδρα των πρωταγωνιστών μέχρι τις σχολιαστικές αναφορές σε συνήθειες της καθημερινότητας όπως το οικογενειακό γεύμα, τα σπορ, η τηλεόραση κ.α.) ο σκηνοθέτης παρακολουθεί με μια ξεχωριστή, ιδιοσυγκρασιακή αντίληψη την πραγματικότητα και μετατρέπει το θυμό των ηρώων του σε δημιουργικό οργασμό. Μια πανέξυπνη, τρυφερή και με υπόγειο χιούμορ ταινία που θα ανταμείψει τον τολμηρό θεατή που θα την εμπιστευτεί με extra bonus το θαυμάσιο φινάλε.