Αίμα από το Αίμα μου

17ος αιώνας. Σε μοναστήρι του χωριού Bobbio η αδελφή Benedetta κατηγορείται ότι οδήγησε στην αυτοκτονία έναν νεαρό ιερέα που την ερωτεύτηκε. Στο σήμερα, ο ίδιος ακριβώς χώρος μοιάζει με κτίριο εγκατελλειμένο. Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική καθώς εκεί ζει ένας μυστηριώδης γέρος, τον οποίο μπορεί κανείς να δει περιστασιακά μόνο τη νύχτα, και αναφέρεται ως «o κόμης».

Πενήντα χρόνια πριν, ο Μάρκο Μπελόκιο γύρισε το περίφημο κινηματογραφικό του ντεμπούτο «Οι Γροθιές Στην Τσέπη» στη βορειοιταλική πόλη Bobbio. Όπως και ο αινιγματικός «κόμης» του έτσι και ο ιταλός δημιουργός επιστρέφει σαν φάντασμα στον τόπο του… εγκλήματος, με διάθεση αυτοκριτικής και εξομολόγησης. Το «Αίμα από το αίμα μου» είναι ένα άκρως ενδιαφέρον και ευρηματικό κινηματογραφικό πρότζεκτ που σφύζει από λυρισμό και ερωτισμό. Το χώρισμα του φιλμ στα δύο χρονικά επεισόδια, από τη μια εξυπηρετεί την επιθυμία του σκηνοθέτη να σχολιάσει το χάσμα ανάμεσα στο παλιό και το νέο κόσμο, αλλά η άνιση ματιά του δεν περνάει απαρατήρητη. Περιέργως το μοντέρνο δεύτερο κομμάτι είναι απείρως καλύτερο του παλιομοδίτικου πρώτου, στο οποίο πάντως τοποθετούνται οι κεντρικές ιδέες του Μπελόκιο (καθολικισμός, οικογένεια, έρωτας, ενοχές) που θα αναπτυχθούν άψογα στη συνέχεια. Εκεί δηλαδή όπου ένας βαμπίρ κόμης θα σηκωθεί από το «νεκροκρέβατο» του για να βρεθεί αντιμέτωπος με τη σύγχρονη αφιλόξενη πραγματικότητα που καταρρίπτει χωρίς δεύτερη σκέψη μύθους σαν του λόγου του. Εικαστική μεγαλοπρέπεια, δραματουργική χρήση της ατμόσφαιρας αλά Σορεντίνο, τελετουργικοί αργοί ρυθμοί και μια μελαγχολία που διαπερνά όλο το φιλμ που κερδίζει το θεατή χάρη στην πρωτοτυπία, τη φρεσκάδα και το όλο φινέτσα στυλ του.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης