Μόνος στο Βερολίνο

Βερολίνο, 1940. Η πόλη έχει παραλύσει από το φόβο. Ο Όττο και η Άννα Κουάνγκελ είναι ένα ζευγάρι που ζει σε ένα φτωχικό διαμέρισμα και προσπαθεί, όπως όλοι οι άλλοι, να αποφύγει τους κινδύνους της ζωής υπό την καταπιεστική ναζιστική κυβέρνηση. Όταν, όμως, ο μοναχογιός τους σκοτώνεται στο μέτωπο, η απώλεια τούς οδηγεί σε μια απίστευτη πράξη αντίστασης. Αρχίζουν να αφήνουν καρτ ποστάλ παντού στην πόλη, στις οποίες γράφουν μηνύματα ενάντια στον Χίτλερ και τους Ναζί. Αν τους πιάσουν, η εκτέλεση είναι σίγουρη.

Μια άγνωστη και μοναδική πράξη αντίστασης από ένα απλό ζευγάρι γερμανών είναι το θέμα του φιλμ. Ο ηθοποιός-σκηνοθέτης Vincent Pérez («Σιρανό», «Ινδοκίνα») προφανώς γοητευμένος από το μυθιστόρημα του Hans Fallada «Alone in Berlin/ Every Man Dies Alone», που γράφτηκε ακριβώς μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αφηγείται την ιστορία του με ένα αφηγηματικό τρόπο που μπορεί να μην πρωτοτυπεί, όμως διαθέτει συνέπεια και ικανή δραματουργία.

Όλο το ψαχνό βρίσκεται στη σχέση των δύο αντιηρωικών μορφών (που δρουν με το φόβο σκαρφαλωμένο διαρκώς πάνω τους αλλά χωρίς να κάνουν πίσω) και του αστυνομικού διώκτη τους. Σε ένα παιχνίδι που θυμίζει αυτό της γάτας με του ποντικού καθώς ο κλοιός σφίγγει όλο και περισσότερο γύρω από τη ζωή του αντιστασιακού ζευγαριού, οι λεπτομέρειες (η αναζήτηση της αλήθειας, τα κείμενα που αναγράφονται στις κάρτες, το αδυσώπητο προσωπείο του ναζισμού) κάνουν τη διαφορά και οδηγούν την προβληματική της ταινίας σε μια δριμύτατη καταγγελτική αναγγελία γύρω από το ρόλο και την ευθύνη του απλού, συνηθισμένου πολίτη στην ανάδειξη και την καθιέρωση του ολοκληρωτισμού.

Οι ερμηνείες των Brendan Gleeson, Daniel Brühl, Emma Thompson είναι αποτελεσματικότητες και στηρίζουν το όλο οικοδόμημα, ακόμη και στις στιγμές που ένας αναίτιος ακαδημαϊσμός από πλευράς σκηνοθέτη πάει να βάλει βόμβα στα δυνατά θεμέλια της απίστευτης αυτής ιστορίας.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης