Στα Δάση της Σιβηρίας

Ο Τέντι, υπεύθυνος multimedia σε μεγάλη εταιρεία στο Παρίσι, έχει κουραστεί από τους εξαντλητικούς ρυθμούς και την απουσία ελεύθερου χρόνου. Για να εκπληρώσει την ανάγκη του για ελευθερία, αποφασίζει να παρατήσει τη δουλειά του, να ξεφορτωθεί το κινητό του και να ταξιδέψει ως τον παγετό της Σιβηρίας, επιλέγοντας να ζήσει σε μία καλύβα, με τα απολύτως απαραίτητα. Γρήγορα όμως αντιλαμβάνεται ότι η ζωή σε ένα τέτοιο μέρος δεν έχει μόνο την ηρεμία που είχε φανταστεί, αφού ο κίνδυνος καραδοκεί ακόμη και στο πιο ειδυλλιακό τοπίο.

Αν και η ιστορία είναι προβλέψιμη ως ένα σημείο – το σενάριο προέρχεται από το αυτογραφικό βιβλίο του Σιλβέν Τεσόν, ενός από τους πιο δημοφιλείς συγγραφείς της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας και ειδικότερα του «nature writing»- η λυρική ματιά του Σαφί Ναμπού προσδίδει στο φιλμ γοητεία και χάρη, που δεν οφείλεται μόνο στο ακαταμάχητο τοπίο της Σιβηρίας. Εικόνες που δεν χορταίνεις με το μάτι, αίσθηση ελευθερίας σε κάθε βήμα του ήρωα αλλά και μια ανησυχητική ηρεμία που προκαλεί αγωνία και σασπένς ακόμη κι όταν δεν γίνεται τίποτα. Βέβαια ο σκηνοθέτης γνωρίζει πως ένα τέτοιο σχήμα δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ το ενδιαφέρον του θεατή, οπότε ξεμπερδεύει με τα βασικά της καθημερινής επιβίωσης (το παγωμένο νερό και το τσουχτερό κρύο κάνουν το Τέντι να έρθει αρκετές φορές στα όρια του) και εμπλουτίζει την ιστορία του με στοιχεία δράσης καθώς και αναπάντεχου χιούμορ. Το στόρι (που είναι βασισμένο σε αληθινά περιστατικά) αποκτά χαρακτήρα… θρίλερ όταν τη μέρα που χάνεται στη χιονοθύελλα ο Τέντι, τον σώζει ένας Ρώσος καταζητούμενος που ζει κρυμμένος στα δάση της Σιβηρίας για χρόνια. Το χτίσιμο της φιλίας ανάμεσα στους δύο άντρες δίνεται με ανθρωπιά αλλά και γούστο καθώς ο πρώτος ενημερώνει το δεύτερο για την παγκόσμια πολιτική κατάσταση και ο δεύτερος δεν πιστεύει στα αυτιά του. Χάρη στη βότκα που μοιράζονται όμως όλα γίνονται πιστευτά και η παγωνιά γίνεται έτσι πιο υποφερτή. Υπαρξιακά διλήμματα, ένας αρχετυπικός αγώνας επιβίωσης αλλά και το εύστοχο σχόλιο γύρω από τις βαθύτερες αιτίες της αποξένωσης και της κατάθλιψης του δυτικού ανθρώπου, κάνουν τα «Δάση της Σιβηρίας», μια ελεγειακή και σοφή ταινία που αξίζει να ανακαλυφθεί.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης