Ο Πυρετός της Τουλίπας

17ος αιώνας, Ολλανδία. Ένας καλλιτέχνης (Ντέιν Ντε Χάαν) αναλαμβάνει να ζωγραφίσει το πορτρέτο μιας νεαρής γυναίκας (Αλίσια Βικάντερ) μετά από πρόταση του συζύγου της (Κριστόφ Βαλτς). Οι δύο νέοι, όμως, ερωτεύονται και αποφασίζουν να επενδύσουν στο εμπόριο τουλίπας, το οποίο τότε ήταν φοβερά επικερδές, ελπίζοντας ότι έτσι θα μπορέσουν να χτίσουν ένα μέλλον μαζί.

Όταν η παραγωγός Άλισον Όουεν διάβασε το ομότιτλο βιβλίο της Ντέμπορα Μόγκα, «Ο Πυρετός της Τουλίπας», το ερωτεύτηκε αμέσως. «Είναι ένα πολυεπίπεδο βιβλίο και ήταν εξαιρετικά δύσκολο να το συμπτύξω, αλλά αυτή ήταν και η πρόκληση για εμένα, να καταφέρω να τα βάλω όλα στο σενάριο. Είναι μία υπέροχη ιστορία αγάπης, που στην ουσία της υπάρχει μία μεταφορά πάνω στην αγάπη, τον πόθο και το πάθος. Οι πιο ακριβές τουλίπες ήταν αυτές που είχαν δυο χρώματα και ρίγες. Εκείνη την εποχή δεν γνώριζαν ότι ο λόγος που αυτές οι τουλίπες ήταν τόσο διαφορετικές ήταν εξαιτίας ενός ιού. Εντελώς ειρωνικά, λοιπόν, οι πιο ακριβές τουλίπες ήταν οι άρρωστες τουλίπες, αυτές που κουβαλούσαν μέσα τους την ασθένεια και στο τέλος σάπιζαν. Και αυτό είναι μία εξαιρετική μεταφορά πάνω στον παράνομο έρωτα που ζουν οι δύο πρωταγωνιστές: Είναι αυτή η θαυμάσια αγάπη, αυτό το μεγάλο πάθος, αλλά επειδή είναι μια παράνομη αγάπη, φέρει επίσης τους σπόρους της αυτοκαταστροφής», εξηγεί η Μόγκα.

Η Αλίσια Βικάντερ, που υποδύεται την Σοφία, ήθελε πολύ να λάβει μέρος στην ταινία. «Γνώριζα ότι το σενάριο ήταν του Τομ Στόπαρντ και είχα ήδη δουλέψει μαζί του στην «Άννα Καρένινα». Με το που διάβασα το σενάριο το ερωτεύτηκα. Είναι μία ταινία εποχής, αλλά αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει είναι ο ρυθμός, η ένταση και οι έξυπνοι διάλογοι», σχολιάζει η Βικάντερ. Ο Ντέιν Ντε Χάαν, που υποδύεται τον Γιαν, αποφάσισε τη συμμετοχή του στην ταινία επειδή τον άγγιξε η σχέση που είχε το σενάριο με τον σύγχρονο κόσμο.

«Ήταν η πρώτη φορά που κατέρρευσε η αγορά. Η πρώτη φορά που ο κόσμος παθιάστηκε με την αγορά υλικών αγαθών που ουσιαστικά δεν είχαν καμία αξία», λέει ο Ντε Χάαν. Ο σκηνοθέτης Τζάστιν Τσάντγουικ προσθέτει: «Στην πραγματικότητα δεν ήθελα καθόλου να κάνω μια ταινία εποχής, αλλά μόλις διάβασα το βιβλίο δεν μπορούσα να το βγάλω από το μυαλό μου. Κατάλαβα αμέσως ότι μπορούσα να το δω κάτω από ένα σύγχρονο πρίσμα και αυτό ακριβώς έκανα, με τη βοήθεια του σεναριογράφου, Τομ Στόπαρντ».