Ο αρχιτσιγκούνης

Ο Φρανσουά είναι πέρα για πέρα τσιγκούνης και το μόνο πράγμα που δίνει νόημα στη ζωή του είναι η αποταμίευση είναι το νόημα της ζωής. Οι ισορροπίες στην ολιγαρκή του ζωή, όμως, θα ανατραπούν τελείως όταν ερωτευτεί μια γοητευτική γυναίκα αλλά και όταν γνωρίσει την κόρη του, την ύπαρξη της οποίας αγνοούσε μέχρι σήμερα.

Δύσκολα υπάρχει πιο δυνατό τερέν για κωμικούς αυτοσχεδιασμούς ή ανελέητη σάτιρα, από τη ζωή ενός τσιγκούναρου σαν τον Φρανσουά. Τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ είναι μελετημένα μέχρι τελευταίου σεντ, η αποταμίευση είναι ιερό καθήκον και φυσικά η λέξη σπατάλη απλώς δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο του. Έχει οργανώσει την καθημερινότητά του έτσι ώστε να μην ξοδεύει ούτε ένα ευρώ παραπάνω απ’ ό,τι χρειάζεται – ακόμη κι όταν πραγματικά το χρειάζεται. Είναι δυνατόν ο έρωτας να αλλάξει έναν τέτοιο τύπο που επιπλέον χρησιμοποιεί ως βιτρίνα την καλλιτεχνική του ευαισθησία – είναι βιολιστής- για να περνάει το δικό του; Μάλλον όχι υποστηρίζει ο σκηνοθέτης και έχει πειστικά παραδείγματα για του λόγου το αληθές. Η ταινία κυλάει σαν νεράκι με πολλές καταστάσεις να βγαζουν άφθονο γέλιο ενώ η προσπάθεια κατανόησης της ψυχολογίας ενός χαρακτήρα σαν αυτόν, προσδίδει μια σχετική δραματουργική διάσταση πέρα από τον επιφανειακό χαρακτήρα της φαρσοκωμωδίας. Ο Μπουν οργιάζει σε όλες τις εκφάνσεις του απαιτητικού ρόλου του που είναι πολύ δυσκολότερος από ότι δείχνει με μια πρώτη ματιά. Το να καταφέρει να κάνει εντέλει συμπαθητικό – αλλά και με κάποιο σχετικό συναισθηματικό εκβιασμό από πλευράς σκηνοθέτη στο τελευταίο εικοσάλεπτο- έναν τέτοιο αντιήρωα, είναι σίγουρα μια προσωπική του επιτυχία και δείχνει το υψηλό υποκριτικό του επίπεδο.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης