Χωρίς Παιδιά

Ένας χωρισμένος άντρας και πατέρας μιας 9χρονης πιτσιρίκας γνωρίζει την «τέλεια» γυναίκα η οποία όμως έχει ένα ταμπού. Ως μέλος μιας παγκόσμιας κίνησης (με έδρα το Παρίσι φυσικά) που θεωρεί τα παιδιά ως «τη φυλακή του ελεύθερου ανθρώπου», η τελευταία απεχθάνεται τα ανήλικα όντα και υπερασπίζεται την ιδεολογία της μέχρι…θανάτου! Ο ερωτευμένος ήρωας θα κάνει ότι μπορεί για να της κρύψει την αλήθεια…
Έχει πλάκα να βλέπεις τις όλο απελπισία προσπάθειες του κακόμοιρου Γκαμπριελ να κρατήσει τις δύο παράλληλες ζωές του σε απόσταση, κρύβοντας την αλήθεια τόσο στην κόρη του Σοφία όσο και στη νέα φιλενάδα του τη Βίκυ. Κάνει τις ίδιες ακριβώς μηχανορραφίες που εμπνέεται ένας παντρεμένος που έχει ερωμένη με τη διαφορά πως το μυστικό του Γκάμπριελ δεν είναι μια άλλη γυναίκα αλλά η ίδια η κόρη του! Ή το αντίστροφο αν προτιμάτε, αφού και στην κόρη του κρύβει το γεγονός ότι έχει γνωρίσει μια νέα γυναίκα…Φυσικά το σεναριακό αυτό πρόσχημα της ντελιριακής συμπεριφοράς- φανταστείτε τον ήρωα να αλλάζει τη διακόσμηση του σπιτιού του κάθε βδομάδα και να το μετατρέπει από οικογενειακό με έντονα στοιχεία της παιδικής παρουσίας σε μοναχικό εργένικο- βγάζει πολύ γέλιο, ειδικά στις σκηνές που κάτι στραβώνει αφού ως γνωστόν δεν υπάρχει τέλειο έγκλημα. Απολαυστικό, άκρως σατιρικό, καυστικό όσο λίγα, με απίθανους χαρακτήρες και αρκετές ανατροπές, αφού ο σκηνοθέτης δεν ακολουθεί την πεπατημένη και με το χέρι στην καρδιά δίνει αρκετά δίκια στη Βίκυ που δεν αντέχει τα παιδιά. Ειδικά το πορτρέτο της μικρής Σοφίας δεν είναι αυτό του αθώου, γλυκού αγγέλου όπως θα φανταζόταν κανείς αλλά εκείνο της πανούργας και κακότροπης θυγατέρας που κάνει τη ζωή του πατέρα της πατίνι! Η ταινία ήταν η πιο πετυχημένη εισπρακτικά ισπανόφωνη κωμωδία στην Αργεντινή για το 2015.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης