Status update: Ειρήνη Φαναριώτη, ηθοποιός – σκηνοθέτις

Αν έπρεπε να ονομάσω τους μέντορες μου στο θέατρο θα μου έρχονταν τρία ονόματα στο μυαλό. Ο Θοδωρής Αμπαζής, που μου δίδαξε τη διαχείριση της συναισθηματικής εμπλοκής στο θέατρο, ο Θωμάς Μοσχόπουλος που μου έμαθε ότι στο θέατρο όλα κατακτώνται με τεχνική και ο Μιχαήλ Μαρμαρινός γιατί χάρη σε εκείνον κατάλαβα τι είδος θεάτρου θέλω να κάνω.

Συνειδητοποίησα ότι θέλω να ορίζω το θέατρο που κάνω, όταν βαρέθηκα να γκρινιάζω πως δεν μπορώ να το ορίζω.

Αυτό που κατάλαβα στα χρόνια της οικονομικής κρίσης είναι πως το μαζί είναι πιο δυνατό από το μόνος.

Αισθάνομαι ελεύθερη όταν είμαι παρούσα στη στιγμή που συμβαίνει κάτι. Χωρίς να οραματίζομαι κάτι πέρα από αυτό που συμβαίνει στο εδώ και τώρα, είτε είναι σκηνοθεσία, είτε είναι δουλειά πάνω σε κείμενο, είτε είναι υποκριτική.

Το πιο ζωντανό κομμάτι μέσα μου είναι το δραματικό με έντονες νότες κωμικής έκφρασης.

Στην προσωπική μου ζωή είμαι και comica και drama queen. Θα έλεγα ότι είμαι ό,τι με συμφέρει ανά περίπτωση… Είμαι Δίδυμος!

Ονειρεύομαι μέσα και έξω από το θέατρο, όνειρα που ίσως δε θα γίνουν ποτέ. Από αυτή την άποψη, δεν κάνω σχέδια, μόνο άπιαστα όνειρα.

Θα ακουστεί κλισέ αλλά πιστεύω ότι η πίστη και η φροντίδα σ’ αυτό που κάνουμε πάνω στη σκηνή μας κάνει όμορφους. Έχω δει πολλούς όμορφους ανθρώπους να χάνουν τη γοητεία τους στη σκηνή. Και το αντίθετο. Άνθρωποι που στη ζωή τους δεν είναι ιδιαιτέρως εντυπωσιακοί, πάνω στη σκηνή να λάμπουν. Εγώ έχω υπάρξει πολύ άσχημη στη σκηνή όταν δεν πίστευα σε αυτό που έκανα εκείνη τη στιγμή. Αυτή η δουλειά, καλώς ή κακώς, έχει να κάνει με την προσωπική μας εμπλοκή, αν το μέσα μας δεν είναι ισχυρό, δεν παλεύει, τότε αυτό που βλέπει ο θεατής είναι μια θλιβερή μορφή.

Η μοναξιά δεν κάνει διακρίσεις και είναι κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης και της ροής της ζωής. Ακόμη και τα μικρά παιδιά νιώθουν μοναξιά, ακόμη κι αν δεν μπορούν να την ορίσουν. Τα όρια ανάμεσα στην επιδίωξη και στην απόρριψή της είναι δυσδιάκριτα. Τα χωρίζει μια λεπτή γραμμή. Πολλές φορές αναζητώ τη μοναχικότητα, η οποία όταν ξεπερνάει το προσωπικό μου όριο μετατρέπεται σε μοναξιά. Παλεύω κι εγώ όπως όλοι με τις ισορροπίες μου. Πιστεύω πως οι κοινωνικο-πολιτικοοικονομικές συνθήκες μας ωθούν στην απομόνωση αλλά είμαστε δυνατοί κι ακόμη το παλεύουμε. Δεν ξέρω ως πότε.

Μοναξιά είναι για μένα το κενό που αφήνει η απουσία. Το «μόνος» είναι φόβος. Το «αγαπώ» είναι το μαζί.

Υπάρχει μια φράση στο έργο για τη μοναξιά που παρόλα αυτά με κάνει να χαμογελάω: «Τις πιο μοναχικές μου φάσεις τις έχω ζήσει ανάμεσα σε ανθρώπους. Κάποιοι υπήρξαν κάποτε δικοί μου και αυτό είναι που επιτείνει το αίσθημα της μοναξιάς».

Η πόλη της καρδιάς μου είναι μια πόλη χωρίς όρια που θα είμαστε όλοι μαζί μια παρέα: Ζωντανοί και πεθαμένοι, μεγάλοι και μικροί, όλες οι εθνικότητες μαζί.