Κάποτε στην Καλιφόρνια

O Στιβ Φορντ είναι ο μοναδικός ιδιωτικός ντετέκτιβ του Λος Άντζελες που μπλέκει σε μια θεοπάλαβη περιπέτεια – με βαποράκια, τοκογλύφους, νυμφομανείς, τραβεστί, γκραφιτάδες κ.α.- όταν μία επικίνδυνη συμμορία εμπόρων ναρκωτικών του κλέβει τον αγαπημένο του σκύλο, Μπάντι.

Οι άπαιχτοι χαρακτήρες που πατούν σε στερεοτυπικούς τύπους του φιλμ νουάρ καθώς και το μη συμβατό με το είδος – λόγω ήλιου και ζέστης- περιβάλλον μιας πόλης που έχει πάντως τις παγίδες της, είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός φιλμ που θέλει να παίζει καλά σε πολλά ταμπλό (σκηνοθεσία, σενάριο, ήρωες, ατάκες, δράση, χιούμορ) αλλά οι υπέρμετρες φιλοδοξίες του το προδίδουν. Σε τελική ανάλυση περνάς καλά, μερικά σουρεαλιστικά σκετς (όπως ο γυμνός ήρωας που κάνει σκέιτμποργκ ή το κυνήγι από τις δίμετρες τραβεστί) έχουν γούστο αλλά σε γενικές γραμμές το φιλμ μόλις και ξεφεύγει από τη μετριότητα. Το βασικό πρόβλημα έχει να κάνει με την αδυναμία του σκηνοθέτη να φτιάξει μια ικανή αφηγηματική οδό για να ξεδιπλωθεί το κωμικό κρεσέντο που υπόσχεται το σενάριο. Αντί αυτού έχουμε ένα σκορποχώρι ιδεών που δεν έχουν καμιά συνοχή μεταξύ τους, πολλά «κωμικά» σκετς δεν είναι καν αστεία και μένουν μοναχά η σκρούμπολ αίσθηση (μαζί με το απαράμιλλο cool στυλάκι του Ουίλις) για να σώσουν το φιλμ από την καταστροφή.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης