Detroit

Οι άγνωστες λεποτομέρειες μίας από τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας που γράφτηκε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης στο Ντιτρόιτ, το καλοκαίρι του ’67, όταν η ανεξέλεγκτη αστυνομική βία οδήγησε στο θάνατο τρεις αθώους αφροαμερικανούς.

H σκηνοθεσία της Κάθριν Μπίγκελοου στο «Detroit» είναι όπως τη φανταζόμαστε: στακάτη, γεμάτη ένταση και «ντοκιμαντερίστικη» χροιά. Αυτό που δεν φανταζόμασταν ήταν η στροφή της αμερικανίδας υμνήτριας των πατριωτικών αξιών των ΗΠΑ σε ένα πιο ανθρώπινο, αντιρατσιστικό και έντιμο δράμα όπου τα καταγγελτικά βέλη της έχουν ως στόχο τις αστυνομικές αρχές και κατά επέκταση τους θεσμούς μιας βρώμικης εξουσίας. Ok, θα πει κάποιος ότι τα παιδιά των λουλουδιών και οι αμερικανοί φοιτητές στα 60ς πάλευαν να αλλάξουν τον κόσμο και ήταν κατάφορα ενάντια στην επέμβαση της χώρας τους στο Βιετνάμ.

Η Μπίγκελοου δεν τα αγνοεί αυτά και φυσικά κάνει το «Detroit» ένα σύμβολο επισήμανσης και εγρήγορσης ώστε να μην ξανασυμβεί κάτι τέτοιο, χτίζοντας ευρηματικές γέφυρες μεταξύ του χτες και του σήμερα. Ως κινηματογραφικό έργο το νέο της φιλμ που θα την οδηγήσει μάλλον ξανά στα Όσκαρ βρίθει από αφηγηματικές αρετές και τεχνικές δεξιότητες με τη νευρώδη γραφή και τις αριστοτεχνικές σκηνές δράσης. Τα όποια προβλήματα έχουν να κάνουν με την διδακτική και εκβιαστική φύση του σεναρίου του Μαρκ Μπόαλ. Από ένα σημείο και μετά το μίσος και η οργή περισσεύουν καθώς τα πάντα έχουν σχεδόν ειπωθεί στο πρώτο ημίωρο και ότι ακολουθεί από κει και μετά είναι καθαρά για κατανάλωση.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης