Ξα μου

Η απάντηση του Τζόνι στην απόλυσή του από διευθυντής ξενοδοχείου, μέσα στην οικονομική κρίση, είναι το να φτιάξει κι αυτός το «δικό του σπήλαιο». Από τη γυναίκα και τα παιδιά του όμως, ως τους τυχαίους συνοδοιπόρους του στην Κρήτη, θα παρακινηθεί σε ανοίκεια πλην αναζωογονητικά βιώματα δίπλα στη φύση που ίσως τον φέρουν αντιμέτωπο με την ίδια τη δύναμη και τον ίδιο του τον εαυτό…

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Κλειώς Φανουράκη είναι μια ταινία για τη σύγχρονη κρίση γυρισμένη εξ ολοκλήρου στην Κρήτη και με τη δημιουργική συνύπαρξη επαγγελματιών ηθοποιών και απλών κατοίκων. Η σκηνοθέτιδα ποντάρει στην ταύτιση του θεατή που δύσκολα δεν θα βρει σημεία κοινά με την περίπτωση του βασικού πρωταγωνιστή. Οικονομικά άγχη, υπαρξιακή αγωνία, το αύριο ως μια απαισιόδοξη προβολή των μεγαλύτερων φόβων μας. Όμως λίγο από σύμπτωση (η απάντηση στο τραγούδι του «Καπετάν Ζέπου» και ο αγώνας σκακιού με τον ψαρά χαρίζουν στον Τζόνι την απαρχή της μεταμόρφωσης του), λίγο από πείσμα και με αρκετό περίσσευμα αυτοπεποίθησης, ο ήρωας θα βρει το κουράγιο και τη δύναμη για να αλλάξει την τύχη του. Ακούγεται σαν μια ταινία-αντίδοτο στην κρίση κι ώς ένα βαθμό είναι. Αισιόδοξη, δραματική, τρυφερή, μερικές φορές αστεία και με τον Γιώργο Χωραφά στην πιο πειστική ερμηνεία του εδώ και καιρό, αυτό το αναχρονιστικό «Ξα μου» έχει τις καλές στιγμές του, που θα ήταν ακόμη πιο ισχυρές αν έλειπε η υπερβολική έκθεση της κρητικής «λεβεντιάς και ομορφιάς» (κάτι σε διαφήμιση του ΕΟΤ φέρνει) και μια γραφική απεικόνιση κάποιων χιλιοειδομένων κλισέ.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης