Το Δέλεαρ του Διαβόλου

Ο Τζέσι ένας χεβιμεταλάς ζωγράφος, η νεαρή σύζυγός του Άστριντ και η κόρη τους Ζόι αγοράζουν ένα καταπληκτικό σπίτι σε τιμή ευκαιρίας λόγω ειδικών συνθηκών: το ηλικιωμένο ζευγάρι που έμενε πριν εκεί πέθανε με τραγικό τρόπο. Φυσικά, μετά από λίγο καιρό και οι ζωές των νέων ενοίκων του σπιτιού αρχίζουν να επηρεάζονται μέσω περίεργων καταστάσεων όπως οι φωνές που ακούει ο Τζέσι και τον καθοδηγούν στις νέες του εικαστικές δημιουργίες…

Η φύση του Κακού. Το τίμημα της επιτυχίας. Οι ανθρώπινες φοβίες. Η μάχη Θεού και Διαβόλου. Και φυσικά το παραδοσιακό στοιχειωμένο σπίτι ως πηγή που φέρνει σε επαφή όλα τα παραπάνω είναι μοτίβα ενός στυλιζαρισμένου αλλά πανέξυπνα φτιαγμένου horror movie που μπορεί να δείχνει ανώδυνο με την πρώτη ματιά αλλά σύντομα εξελίσσεται σε ένα θεαματικό κρεσέντο τρόμου όπου η δυνατότητα διαφυγής των ηρώων – μαζί και του θεατή- μοιάζει με γόρδιο δεσμό. Το κοινό στοιχείο που δένει όλες τις εμμονές του «Δέλεαρ» είναι η καλλιτεχνική φύση που εδώ έχει μεν σε πρώτη ανάγνωση την ζωγραφική (ο Τζέσι φτιάχνει ανώδυνους πίνακες με…πεταλουδίτσες για λογαριασμό τραπεζών και άλλων πελατών που του επιτρέπουν να βιοπορίζεται σχετικά άνετα) αλλά και η συμβολική χρήση της χέβι μέταλ μουσικής ως «μουσικής του διαβόλου» κλείνει πονηρά το μάτι σε αφελείς και πιο ψαγμένους γύρω από τα στερεότυπα των μουσικών γούστων. Βέβαια κάποια κλισέ δεν είναι δυνατόν να αποφευχθούν (ο ιδιόρρυθμος γιος της οικογένειας που έμενε στο σπίτι πριν ακούει τις φωνές του Σατανά και προσπαθεί να τις «σβήσει» με την ηλεκτρική κιθάρα του) αλλά ο ταλαντούχος αυστραλός Sean Byrne ξέρει πως να τις μετατρέπει σε δημιουργικά αφηγματικά όπλα μιας ιστορίας που όσο εξελίσσεται τόσο πιο ευχάριστα μας εκπλήσσει.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης