Όταν τελειώσει ο έρωτας

Μετά από 15 χρόνια συμβίωσης, η Marie (Bérénice Bejo) και ο Boris (Cédric Kahn) αποφασίζουν να πάρουν διαζύγιο. Η Marie έχει αγοράσει το σπίτι στο οποίο μένουν με τις δύο κόρες τους, αλλά ήταν ο Boris που το ανακαίνισε εξολοκλήρου. Δεδομένου ότι o Boris δεν μπορεί να νοικιάσει άλλο σπίτι για να μείνει, η μόνη λύση είναι να το μοιραστούν. Πόσο εύκολο είναι αυτό, όταν κανείς δεν θέλει να υποχωρήσει;

Πεδίο μάχης λαμπρό για μεγάλους μάστερ του σινεμά, το συζυγικό κρεβάτι έχει προσφέρει ατέλειωτα χιλιόμετρα φιλμ, όπου καταγράφονται με διαφορετικούς, δραματικούς ακόμη και κωμικούς τρόπους (από το «Σκηνές ενός γάμου» του Μπέργκμαν ώς τον «Πόλεμο των Ρόουζ» του Ντε Βίτο και τα άπαντα του Γούντι Άλεν) οι αλλαγές που προκαλούν φθορά στη σχέση ενός ζευγαριού. Ο βέλγος σκηνοθέτης Joachim Lafosse γνωρίζοντας ότι δεν γίνεται να πρωτοτυπήσει ποντάρει στην όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστική καταγραφή της καθημερινότητας ενός παντρεμένου ζευγαριού με παιδιά που χωρίζει. Τίποτε υπερβολικό, τίποτε ψεύτικο, τίποτε ασυνήθιστο. Μια συρραφή από γνώριμες καταστάσεις για όποιον έχει ζήσει από πρώτο χέρι αυτή τη ψυχοφθόρο διαδικασία, μαζί με μια αίσθηση ανημποριάς (ή αποδοχής του μοιραίου) που προκαλεί θλίψη αν σκεφτείς ότι αυτοί οι δύο εχθροί που μισιούνται τόσο, κάποτε ήταν ερωτευμένοι. Το φιλμ έχει την παραδοσιακή κινηματογραφική γαλλική φλυαρία (που εδώ έχει σαφώς νόημα) στην πρώτη γραμμή, γνωρίζει αξία από τις δυναμικές ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών αλλά και των μικρών κοριτσιών που εντυπωσιάζουν με τη φυσικότητα του παιξίματος τους, ενώ κρατάει σε αρκετά υψηλό βαθμό το ενδιαφέρον του θεατή χάρη στις συνεχείς εναλλαγές του ψυχολογικού πολέμου, των εκατέρωθεν χτυπημάτων των δύο αντιπάλων «κάτω από τη ζώνη» αλλά και την ηθική διάσταση ενός φαινομένου που προέρχεται από εγωιστικές συμπεριφορές ή από ξεκαθάρισμα λογαριασμών καθαρά οικονομικής φύσης, όπως μαρτυρά και ο πρωτότυπος τίτλος (L’ Economie du Couple) του έργου. Τελικά όπως κυνικά δηλώνει ο σκηνοθέτης, όταν τελειώνει ο έρωτας αρχίζει να μιλάει το χρήμα.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης